Dagboek Down Under – Dreamworld

Dinsdag 22 maart 2016

Lieve mama… je bent een schat, maar toch moet ik je zeggen: het is jouw schuld. Neen echt, geloof me maar. Het feit dat ik vandaag eenentwintig uur op een vliegtuigstoel moest zitten, daar ben jij verantwoordelijk voor. Daar komt nog heel wat wachttijd op luchthavens, overstapstress en een tijdsverschil van negen uur bij. Dus mama, je bezorgde me inderdaad een vreselijk lange dag. Maar omdat ik zo ontzettend van je houd, deed ik het met plezier. Sinds je me die wereldkaart met een kraslaagje cadeau deed, werd het immers mijn persoonlijke taak om zoveel mogelijk verschillende landen te bezoeken. En ik weet: hoe groter de oppervlakte van de landen in kwestie, hoe liever jij het hebt. Daarom brengt 2016 me niet enkel voor de allereerste keer in China, maar ga ik in maart en april ook drie weken lang Australië ontdekken. Allemaal speciaal voor jou, mama. Veel liefs!

DSC00233

We zagen de zon opkomen terwijl we in Zaventem op onze eerste vlucht wachtten en we zagen ‘m weer ondergaan toen we ergens boven Iran zweefden. Vervolgens kwam de zon weer tevoorschijn in het broeierig hete Singapore en verdween ie boven een oneindige Australische woestijnvlakte. Het is dus al avond wanneer Michaël en ik onze eerste stappen in deze nieuwe wereld zetten. En we kunnen meteen pronken met heel wat firsts… Het is immers niet alleen de eerste keer in Australië, maar tevens de eerste keer op een geheel nieuw continent en de allereerste keer dat ik ten zuiden van de evenaar sta. Juist ja, daar waar de zon via het noorden draait en waar het water in je badkuip andersom wegspoelt. Nerdy weetjes, dat weet ik best. Maar ik wil je gewoon even duidelijk maken dat het best wel spannend is om voor ’t eerst in dat legendarische land Down Under te staan.

DSC00236

Laat me deze verslagenreeks met een (heel erg) valse noot beginnen… Op het moment dat ons vliegtuig landt in Brisbane, zijn er werkelijk vreselijke dingen aan het gebeuren op Brussels Airport. Wanneer we ons Belgische paspoort aan de Australische grenscontrole tonen, vertelt men ons dat er gruwelijke berichten binnensijpelen over die luchthaven waar we nauwelijks vierentwintig uur geleden incheckten. Een kijkje op social media leert ons inderdaad dat België nooit meer zal zijn zoals we het gisteren achterlieten. En die beruchte vertrekhal (waar een vriendelijk personeelslid ons vierentwintig uur geleden nog succes wenste met de lange reis) zal na 22 maart 2016 wellicht voor eeuwig een wrang gevoel oproepen.

DSC08262

Een kil gevoel om die langverwachte vakantie te starten, maar langs de andere kant ben ik uiterst dankbaar dat al m’n bekenden veilig uit die Brusselse hel zijn geraakt. Bij deze mijn medeleven aan diegenen die minder geluk hadden, maar we besluiten wel om alsnog met volle teugen van de komende drie weken te genieten. Michaël en ik hebben namelijk zo lang naar dit moment afgeteld en die kans om Australië te ontdekken… die moeten we simpelweg met beide handen grijpen. Maar ehm, eerst even die jetlag wegwerken. We kregen in de afgelopen dertig uur drie ontbijtjes, een brunch, twee diners, heel wat snacks en een overload aan complimentary cocktails van dat fantastische Singapore Airlines. Elk tijdsbesef verdwijnt op die manier als sneeuw voor de (hete Australische) zon. Wanneer we eindelijk ons bed zien, beseffen we echter snel dat slaap de oplossing voor dat probleem vormt. Tot morgen!

Woensdag 23 maart 2016

Je bent een pretparkliefhebber of je bent het niet. Hoewel we nog maar enkele uren op Australische bodem staan, zijn we reeds onderweg naar het eerste amusementspark van deze reis. Dat is overigens best een bijzondere ervaring in die huurwagen die we gisterenavond ophaalden. Het stuur daarin staat rechts (bizar!) en men wisselde voor de volledigheid ook de schakelaars voor richtingaanwijzers en ruitenwissers. Je kan jezelf dus voorstellen dat onze ruitenwissers meermaals ingeschakeld worden, terwijl we eigenlijk gewoon een baanvak naar links willen opschuiven. Bijvoorbeeld om uitrit 54 naar het plaatsje Coomera te nemen. Al van op de autosnelweg zie je immers dat dit dorp gedomineerd wordt door kleurige achtbaanrails, kronkelende waterglijbanen en een mastodontale toren die daar ver bovenuit steekt. We zien dat allemaal wel zitten en laten onze eerste Australische indrukken met plezier bepalen door het grootste pretpark van het continent: Dreamworld.

Waarom we al vanaf dag één de lokale pretparken opzoeken? Daar is een eenvoudige reden voor. De scholen in Queensland – de deelstaat waarin we ons momenteel bevinden – beginnen aanstaande vrijdag aan hun paasvakantie. We willen de daarbij horende drukte graag vermijden en we spenderen onze woensdag en donderdag dus graag aan de twee beroemdste themaparken die het land rijk is. Het loont: wanneer we rond tien uur aan de toegangspoort van Dreamworld arriveren, is het heerlijk kalm. We scannen dus snel onze online aangekochte entreekaart en we staan binnen no-time op het centrale plein. Daar spotten we al meteen een exotische mix van pretparkinvloeden: men haalde de inspiratie voor de geveltjes duidelijk bij Disney’s ‘Main Street USA’, terwijl de draaiende wereldbol en de filmmuziek dan weer aan Universal-parken doen terugdenken. Een beetje fout? Tja, misschien wel. Maar wanneer een stralende zon al vanaf dit vroege uur met een graad of dertig op je gelaat schijnt, word je automatisch vergevingsgezind.

Attracties! Please, geef ons attracties! Of beter nog… geef ons kostbare credits aan de andere kant van de planeet. Dreamworld weet wel raad met die speciale wens van de twee (hoogstwaarschijnlijk) enige Belgen die hier vandaag rondlopen. Onze eerste Australische rollercoaster wacht met geopende beugels in een gebied dat geheel gewijd werd aan DreamWorks-animatiefilms en heet Escape from Madagascar. Wie ‘Madagascar’ zegt, zegt haast automatisch ‘I Like to Move It’. En moven, dat doen we hier met een familiale inverted coaster. Neem de standaard lay-out van een Vekoma Rollerskater, maar zet die gewoon ondersteboven. Meer heb je niet nodig om een eersteklas familyride te creëren die er dankzij het cartooneske thema bovendien prachtig bij ligt.

Niet enkel ‘Escape from Madagascar’, maar het hele DreamWorks-gedeelte is verrassend tof uitgewerkt. Naast die vrolijke Afrikaanse beestenboel vonden ook ‘Shrek’ en ‘Kungfu Panda’ hun thuis in dit gebied. Vooral het Aziatische ‘Land of Awesomeness’ van die laatstgenoemde film is qua thematiek erg leuk. Enkele originele fotopunten en komische details maken dit het mooiste stukje van Dreamworld, ook al ontbreekt er duidelijk een eyecatcher.

 

Net zoals Heide-Park, vindt Dreamworld ’t best handig om het belangrijkste draai- en zwaaiplezier in één zone te plaatsen. Zoals je daar in Soltau het ‘Maya-Tal’ hebt, zo is er hier ‘Ocean Parade’. Het thema van dit gebied: de zee, de zon en de kleurrijke onderwaterwereld. Het ziet er allemaal fris uit, maar vergis je niet… De visuele topper is hier niet ‘Wipeout’ (een naar megagolven gethematiseerde topspin), ‘The Claw’ (een knappe Intamin GyroSwing) of ‘Shockwave’ (een Zamperla Disk’O). Zelfs de coole ‘Tailspin’ – een molen waarin Michaël die locals laat zien dat tweeëntwintig keer overkop draaien geen issue is – vormt niet dé ultieme topattractie. Neen… de ride die beduidend feller mijn aandacht trekt, is ‘Flowrider’. Op deze enorme golfmachine tonen Australische surfboys hun capaciteiten. Is dat buitengewoon uniek? Naah, hoogstwaarschijnlijk niet. Maar ’t feit dat die surfers er in real-life net zo uitzien als in series zoals ‘Home and Away’ en ‘Neighbours’, dàt maakt ‘Flowrider’ tot een succes. Een bescheiden feestje voor de ogen.

DSC08207

Ik kan me voorstellen dat het aangrenzende waterpretpark (omwille van gelijkaardige redenen) visueel minstens even boeiend is, maar een bezoekje staat niet op onze planning. Toch brengen we zowat anderhalve minuut door op het terrein van ‘WhiteWater World’ dankzij Hot Wheels Sidewinder, een rollercoaster die tussen enkele van de waterglijbanen kronkelt. Deze Arrow-creatie heeft een relatief turbulente geschiedenis achter de rug: hij opende in 1995 in het zowat negenhonderd kilometer zuidelijker gelegen ‘Luna Park Sydney’, maar werd daar al snel een punt van discussie. De lawaaihinder (je zou voor minder auw roepen) zou uiteindelijk voor de verplaatsing gaan zorgen en vanaf 2001 staat de felgele baan dus in het tropische Queensland. De ride opende toen als ‘Cyclone’, maar gaat sinds december jongstleden door het leven als ‘Hot Wheels Sidewinder’.

Een gloednieuwe Vekoma-trein slaagt er helaas niet in de nogal lompe opeenvolging van bizarre knikken te camoufleren. Het meest legendarische aspect van deze coaster is trouwens de kwalitatieve onboard-audio: tijdens ons rondje worden we bijgestaan door een keihard knallende ‘Freestyler’ van Bomfunk MC. Ten eerste is dat uiteraard lekker passé, maar ten tweede is dat nummer ook langer dan een volledige rit. Geen probleem, vindt Dreamworld. Wanneer de trein opnieuw het station binnenrijdt, mogen we dus nog dertig seconden met gesloten beugels naar het einde van dat nummer luisteren. ‘As I rock rock rock rock rock the microphone’… Hi-la-risch!

Het mini-autosalon dat de ‘Motorsport Experience’-zone compleet maakt, is beslist een kijkje waard. Hetzelfde geldt voor de schattige babytijgers die een eindje verder aan het publiek geshowd worden, maar we staan er niet al te lang bij stil. Het wordt immers tijd om ons te wagen aan de achtbaan die dit pretpark veel van haar internationale faam geschonken heeft. Wie ‘Dreamworld’ zegt, zegt namelijk ‘Tower of Terror’. Sinds enkele jaren mag je ‘m zelfs Tower of Terror II noemen, want deze (letterlijke) highlight onderging in 2010 een aanzienlijke make-over. Het concept achter de ride bleef echter ongewijzigd: je wordt in een donkere tunnel naar een snelheid van 160 kilometer per uur gestuwd, waarna je op een 115 meter hoge verticale toren tot stilstand komt. Bij de opening in 1997 was dat goed voor maar liefst twee wereldrecords. Die behoren inmiddels uiteraard al lang tot de verleden tijd, maar Dreamworld houdt haar paradepaardje interessant door tegenwoordig achterwaarts te lanceren. Dat willen we ‘ns uittesten.

‘Tower of Terror II’ ademt een nogal duister sfeertje en dat wordt in de wachtruimte mooi benadrukt. We wandelen door een vervallen industrieel complex en komen uiteindelijk uit bij vier mysterieuze deuren. Aan die deuren slaken zes medebezoekers een zucht van verlichting: dankzij ons is de minimumbezetting voor een ritje eindelijk gegarandeerd. Enkele seconden later openen dus die vier deuren, waarna we backseat plaatsnemen in een joekel van een voertuig. Van zodra ik m’n beugel vastgeklikt heb, gaat het razendsnel. Voor Michaël en ik het goed beseffen, hangen we immers al met ons gezicht naar beneden van het uitzicht te profiteren. Jammer maar helaas: de lancering verloopt nogal geleidelijk en is dus minder intens dan gehoopt. Bovendien is ook de hoogte niet zo indrukwekkend; we komen al tot stilstand op tweederde van de toren. Wat ik echter niet wist, is dat het leukste gedeelte pas daarna komt. ‘Tower of Terror II’ verwent ons immers nog met meerdere seconden volmaakte airtime, waarna het voertuig met een rotvaart opnieuw die cool verlichte tunnel in sjeest. Daarna beginnen de remmen helaas direct de pret te drukken.

‘Tower of Terror II’… ik ben er stiekem best trots op dat deze beroemde gigant eindelijk op m’n achtbaanteller staat, maar was het ook een coaster van wereldniveau? Goh, dat misschien niet echt. Begrijp me niet verkeerd: dit is een ride die ondanks haar bescheiden ritduur heel wat pit in zich heeft, iets wat we later vandaag met glans laten bevestigen door een frontseat-rondje. Het probleem is echter dat hij als achtbaan simpelweg voorbijgestreefd is. Lanceringen zijn in de pretparkwereld tamelijk alledaags geworden en dat is letterlijk het enige element waar ‘Tower of Terror II’ op teert. Een achterwaarts gericht voertuig is leuk, maar niet bijzonder genoeg om het gemis van een gevarieerdere track volledig te compenseren. Om een coaster van topklasse te maken, is er dus meer nodig dan een verticale toren. Onze wens zou nauwelijks vierentwintig uur later trouwens al vervuld worden dankzij de Intamin launched coaster van het nabijgelegen ‘Warner Brothers Movie World’.

Wacht ‘ns even… we hoeven niet noodzakelijk naar de concurrentie van Warner Bros om een andere gelanceerde achtbaan te vinden. Dreamworld heeft met Mick Doohan’s Motocoaster immers zelf ook een tweede model in huis. Het gaat om een Intamin-versie van de klassieke Motorbike-coaster en dat is een prima familieachtbaan. Ik ben bovendien een groot fan van de zijspannen die naast enkele motoren staan om ook erg jonge passagiers hun ritje te garanderen. Alleen maar goed nieuws te melden dus? Jammer genoeg niet. Deze ride uit 2007 werd namelijk nogal identiteitsloos middenin het park geploft. In tegenstelling tot de meeste andere attracties van enige omvang, nam Dreamworld hier genoegen met een schreeuwerig naambord en een tentzeiltje boven het perron. Het ziet er goedkoop uit en ‘Mick Doohan’s Motocoaster’ contrasteert dus fel met de (overigens best mooi vormgegeven) kinderzone waar ie aan grenst.

Dreamworld is niet enkel het grootste themapark van het land, maar het biedt ook een aanzienlijke collectie beestjes. Noem dit park dus gerust Bellewaerde Gold Coast of Busch Gardens Australia. De specialiteit van de zogenaamde Dreamworld Corroboree is de inheemse dierenwereld. Dat zou bij ons in België synoniem staan voor een saaie middag, maar daar in Australië leven er gelukkig boeiende wezens. Kangoeroes verwacht je natuurlijk meteen, maar we staan tevens oog in oog met wombats, krokodillen, mysterieuze dingo’s, bilby’s, alpaca’s en andere locals. Indien we geld teveel zouden hebben, kunnen we bovendien tegen een fikse vergoeding foto’s maken met een koala op onze arm. We houden onze dollars echter bij (er staan nog drie dure reisweken op het programma) en we nemen genoegen met een koala-in-de-verte-selfie.

Oceanië is al het vierde werelddeel waarop we pretparken bezoeken en we worden dus stilaan professionals. Je denkt bijgevolg dat je zowat alles al wel ‘ns gezien hebt. Dreamworld bewijst echter dat niets minder waar is dankzij het plaatselijke showaanbod. Niet helemaal ondersteboven van een dromerige Disneyland-voorstelling met melige liedjes? Vind je de schaatsshow van Europa-Park stilaan oubollig? Kan je jouw gading niet helemaal vinden bij het sprookjesentertainment van de Efteling? Besef dan goed dat er een plaats bestaat waar het leven mooier is. Een plaats waar shows je tot in een geheel nieuw universum zullen tillen. Een plaats waar vuurwerk en glitters overbodig worden. En die plaats… dat is Dreamworld. Ladies and Gentlemen, hou je alsjeblieft vast aan de takken van de bomen voor…

The Australian Sheep Shearing Show! Heb je altijd al willen weten hoe Australische schapen geschoren worden? Kom dan naar deze topvoorstelling waarin je ontdekt hoe een Australische schapenscheerder Australische schapen scheert met een Australisch schapenscheermes. Schaapachtige genialiteit die overigens geheel inbegrepen is in dat toegangskaartje van Dreamworld. Hop hop hop, je moest al een vliegticket naar Gold Coast aan het bestellen zijn!

DSC08182

De feestelijke ontdekking van de ‘Australian Sheep Shearing Show’ trekt onze euforie natuurlijk naar astronomische hoogtes. Maar je weet het… wie hoog vliegt, kan diep vallen. Wat dacht je bijvoorbeeld van 115 meter diep? Aan de enorme steunpilaar van ‘Tower of Terror II’ is sinds 1998 immers een vrijevaltoren bevestigd. De ride in kwestie gaat door het leven als The Giant Drop. Dat is een onoriginele, doch terechte naam voor een attractie die veertien jaar lang de hoogste in z’n soort was. Trouwe lezers weten dat ik doorgaans niet happig ben op dit soort kicks, maar in Australië moet ik mezelf effe over die drempel heen zetten. Reden nummer een: het ding ziet er zo ziekelijk hoog uit dat het jammer zou zijn om ‘m over te slaan. Reden nummer twee: amper twee dagen later zouden Michaël en ik op vier kilometer hoogte uit een vliegtuig springen, dus wat stelt een dikke honderd meter dan nog voor? Wel… ik garandeer het je: veel!

‘The Giant Drop’ klimt aanvankelijk best snel omhoog, maar de laatste meters tot de top worden opeens in een slakkentempo afgelegd. Het is angstvallig wachten op die ene klik die ons opnieuw richting bodem zal sturen en dat lijkt tientallen seconden te duren. Ik zou die tijd best kunnen gebruiken om van het panoramische uitzicht te smullen, al kan ik me daar maar moeilijk op focussen. Want plots zit je daar met je maag in je keel, terwijl je tegen een snelheid van ruim 130 kilometer per uur de diepte in dondert. ‘The Giant Drop’ genereert een kick waarvan ik nog secondenlang sta te trillen, maar ik blijf helaas een tamelijk koele relatie behouden met dit geschifte attractietype.

We merken dat de lokale boomstammenbaan langdurig buiten strijd ligt, maar gelukkig is er nog een andere waterattractie die ons kan verfrissen tijdens deze hete dag. We moeten daarvoor naar ‘Town of Gold Rush’, een wondermooie themazone waarin Thunder River Rapids Ride de topper vormt. Het is onze eerste dag en ons eerste pretpark in Australië, dus we zijn erg benieuwd of de raftingbanen zich hier qua natheid kunnen spiegelen aan hun Amerikaanse tegenhangers. Het antwoord daarop zal ik meteen verklappen: neen. ‘Thunder River Rapids’ is prachtig geïntegreerd en blijkt langer dan we verwachten, al zou hij in het tropische klimaat van Gold Coast een aanzienlijk tikje wilder mogen zijn. Stop er wat extra golven in en plaats een waterval om een regelrechte topper te creëren, maar op dit moment is het vooral visueel een sterke attractie.

Met vijf operationele credits doen we in Dreamworld geen slechte zaak als het over onze coaster-counter gaat. We moeten er echter eerlijk in zijn: buitengewone exemplaren scoren Michaël en ik hier niet. Twee standaard familieachtbanen, een tweedehands rammelbak van Arrow en een lanceerachtbaan die nog geen dertig seconden duurt… daar moesten we het voorlopig mee doen. Ook nummer vijf maakt geen blijvende indruk: BuzzSaw is een standaard SkyLoop van Maurer AG. Dat betekent dat er een hoogst oncomfortabele beugel rond onze heupen klemt en dat we met een onnatuurlijke lifthill rechtstreeks in een inversie gehesen worden. De snelheid die daarna bereikt wordt, gaat dan weer gepaard met ruwe turbulentie. Het voelt allemaal zo kermisachtig en lomp dat ik deze ‘BuzzSaw’ tot de miskleun aller Dreamworld-rides bekroon. De krampachtige locatie – de baan staat quasi op de parkeerplaats – is al even glamourloos.

Via het ingangsportaal van ‘Town of Gold Rush’ belanden we opnieuw op dat toegangsplein waar Disney en Universal-invloeden hand in hand gaan. Dankzij de geringe drukte hadden we aan een uurtje of vijf voldoende om dat legendarische Dreamworld te ontdekken. Waarom ik het woord ‘legendarisch’ gebruik? Omdat dit park me eigenlijk altijd geïntrigeerd heeft. Foto’s van die herkenbare toegangspoort met het bijpassende logo, die beroemde ‘Tower of Terror’ en het feit dat dit pretpark letterlijk aan de andere kant van de planeet ligt… het zijn allemaal redenen waarom deze plek altijd al op mijn verlanglijstje stond. Wanneer je dan eindelijk die bijzondere reis Down Under maakt, is het dus ondenkbaar om Dreamworld niet in de planning op te nemen. Leverde het bezoek ons een onvergetelijke wow-ervaring op? In alle eerlijkheid… neen. Dreamworld is weliswaar een verzorgd, brandschoon park met enkele fijne attracties en geslaagde thema’s, maar zulke pretparken hebben we in Europa natuurlijk ook. Bovendien mis ik in Dreamworld een kanjer van een topachtbaan, want ‘Tower of Terror’ is in mijn ogen te simpel om die rol te vervullen. Ook de honger naar een darkride of een grootschalige familieattractie blijft onvervuld. Laat me ten slotte even benadrukken dat de operations hier uitzonderlijk stroef verlopen. Tijdens die kalme woensdag in maart vormt dat geen enkel probleem, maar ik vraag me af hoe de wachttijden hier tijdens het topseizoen oplopen. De Australische zomer lijkt me alleszins een te vermijden periode om Dreamworld te bezoeken.

DSC08156

Dat was ‘m dan, de eerste dag in Australië. We leerden vandaag dat achterwaarts lanceren vreemd aanvoelt, dat Chris Sawyer de inspiratie voor het hotdogkraam uit ‘Rollercoaster Tycoon’ opdeed in Dreamworld, dat schapen scheren een hippe bezigheid is en dat adrenaline een ijzersterk medicijn tegen de jetlag vormt. Daarom zetten we onze zoektocht naar kicks tijdens de komende dagen rustig verder. Morgen bezoeken we immers ‘Warner Bros Movie World’, dat andere beroemde themapark aan de Gold Coast. En overmorgen keten ik mezelf vast aan een ervaren skydiver om hersenloos uit een gammel vliegtuig te springen. Daar lees je binnenkort uiteraard meer over…

DSC08150

 

2 gedachtes over “Dagboek Down Under – Dreamworld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s