Walibi Belgium

Wie een hamburger eet, die mag gratis voorkruipen in Walibi. Zie je enige logica in die redenering? Ik alleszins niet, want hamburgers en rollercoasters hebben nu eenmaal weinig gelijkenissen. Er zitten doorgaans immers geen schijfjes augurk tussen achtbaanrails en een hamburger takelt of lanceert je – gelukkig! – niet dertig meter omhoog. Toch vonden fastfoodketen Quick en Walibi Belgium het logisch om samen een promotieactie te starten. De deal: koop een Maxi-Menu bij jouw lokale Quick-filiaal en je krijgt er gratis een pasje bij om twee willekeurige Walibi-attracties én de gloednieuwe ‘Pulsar’ zonder wachtrij te beleven. Die nieuwigheid was voor mij sowieso een geldige reden om Walibi voor ’t eerst sinds lang op m’n pretparkagenda te noteren, maar dankzij dat calorierijke bezoekje aan Quick was ik pas helemaal overtuigd. De spotgoedkope entreekaarten die ik op een reiswebsite vond, maken de voorpret helemaal compleet.

DSC00410

Het is woensdagochtend, kort voor tien uur. Tezamen met collega’s Phaedra en Kenneth arriveer ik op de parkeerplaats van het bekende Waverse pretpark. Voor ’t eerst sinds lang is het mooi weer en de schoolvakantie is vorige week begonnen. Dat lijkt ons de ideale combinatie om een stevige toeloop op te leveren, maar niets blijkt minder waar. We stallen de wagen op het tweede rijtje van de parking en er staan nauwelijks wachtenden aan de kassa’s of toegangspoorten. Ook in de – verrassend gezellige en fris geschilderde – inkomzone komen we niet oog in oog met enorme mensenmassa’s. Wanneer Walibi enkele minuten later officieel de poort opent, heb ik dus een flauw vermoeden dat het een heerlijk kalme dag wordt.

DSC00475

Of het nu rustig is of niet… treuzelen staat niet in m’n woordenboek. Walibi heeft in het verleden wel ‘ns steken laten vallen op vlak van capaciteit en operations, dus ik neem liever geen risico. Ik sleur m’n gezelschap mee naar de achterkant van het park en hoop bij de voormalige ‘Turbine’ (niet meteen het toonbeeld van topcapaciteit) een van de eerste ritjes te scoren. Helaas is onze ochtendwandeling een nogal ontnuchterende ervaring. ‘Radja River’ opent later, die bewuste ‘Psyké Underground’ heeft opstartproblemen en ook bij ‘Flash Back’ worden we omwille van een technisch mankementje weggestuurd. Tenzij we zin hebben in een misselijkmakend ochtendritje op zo’n vreselijke Boomerang-achtbaan, valt er in die hele oostelijke parkzijde dus nauwelijks wat te beleven. Alhoewel… aan de oever van het meer hebben we een indrukwekkend uitzicht op de grote nieuwigheid (je weet wel, die ride waarvoor we een hamburger gingen halen) en die lijkt zonder problemen haar eerste rondjes te draaien. Laat ons dus maar meteen van start gaan met hèt Belgische pretparkhoogtepunt van 2016: Pulsar!

De meningen waren nogal verdeeld toen Walibi vorig jaar dit nieuwe concept openbaar maakte. Zo’n loopingloze ‘Sirocco’ met een plonsbad ertussen, is dat echt hetgeen waarop je in ons Belgenlandje zit te wachten? Er werd aardig wat gediscussieerd over de originaliteit, over ’t feit dat dit de derde shuttle-achtbaan van Walibi zou worden en over de natheid in ons bedenkelijke klimaat. Langs de andere kant kon niemand ontkennen dat elke nieuwigheid voor Walibi een goeie was; erg royaal is men recent namelijk niet geweest met uitbreidingen. En als we dan een prototype van Mack Rides krijgen, lijkt dat al helemaal positief.

DSC00454

M’n verwachtingen lagen bij ‘Pulsar’ niet zo hoog, maar we kunnen niet ontkennen dat de ride sinds haar openingsdag de ene enthousiaste reactie na de andere oogst. Wanneer ik hier vanochtend de wachtruimte betreed, is dat dus met een gezonde goesting. Het Walibi-team staat letterlijk op passagiers te wachten, maar we moeten alsnog elke meter van de overdekte wachtrij doorlopen. Ietwat overbodig, maar storend is het niet. ‘Pulsar’ pronkt immers met een aangename wachtrij die quasi volledig in het enorme stationsgebouw verwerkt werd. In twee uithoeken van het complex vinden we leuk gethematiseerde kamers die het idee achter de attractie verduidelijken. Ik hou er wel van dat deze ruimtes als voorshow kunnen beschouwd worden, maar dat Walibi je op rustige dagen toch niet verplicht om het tafereeltje te bekijken. Vanuit andere gedeelten van de wachtrij heb je dan weer een amusant uitzicht op het instapperron, dat voornamelijk indruk maakt dankzij een ingenieus draaisysteem. Shuttle-rides zijn capaciteitsgewijs vaak dramatisch, maar dat loste Mack mooi op door een tweede voertuig en een draaischijf toe te voegen. Dat is knap om naar te kijken en het genereert eveneens een capaciteit om U tegen te zeggen. Trouwens ook mijn complimenten voor de medewerkers van ‘Pulsar’, die een verschroeiend werktempo aanhouden. Het zorgt ervoor dat boot A meestal reeds volgeladen en gecheckt is, nog voor boot B z’n parcours heeft afgerond. Dit zou men overigens foutloos gaan volhouden tot zes uur vanavond… Top!

Wanneer onze beugels nagekeken zijn, draait de enorme boot zich in positie. Daarop volgen drie lanceringen. De eerste achterwaarts en nog ietwat tam, maar vanaf launch nummer twee voel je dat er aanzienlijk wat power in ‘Pulsar’ schuilt. Vooral de laatste lancering over een airtime-geladen heuvel bezorgt me kriebels en bulkt van de kracht. Aan topsnelheid razen we vervolgens een 45 meter hoge toren op. Terwijl we bovenin genieten van het uitzicht en van het zweefgevoel, vult er zich beneden in sneltempo een waterbassin. Het gevolg laat zich raden… Wanneer we opnieuw richting perron razen, duwt de boot een enorme watermassa omhoog. En met enorm bedoel ik ook echt huge, want dit moet een van de grootste splashes zijn die de pretparkwereld ooit zag. Visueel bijzonder imposant, dat zeker. De natheid voor passagiers is trouwens navenant: frontseat worden we nu reeds aanzienlijk nat, maar later vandaag zouden we backseat pas helemaal soaked uitstappen. Laat dat meteen mijn enige kritiekpunt zijn op een attractie die me verder extreem positief verraste: ‘Pulsar’ is misschien een tikkeltje té nat. Op deze zonnige zomerdag is dat uiteraard geen ramp, maar we weten allemaal hoe schaars die momenten in België zijn. Ik hoop dus dat Walibi de natheid in het voor- en najaar bijregelt. Zo’n backseat-ervaring wil je immers echt niet meemaken op een grijze dag in november.

DSC00495DSC00412

Ik kom tijdens het laatste decennium blijkbaar enkel naar Walibi Belgium als men een nieuwe achtbaan presenteert. M’n laatste bezoek dateert immers van 2007, toen ik het geluk had om twee ritjes in die beruchte ‘Vertigo’ te scoren. In tussentijd probeerde het park me nog wijs te maken dat er een nieuwe rollercoaster opende, want men adverteerde in 2013 groots met Psyké Underground. Ik liet mezelf echter niet bedriegen: ik besefte dat dit louter een remake van een remake was. Na de exit van ‘Sirocco’ was dit dus het eindpunt voor ‘Turbine’. Met de herkenbare, vlot uitspreekbare naam verdween bovendien ook een deel van de fun. Ik vind het namelijk spijtig dat ‘Psyké Underground’ niet vanuit stilstand lanceert. Het voelt allemaal minder krachtig dan vroeger en ik ervoer een duidelijker snelheids- en hoogtegevoel toen de uiteinden van de track nog outdoor waren. Begrijp me niet verkeerd: ‘Psyké Underground’ is een goeie ride en ’t is bewonderenswaardig dat men nog zoveel geld in een dergelijke oldie pompte. Als je de vorige versies kende, is het echter jammer om te zien dat de semi-hippe enscenering de attractie weinig goeds gedaan heeft.

Westerndorpjes horen bij pretparken zoals ratelende lifthills en gillende meisjes dat doen. Ook Walibi Belgium heeft een verrassend gezellig exemplaar op haar grondgebied met daarin twee thrillrides en een familieachtbaan. We passen collectief voor de kick van een topspin en ook die absurd hoge vrijeval-ervaring van ‘Dalton Terror’ is geen must. M’n gezelschap moet de achtbaanteller echter wel aanvullen bij Calamity Mine, de mijntreinachtbaan. Ik vertel Phaedra dat dit een soort kleine versie van ‘Big Thunder Mountain’ is, maar bedenk daarbij dat die vergelijking de verwachtingen misschien wel erg hoog legt. Ik herinner mezelf immers dat de baan er in ’t verleden nogal triest bij lag met z’n afgeleefde decors. M’n verbazing is vandaag echter groot, want de rotsen zijn relatief schoon en ik spot zelfs een watereffect dat ik voorheen nooit zag. Als ik het groen uitgeslagen vijvertje even door de vingers zie, is er met het aanzicht van ‘Calamity Mine’ helemaal niks mis. In combinatie met de vermakelijke, best lange rit is dit dus wellicht een van de beste familieachtbanen die België rijk is. Ook leuk: de trein van ‘Calamity Mine’ staat ons letterlijk met geopende beugels op te wachten.

DSC00503

Het is inmiddels elf uur en ik check de wachttijd-applicatie van Walibi. Het beroemde kuddegeest-principe is ook in Waals-Brabant van toepassing. Terwijl wij nog geen minuut hebben aangeschoven, staan er bij ‘Weerwolf’ en ‘Vampire’ respectievelijk wachttijden van 45 en 65 (!) minuten. We blijven dus nog even aan de achterzijde van het park en we ontdekken Challenge of Tutankhamon. Het lijkt wel alsof we hier de eerste bezoekers van de dag zijn: het personeelslid kijkt immers verbaasd op wanneer er drie bezoekers in het opstapperron arriveren. En tja, het is in zekere zin jammer dat een dergelijk goeie darkride in die godverlaten uithoek van Walibi verstopt werd. ‘Challenge of Tutankhamon’ verdient beter, want het is echt een fijne attractie. Hij is voldoende lang, bevat een aantal knap uitgewerkte scènes en het interactieve aspect voegt hier wel degelijk iets toe. Ik kan dus zonder schroom beweren dat dit de beste darkride van België is. Of dat een grote verdienste vormt in het land van ‘Bos van Plop’, ‘El Paso Special’ en ‘Forbidden Caves’, laat ik graag in het midden.

DSC00414

Phaedra houdt van waterrides. Als zij een nat pak kan scoren door middel van boomstammetjes, een rapid river of het platform naast de ‘Poseidon’-splash, dan doet ze dat graag. Phaedra springt dan ook een gat in de lucht wanneer ze opmerkt dat Flash Back inmiddels open is. En geef ze maar eens ongelijk, want dit is nu eenmaal een sterke logflume. Dankzij het lange parcours, de verrassende achterwaartse afdaling en die hoge laatste drop is ook dit de nationale winnaar in z’n categorie. Toch lijkt ‘Flash Back’ – net zoals élke andere Belgische boomstammenbaan – qua setting nogal aan z’n lot overgelaten. Er hangt een groene aanslag tegen de wanden, effecten laten het afweten en in een bepaalde tunnel staat het onkruid letterlijk een meter hoog. Hoewel deze ride een verjongingsmachine uitbeeldt, kan ie de tand des tijds dus slechts matig doorstaan. Walibi, smijt hier alsjeblieft snel een sopje, een likje verf en een klusjesman tegenaan.

DSC00435DSC00439

Als ik een pretpark bezoek met ietwat minder ervaren gezelschap, valt het steeds op dat zo’n dag er helemaal anders uit ziet. Kom hierheen met een doorwinterde pretparkliefhebber en je zit al gauw op een terrasje nadat je de favoriete attracties bezocht. Nu ik hier met twee collega’s ben, gaat het er een stuk actiever aan toe. Het zonnige weer overtuigt Phaedra meteen tot een extra verjongingskuur bij ‘Flash Back’, waarna we een snelle (verbazend lekkere) hap en een kletsnat tweede rondje ‘Pulsar’ meepikken. Vervolgens gaan we de kermistoer op met de plaatselijke break-dance, al voelt die vreselijk mak wanneer je pas nog in ‘Deca Dance’ zat. Nog meer kermisachtig plezier bij autoscooter ‘Tuf Tuf Club’. De Brusselse probleemjeugd lijkt vandaag niet in Walibi te vertoeven, dus dan is zo’n toertje in de botsauto’s een leuke belevenis.

Het is inmiddels al namiddag en de bezoekers zijn duidelijk gespreid over het hele domein. Ook bij de twee topcoasters is de aanzienlijke rij van vanmorgen quasi geheel verdwenen. De display bij Weerwolf geeft bijvoorbeeld de minimale wachttijd van vijf minuten aan. Dat blijkt uiteindelijk ietwat te optimistisch, maar ’t is geen straf om een kwartier aan te schuiven voor deze houten achtbaan. Ik herinner me ‘Weerwolf’ (of ‘Loup-Garou’, zoals men het aan deze kant van de taalgrens noemt) immers als de beste achtbaan in België. En jawel: ook vandaag voel ik opnieuw de heerlijke kick van een rasechte woodie. ‘Weerwolf’ is snel, biedt een gevarieerd ritverloop en bevat die typische woodie-bruutheid. Tja, echt soepel glijden de treinen inderdaad niet over de track, al wordt elke schok feilloos geabsorbeerd door die extreem comfortabele zeteltjes. Mag ik na al de lofzang ook nog een klein puntje van kritiek geven op deze coaster? Ja? Dan wil ik graag melden dat je er als amateurfotograaf nauwelijks leuke plaatjes van maken maken. Enkel vanuit het reuzenrad heb je een deftig uitzicht op de lay-out, maar een originaliteitsprijs levert dit standpunt helaas niet op.

DSC00466

Phaedra en Kenneth houden niet van een rustgevend rondje op het reuzenrad. Daar is op zich niks mis mee, maar ’t is opvallend dat ze wèl enthousiast zijn over een portie Vekoma-plezier die mij net niet naar een pakje Dafalgan doet grijpen. Suspended Looping Coaster Vampire rammelt me namelijk stevig door elkaar. Voor alle duidelijkheid: ik heb veel respect voor de Vekoma-ingenieur die dit baanverloop ooit uittekende, want zo’n SLC omvat enorm veel power en actie op een erg geringe oppervlakte. Helaas lijkt het moeilijk om deze banen de eeuwigheid te laten trotseren, waardoor we het begrip SLC meestal linken aan rake klappen. ‘Vampire’ vormt geen uitzondering op die regel. De ervaring is (gelukkig) nog niet zo afschuwelijk als bij het boze tweelingbroertje in Biddinghuizen, maar dat kan je bezwaarlijk als een compliment beschouwen. Wie ik wel mag complimenteren, dat zijn de medewerkers van ‘Vampire’. Hoewel er tijdens de namiddag letterlijk niemand in het station staat te wachten, blijft men aan een hoog tempo twee treinen dispatchen. Topservice, noem ik dat.

DSC00516

Ik betrap mezelf op veel positiviteit in dit report. En dat bij een Belgisch pretpark? Serieus? Ik knijp mezelf in de arm en merk dat Walibi inderdaad goed bezig is. Maar je kent me en je weet dat ik graag klaag. Walibi geeft me gelukkig net op tijd een goeie reden om dat te doen. Wanneer we op een terrasje uitblazen, bijt ik namelijk in een Luikse wafel die droger is dan de Centrale Sahara. Goed, zegt Walibi… als je vocht wil, dan kan je vocht krijgen in het Arabische themagedeelte. We sjezen dus daarheen om waterattractie nummer drie aan te vinken, maar op de route vindt m’n gezelschap dat een portie gestandaardiseerd achtbaanplezier noodzakelijk is. Leuk voor jullie, maar dat zal zonder Glenn zijn. Deze zogenaamde Cobra is de enige Boomerang-coaster die ik ooit deed en dat zal in de toekomst zo blijven. Als ik terugdenk aan het gevoel dat de achterwaartse inversies me gaven, draait m’n maag immers meteen om. De collega’s denken er klaarblijkelijk anders over en geven ‘Cobra’ zelfs een dikke voldoende. Meningen verschillen.

Psssst, mag ik een geheimpje verklappen? We hebben zo’n handig hamburger-vreten-en-daarna-schaamteloos-voordringen-pasje in onze broekzak, maar we hebben het vandaag simpelweg nog niet gebruikt. We besluiten dus om die Quick-Pass voor een eventuele volgende keer te bewaren. De enige attractie waarbij dat kaartje tijdswinst opgeleverd zou hebben, is Radja River. Op deze zomerse namiddag ontstaat er hier immers een rij van ongeveer 25 minuten. Uiterst haalbaar als langste wachttijd van de dag, maar toch zit er een wrange bijsmaak aan. Het contrast met die pijlsnelle operations van ‘Pulsar’, ‘Calamity Mine’, ‘Weerwolf’ en ‘Vampire’ is namelijk immens. Er liggen nauwelijks boten op de baan en de lifthill wordt vaak onnodig lang stilgezet. Het is een frustrerend tafereel, want deze rapid river zou dankzij de enorme sloepen een capaciteitsmonster van jewelste kunnen zijn. Ondanks de tergend traag vorderende rij blijft ‘Radja River’ gelukkig een plezierige attractie. Er zitten een aantal dreigende golven in verwerkt en ook de finale blijft natuurlijk geniaal. Ik mag dus al voor de vierde keer concluderen dat Walibi een Belgische kampioen in huis haalde.

DSC00488DSC00484

Ik vertelde je daarstraks dat ‘Challenge of Tutankhamon’ de beste darkride van het land is. Ik blijf bij die mening, maar ik besefte zonet dat ook de zilveren medaille aan een Walibi-ride toebehoort. Het Paleis van de Geest is in mijn ogen namelijk de meest ondergewaardeerde attractie van België. Dit madhouse staat ietwat verscholen en ik kan me perfect voorstellen dat velen er nietsvermoedend aan voorbij lopen. Wat ze missen? Een visueel vermakelijke voorshow en een van de betere madhouse-ervaringen in onze contreien. Ik hou van de muziek, van de kleurrijke belichting en van ’t geloofwaardig vormgegeven interieur. De geforceerde tweetaligheid van het verhaal wil ik dus zelfs gerust door de vingers zien. Grappig genoeg gaat er vandaag iets grondig mis tijdens de hoofdshow. Nadat de beugels gecontroleerd zijn, beginnen de muziek en de visuele show immers zonder de draaibewegingen. Wanneer de soundtrack enkele minuten later ten einde loopt, begint het draaiprogramma alsnog. We krijgen dus een dubbel zo lange rit die enkele verbaasde blikken oplevert. Ook bij mij.

DSC00490

Ik zou met een cliché kunnen afsluiten door te zeggen dat zo’n dagje Walibi veel te snel voorbij vliegt. In zekere zin is dat zo, maar als we elke topper twee, drie of – in het geval van ‘Pulsar’ – zelfs vier keer doen, hebben we absoluut waar voor ons geld gekregen. Het is verbazend dat een pretpark op een dergelijk mooie zomerdag tijdens de schoolvakantie zo rustig is, maar uiteraard was dat goed nieuws voor ons. Phaedra, Kenneth en ik hadden dus een fantastische dag in Walibi en dat had ik helemaal niet verwacht. Het Walibi dat ik mezelf herinnerde, is operationeel niet al te sterk en wordt bezocht door een nogal agressief publiek. Is er op tien jaar veel veranderd of hadden we gewoon geluk? De bezoekers die we vandaag tegenkwamen, waren hier duidelijk gewoon voor een leuke dag. En de snelheid waarmee het personeel achtbaantreinen wegstuurde, lag hoog boven het Europese gemiddelde. Ik verbaas mezelf door dit te schrijven, maar Walibi Belgium heeft vandaag elke verwachting overtroffen. Nog nooit stapte ik hier met zo’n voldaan gevoel buiten en ik vind het zelfs plezierig dat die ongebruikte Quick-Pass een achterpoortje opent om snel terug te keren.

DSC00432

Even samenvatten… Beste achtbaan van België? Check. Sterkste waterattractie en beste Belgische nieuwigheid van 2016? Double check. Meest overtuigende darkride van het land? Ook check. En dat mag ik je allemaal vertellen dankzij die ene hamburger die ik vorige maand aan de Antwerpse Kinepolis at. Laat dit dus mijn dankwoord aan Quick, Walibi en aan de steengoede crew van het Waverse pretpark zijn: jullie bezorgden me een heerlijke dag en ik herontdekte een bijzonder toffe plek. En oh, dat Maxi Giant-Menu was ook genieten, hoor.

Een gedachte over “Walibi Belgium

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s