Walibi Holland

Het is fijn om ver van huis pretparken te bezoeken. Een reis naar Zweden voor een rondje ‘Helix’? Leuk! Even naar Salou om een door B&M gecreëerd lijnenspel te bewonderen? Ja! Urenlang vliegen om aan de Amerikaanse westkust Mickey Mouse te bezoeken? Heel graag, dankjewel. Maar in al die kilometer-vretende gekte zouden we haast vergeten dat er ook bij ons wat te beleven valt. En in alle eerlijkheid: ik wàs het vergeten. Verder dan enkele Efteling-bezoekjes en een sporadisch daguitstapje naar Plopsaland kwam ik de afgelopen tien jaar immers niet. Gelukkig presenteren enkele lokale pretparken in 2016 een nieuwigheid die interessant genoeg is om daar verandering in te brengen. Zo ontdekte ik enkele weken geleden de vermakelijke VR-ride van Bobbejaanland (en scoorde ik daarenboven een Dizz-credit op de koop toe), terwijl ik deze zomer een dagje Waver plan om ‘Pulsar’ uit te proberen. Op dinsdag 7 juni zoeken we het echter bij de noorderburen, want ook het Nederlandse Walibi pakt dit jaar groots uit. Iets met #crazyleip en #materiaaluitdeschuurvanmack.

DSC00301

Walibi Holland dus. Een Nederlander noemt het Waa-libi, wij Vlamingen kennen het als Walli-bi. En m’n laatste bezoek aan Walibi (het maakt me echt niet uit hoe je dat uitspreekt) is al vreselijk lang geleden. De laatste keer dat ik hier vertoefde, waren er meer flatrides, stond er nog een wild mouse en draaiden ‘El Condor’, ‘Xpress’ en het reuzenrad nog in hun oorspronkelijke kleurencombo. Sterker nog: het was een tijd waarin social media niet zo alomtegenwoordig waren als nu. Ik weet dat dit jonge lezers kan choqueren, maar een hashtag was toen nog een vaag knopje op je (van kabels voorziene) telefoontoestel en geen mens wist hoe jouw lunchpakket er afgelopen middag uit zag. Het tokkelen op GSM-toestellen is tegenwoordig echter alledaagse kost, ook binnen de pretparkwereld. Walibi Holland gaat ons vandaag bijvoorbeeld een hele dag aansporen om de term #hardgaan op al onze Twitter-, Instagram- en Facebook-accounts te gooien. De hashtag met die beroemde slogan prijkt zelfs in grote letters op de toegangskaart die ik gisteren uitprintte. Walibi Holland is in de afgelopen jaren dus danig veranderd en ik ben uiterst benieuwd om het allemaal te (her)ontdekken.

Als ik de regels van de schrijfkunst zou toepassen, zou ik langzaamaan naar een hoogtepunt moeten toe werken. Logischerwijs zou de spectaculaire nieuwigheid van 2016 dus pas helemaal op het einde van dit report aan bod komen. Is er echter iemand aanwezig die tijdens zijn/haar dagje Walibi effectief pas om kwart voor vijf ’s namiddags zou aansluiten in de rij voor Lost Gravity? Ik dacht van niet! Ook wij voelen bij binnenkomst meteen de aantrekkingskracht van Walibi’s nieuwe speeltje en we wandelen al snel naar de rechtse uithoek van het park. Het valt meteen op dat er hier aanzienlijk wat groen heeft moeten wijken voor een funky-alias-cool-meets-trash themagebied dat zich tussen een voormalige Canadese en Far West-zone nestelde. De samenhang tussen de verscheidene rides is bedenkelijk tot zelfs wansmakelijk, maar het moet gezegd worden dat ‘Lost Gravity’ op zichzelf een bijzonder frisse verschijning is. De zwart-gele tracks vormen een opvallende blikvanger en het containerthema oogt minder goedkoop dan ik aanvankelijk gevreesd had. Walibi smeet er bovendien een aantal visueel vermakelijke special effects én een klokjerond plaatjes draaiende deejay bovenop. ’t Feit dat DJ Frank verrassend genoeg een bekende voor me is, maakt het allemaal nog een tikkeltje leuker.

Clubachtige beats en een stralende zomerzon, meer heb je niet nodig om een heerlijke sfeer te creëren. Of toch… een geniale achtbaanrit zou het plaatje natuurlijk helemaal compleet maken. Kan ‘Lost Gravity’ die wens invullen? Mijn antwoord is slechts gematigd positief. Laat me met het goede nieuws beginnen: tijdens een ritje frontseat vind ik de eerste afdaling ronduit meesterlijk en genereert ook het ziekelijk lage airtime-heuveltje pure fun. Helaas heb je op dat moment het interessantste gedeelte eigenlijk al achter de rug, want verder ontdek ik weinig echt leuke elementen. Na de midcourse-brake doet ‘Lost Gravity’ bijvoorbeeld niet veel meer dan sensatieloos uitbollen. Ik mis aardig wat schwung en snelheid in dat tweede deel. De heftig gebankte bochten lijken gemaakt voor een trein die er aan verschroeiend tempo door sjeest, maar helaas… ‘Lost Gravity’ begint na een pijlsnelle start vreselijk vlug in het plezier te snijden. Wanneer we later die middag achteraan plaatsnemen voor een tweede kans, wordt mijn mening niet herzien. Wel integendeel: op rij twee ervaar ik een brute schok op het beruchte airtime-heuveltje en ook daarna is er geen sprake van absolute souplesse. Ik moet dus (met enige spijt in het hart) concluderen dat ik ‘Lost Gravity’ als toeschouwer veel geslaagder vind dan als passagier. Jammer.

Het is een vrij uniek fenomeen in de Benelux, maar er zijn van die dagen waarop je zelfs om tien uur ’s ochtends al spontaan wil plaatsnemen in een waterattractie. Dinsdag 7 juni is zo’n dag. We zetten dus koers naar Crazy River, waar men letterlijk op passagiers staat te wachten. Wat deze log flume bijzonder maakt? Eén: de respectabele lengte. Twee: de achterwaartse afdaling. Drie: de coole dubbele drop die een aanzienlijke portie airtime oplevert. Leuk dus, maar het is een feit dat de thematische omkadering ietwat afgeleefd oogt. Zeker nu de hippe ‘Lost Gravity’ enkele meters verder staat, vraag ik me af of ‘Crazy River’ geen grondige ombouw verdient. Ik denk bijvoorbeeld aan een kleurrijk Steampunk-tafereeltje zoals bij de identieke tweelingbroer in Waver. Het zou deze attractie – die puur qua ride erg vermakelijk blijft – meer eer opleveren dan de huidige versie.

Er bestaat een ziekte die ride-verwijderisme heet. Deze aandoening is ook wel gekend als het Syndroom van Bobbejaanland en Walibi Holland lijdt aan een tamelijk ernstige variant ervan. Tijdens de afgelopen jaren verdwenen onder andere het schommelschip, de dubbele Inverter, een misselijkmakende Chaos-molen, de Huss Rainbow, een carrousel, een breakdance en de niet zo alledaagse ‘Sherwood’s Revenge’. In plaats daarvan kwamen pleintjes, picknickbanken en een kinderboerderij waar vandaag in de verste verte geen beest te bespeuren valt. Na de exit van zovele flatrides moeten we ons draaiplezier vandaag dus zoeken achter de poorten van een middeleeuws kasteel. En beste Nederlanders, ik mag jullie complimenteren. Jullie mogen immers apetrots zijn op een van ’s werelds allerbeste madhouses. Dankzij het boeiende verhaal, de indrukwekkende muziek en een statig interieur hebben jullie een rasechte klassebak in huis. Ik doel met deze commentaren uiteraard op ‘Villa Volta’ in de Efteling en niet op de slappe kopie die Merlin’s Magic Castle is. Het exterieur is in mijn ogen een pluspunt, maar verder valt er bitter weinig positiefs over te zeggen. En mag ik de naam van deze ride trouwens veranderen in ‘The Annoying Owl’s Castle’? Hartelijk bedankt.

Een cliché is een aanname die ietwat negatief klinkt, maar desondanks vaak een grond van waarheid bevat. Bijvoorbeeld: houten achtbanen horen zo hard te rammelen dat de vullingen spontaan uit je tanden vallen. Of: als Vekoma een rollercoaster bouwt, heb je een waterdichte garantie op hoofdpijn. Maar wat gebeurt er als je twee clichés op een hoopje gooit? Met andere woorden… als Vekoma een woodie bouwt, word je dan rechtstreeks het hospitaal in gecoasterd? Het antwoord op die vraag vinden we bij Robin Hood en luidt: niet noodzakelijk. Pas gewoon het truukje toe dat je bij een gemiddelde Amerikaanse woodie nodig hebt: niet boven de wieltjes gaan zitten. Et voila… middenin zo’n voertuig is de lange, tamelijk snelle rit best te genieten. Wanneer we later vandaag frontseat plaatsnemen, beklagen we echter meteen die keuze. Daar wordt het cliché immers glansrijk bevestigd. Auw! Geen wonder dat we bij ‘Robin Hood’ een selfie in een totaal verlaten station kunnen maken.

Enkele zones van Walibi Holland zijn verrassend leuk aangepakt, maar het is helaas geen constante. In sommige gevallen is namelijk zelfs de badkamer van je oma beter gethematiseerd. Een absoluut dieptepunt van inspiratie was bijvoorbeeld de zogenaamde ‘Speedzone’. Schreeuwerige betaalspelletjes, een luidruchtige kartbaan en twee flatrides die zonder tierlantijntjes neergeploft werden; daar moet je het mee doen. Van zodra je de middelbare school verlaten hebt, ben je dit platte type vermaak dus ontgroeid. Het slechte nieuws is helaas dat je die ‘Speedzone’ sowieso moet passeren om bij Walibi’s beste achtbaan te geraken. Het voelt een beetje aan alsof je met een overvolle blaas een openbaar Frans toilet binnenstapt. Je moet daar namelijk even de ogen, de neus en je mond dichtknijpen om geen giftige stoffen binnen te krijgen, maar de ontlading achteraf is groot. Zo ook in Walibi, want na die bescheiden kwelling voor onze zintuigen staan we wel plots oog in oog met de machtige Goliath.

DSC00288

Belgen en Nederlanders zijn op bepaalde gebieden verrassend gelijkaardig, maar op andere vlakken zit er dan weer een wereld van verschil tussen onze pietepeuterige landjes. Elke Hollandse tiener die vandaag in Walibi loopt, heeft het immers over De Go-laa-jet, terwijl wij als Vlamingen gewoon op zoek zijn naar Goo-li-jat. Dat is een belangrijk detail, want geen mens zou een verdwaalde Vlaming begrijpen wanneer die ‘Amai seg, ze hebbe dieje Goo-li-jat hier nogal in een hoekske verstopt’ zegt. Gelukkig is die ‘Goliath’ nogal prominent aanwezig en valt de baan (zelfs ondanks haar afgelegen locatie op het einde van een doodlopend pad) moeilijk te missen. Tja, wat moet ik hier verder nog over zeggen? Het Poldermonster doet immers alles wat je van een Intamin megacoaster mag verwachten. Snelheid, airtime en toffe bochtencombinaties vormen de basisingrediënten voor dit twee minuten durende feestje. Hoewel z’n vijftiende verjaardag nadert, glijdt de trein bovendien met een absurde souplesse over de gifgroene rails. Dus of je nu ‘Hartstikke Go-laa-jet’ of ‘Amai Goo-li-jat’ zegt, genieten doe je bij deze fantastische coaster sowieso.

Na een topper van formaat kan het alleen nog maar bergaf gaan. Steil bergaf zelfs. Wat dacht je bijvoorbeeld van een ritje op El Condor alias ‘El Auwie’ of ‘El Torture Fatale’? Kwelling nummer één: hoewel de baan letterlijk op enkele meters van ‘Goliath’ ligt, moet je een halve marathon lopen om er te geraken. Dat is echter nog een peulschil vergeleken met de marteling waar je achteraf aan begint. Kijk, ik begrijp het wel… ‘El Condor’ is een prototype en je kan dus moeilijk verwachten dat het de beste in zijn soort is. Maar wanneer ik na zo’n ritje naar de politie zou kunnen stappen om een geval van gaybashing te melden, dan is er iets grondig mis. Neen echt… ik vind de lay-out van een standaard SLC best goed uitgedokterd, maar dit exemplaar is door en door slecht. Dus als meneer Trump hoogstnoodzakelijk een muur rond Mexico wil bouwen, stel ik voor dat we gewoon de Mexicaanse themazone van ‘Walibi Holland’ opofferen? Win-win situatie.

DSC00296

Zoals daarstraks gezegd: Walibi heeft er geen probleem mee om bestaande rides zonder reden af te breken. De (best gezellige) Mexicaanse zone zag haar attractiviteit bijvoorbeeld alleen maar dalen. Niet geïnteresseerd in een autoscooter, in een kotsmisselijk makende kermismolen of in de hoofdpijn van ‘El Condor’? Dan blijft El Rio Grande de enige ride op je to-do lijstje. Vertaal die naam en je zou verwachten dat je met een van ’s werelds grootste, heftigste en meest indrukwekkende rapid rivers te maken hebt. Vergis je echter niet. In vergelijking met soortgenoten a la ‘Piraña’ en ‘Fjord Rafting’ is dit immers de braafheid zelve. Er is absoluut geen sprake van enorme golven of allesverslindende waterkolken. Er is slechts één reden waarom we uiteindelijk alsnog doorweekt uitstappen en dat is een simpele tuinslang die men boven de vaargeul plaatste. Op zich geen probleem hoor. ’t Is inmiddels zesentwintig graden in Biddinghuizen en zulke verfrissing is dus welkom. Maar het kan niet camoufleren dat ‘El Rio Grande’ bij de minst boeiende rapid rivers in onze nabije omgeving hoort.

Beste Nederlanders, ik hou van jullie landje en ik vind jullie openheid geweldig. Maar mag ik eens een klein puntje van kritiek geven? Benoem vanaf vandaag een glas sinaasappelsap alsjeblieft gewoon als sinaasappelsap en laat die chique Franse term achterwege. Niemand kan de uitspraak van een echte Fransman immers benaderen. Ik weet het wel… jullie houden van Frankrijk en dat bewijzen jullie door elke Zuid-Franse camping tijdens de zomermaanden om te toveren tot een stukje Nederland. Of door een themazone in Walibi naar dat croissantland te noemen. Buitengewoon origineel is de invulling daarvan overigens niet. Theekopjes ‘Pavillion de Thé’, de ellenlange oldtimerbaan ‘Le Tour des Jardins’ en La Grande Roue zijn de alledaagse rides waarmee we het moeten doen. Vanuit dat centraal gelegen reuzenrad is het panorama over Walibi Holland trouwens waanzinnig mooi. Alleen jammer dat je bij het instappen geen Café de Paris toegestopt krijgt en dat het nabijgelegen bloemenperkje #HardGaan en niet #AllerVite uitschreeuwt. Details zijn belangrijk. Het uitzicht op een enorme stapel rugzakken bewijst trouwens dat het schoolreisjesseizoen echt ’n speciale tijd is.

Ik ben vandaag met een achtbaanmaagd op stap. Want als je hooguit tien credits op je teller hebt staan, dan ben je echt nog in het prille begin van je pretpark-carrière. Maar Steven vindt al die coasters best leuk en hij beseft dat elk exemplaar telt om die beruchte counter omhoog te jagen. Het is exact daarom dat we ‘Drako’ (een draaktrein in de voormalige Far West, netjes naast felgekleurde containers… origineel is deze kinderachtbaan wel) tijdens de namiddag aandoen. Steven kent echter inmiddels ook de betekenis achter de term coasterbingo en die wil hij koste wat het kost scoren. Een klein detail: dat moet hij dan zonder mij doen. Er is immers geen haar op m’n hoofd dat eraan denkt om een ritje te maken op de in 2011 heropende Speed of Sound. Ik stapte ooit één keer in een Vekoma Boomerang en dat zal hoogstwaarschijnlijk de allerlaatste keer blijven. Ik herinner me hoe ik de rest van m’n pretparkdag met hoofdpijn en een omgedraaide maag moest doorbrengen. Dus ik zeg het graag met een citaat van Linda Mertens: Never Again! Die Boomerangfobie van me heeft echter een positief kantje voor Steven. Hij moet weliswaar nog 420 credits scoren om me in te halen, maar hij heeft wel een bingo die ik nooit zal hebben. Gefeliciteerd!

Het is zowat de ideale pretparkdag en al helemaal voor een beginner. Het weer is prachtig, er lopen nauwelijks enkele honderden mensen in het park en van wachtrijen is er zodoende absoluut geen sprake. Zomaar overal instappen, dat is best plezierig. Sporadisch gebeurt het echter dat een wachtruimte haast interessanter wordt dan de ride op zich. En ik had het nooit verwacht, maar blijkbaar heeft Walibi Holland sinds vorig jaar ook een dergelijke attractie in huis. Ik had de hele ombouw van Xpress – Platform 13 slechts met een half oog gevolgd. Mijn interesse in het re-branden van bestaande achtbanen is immers beperkt. Maar oh wat is mijn verbazing groot wanneer we hier vandaag het übercoole ‘Platform 13′ betreden. We ontdekken een gangenstelsel vol dreigende geluiden en geloofwaardige schrikeffecten. Deze kwalitatieve sfeerschepping wordt perfect doorgetrokken in het station, waar constant metrostellen voorbij lijken te razen. Het duistere sfeertje wordt vandaag natuurlijk versterkt door de afwezigheid van medebezoekers, maar echt: die wachtruimte is simpelweg geniaal. ’t Is zelfs bijna jammer dat je uiteindelijk slechts een vrij gewone achtbaan in de buitenlucht gaat doen. De mogelijkheden van een indoorcoaster met dit thema lijken me immers fantastisch. Begrijp me echter niet verkeerd: ‘Xpress’ is een leuke coaster die zelfs na zestien jaar heerlijk vlot blijft bollen. Steven z’n reactie was zelfs laaiend enthousiast, want zo’n lancering… dat is nieuw! Maar de grote verrassing van vandaag, dat was eerder die creepy wachtruimte dan de kilometer achtbaanrails die erachter liggen.

Walibi is op deze doordeweekse dag maar tot vijf uur geopend, al houden die beperkte openingsuren ons niet tegen om wat extra ritjes te maken. ‘Platform 13’, ‘Goo-li-jat’, ‘Lost Gravity’ en zelfs ‘Robin Hood’ krijgen ons een tweede, derde of vierde keertje over de vloer. Freaky? Absoluut, maar dat is nu eenmaal wat zo’n newbie wil. Bij ‘Lost Gravity’ blijft de teller echter op twee staan. ’s Namiddags kampt de baan met een nogal hardnekkige storing en veel beweging valt er bijgevolg niet meer te zien. M’n mening over die hippe nieuwigheid kan dus niet veranderd worden, maar mijn gevoel bij Walibi Holland is daardoor niet noodzakelijk negatiever. We hadden hier namelijk een topdag. Lage bezoekersaantallen zijn daar natuurlijk een onderdeel van, maar verder ben ik tevens aangenaam verrast door het vriendelijke personeel. Ze werken hard en vlot, quasi steeds voorzien van een hartelijke glimlach. Ik kan genoeg parken opnoemen die dit serviceniveau meteen mogen importeren. Ten slotte is ook het attractieaanbod mooi uitgebalanceerd. Hoewel er sinds het ‘Six Flags’-tijdperk heel wat rides verdwenen, blijft Walibi Holland een dagvullend geheel met voldoende actie voor zowat elke generatie. Dit Nederlandse Walibi kan de vergelijking met haar Belgische tegenhanger alleszins zonder kleerscheuren doorstaan. Wij hebben in Waver een mooie darkride extra, maar we missen duidelijk een eyecatcher a la ‘Goliath’. Ach… never mind. Beide parken liggen op een zeer haalbare afstand van m’n voordeur, dus ik ben eigenlijk zelfs blij dat ze aardig van elkaar verschillen.

DSC00328

En zo komt er een einde aan onze fijne, verrassend warme dag in Flevoland. Het was genieten van de zon, van het gezelschap en van de achtbaankriebels. Op het einde van deze zevende juni resten me eigenlijk nog slechts drie vragen… Is het Waa-libi of Walli-bi? Maken we ritjes op Go-laa-jet of op Goo-li-jat? En drinken we op de weg naar huis een glaasje sinaasappelsap of opteren we voor een fancy jus d’orange? Ik zal er eens een nachtje over slapen…

Een gedachte over “Walibi Holland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s