De Verrassende Arabische Emiraten – Abu Dhabi & Ferrari World

Jezelf blijven verbazen, dat is waar het om draait. Ik startte wellicht nog nooit op een dergelijk diepgaande wijze aan een reisverslag. Thumbs up, Glenn! Helaas stopt het sprookje hier, want ik ga jullie heus niet met filosofische inzichten of levensbeschouwing lastigvallen. Neen hoor, jezelf verbazen kan ook op een lekker toeristische manier. Had ik bijvoorbeeld ooit gedacht dat ik vol bewondering naar een moskee zou staren? Dat ik in elektrische wagentjes van een parkeergarage naar een zakenwijk zou glijden? Dat ik de allersnelste achtbaan op deze planeet zou beleven? Drie maal luidt het antwoord neen. Toch is er één stad die daar op zondag 8 november jongstleden verandering in bracht. Want bidden onder een spierwitte minaret, sjezen in een high-tech transportsysteem en zo hard gelanceerd worden dat je mondhoeken tegen je oren hangen; dat kan allemaal in Abu Dhabi. Let’s go!

Kijk, ik geef het toe: soms verzin ik wel eens wat details om een reisverhaal meer pit te geven. Maar af en toe werkt de realiteit zo goed mee dat ik niet eens stereotiepe trekjes moet bedenken. Wanneer we rond een uur of tien ’s ochtends kennis maken met de chauffeur die een hele dag bij ons blijft, heb ik zo’n gevoel. Deze man heet Muhammed (cliché nummer één), komt uit Pakistan (cliché nummer twee) en spreekt even vlot Engels zoals ik Swahili spreek (cliché nummer drie). Met andere woorden; de small-talk verloopt vandaag een beetje stroef.

– “Hey Muhammed, since when are you living in Dubai?”
* “Dubai very nice city. Thank you.”

Zo ongeveer dat niveau inderdaad. Maar ik geef met veel overtuiging toe dat Muhammed een uiterst vriendelijke man is die onze daguitstap naar Abu Dhabi in stijl begeleidt. We vleien ons neer op de achterbank van z’n glimmende Lexus en zien vanuit een heerlijk koele wagen hoe de woestijn voorbij schuift. Hoewel we ongeveer honderdvijftig kilometer aan één stuk rechtdoor moeten, verandert het uitzicht met de nodige regelmaat. Van de hoogbouw langs ‘Sheikh Zayed Road’ in Dubai, over de bouwwerf van het gloednieuwe ‘Motiongate’-themaparkcomplex en de dorre zandvlaktes errond, tot aan de perfect getrimde perkjes en de palmbomen wanneer we onze bestemming naderen. Hoewel deze emiraat beduidend minder internationale aandacht krijgt dan het aanpalende Dubai, is het wel de hoofdstad van de Verenigde Arabische Emiraten en staat er ook hier een mooi aantal stevige wolkenkrabbers. Bovendien beschikt Abu Dhabi over een enorme oliereserve en de bergen geld die daar rechtstreeks aan gelinkt zijn. Verwacht van Abu Dhabi-stad dus geen stoffig derderangsdorpje. Wel integendeel: qua moderniteit scoort Abu Dhabi al minstens even hoog als Dubai en het oogt allemaal erg verzorgd.

Onze tijd in de Emiraten is relatief beperkt en we laten Abu Dhabi-stad dus bewust links liggen. Wat we echter niet willen missen, is een van de visuele hoogvliegers die de stad rijk is: de Sheikh Zayed Grand Mosque. Moeilijk vindbaar is deze moskee alvast niet. Wanneer je over de autosnelweg rijdt en er aan de linkerkant een gebouw opdoemt dat doet denken aan een uitvergrote versie van de Efteling z’n ‘Fata Morgana’, mag je gerust de afslag nemen. Wees overigens niet al te verrast als je vervolgens middenin een bouwput belandt: de moskee is nog maar sinds 2007 geopend en men werkt nog volop aan de infrastructuur errond. Muhammed moet dus een beetje manoeuvreren om op de parkeerplaats te geraken, maar dat lukt ‘m – inclusief het nodige gebrabbel in een taal die op Engels moet lijken – wel. Verrassing nummer vijftien (lees de eerste veertien surprises gerust hier even na) volgt wanneer we het portier van de wagen openen: mijn god, wat is het hier heet! Een thermometer in de schaduw wijst zowat zesendertig graden aan, maar een stenen vlakte in de volle zon doet daar natuurlijk een serieuze schep bovenop.

 

Warmte of niet; Jan moet z’n korte broek bedekken met een wit gewaad en kan zo perfect inblenden tussen de massa. Ik ben opgelucht dat m’n jeans geheel conform is met de kledingvoorschriften en mag zo naar binnen. Wat er daarbinnen te zien valt? Vooral heel veel pracht en praal. Echt, ik meen het: iedereen die dacht dat een moskee een bescheiden plek van gebed moet zijn, mag hier gerust eens komen kijken. De ‘Sheikh Zayed Moskee’ pronkt met de meest rijkelijk versierde booggewelven die ik ooit zag en kroonluchters waarvan je ogen gaan fonkelen. ’t Is stijlvol en waanzinnig chique, zonder de grens van het protserige te benaderen. Mede omwille van de jonge leeftijd voelt het allemaal ontzettend perfect en misschien zelfs een tikje artificieel aan, maar dat kan ik als Disney-liefhebber maar moeilijk als een negatief element beschouwen. Het al minstens even wondermooi uitgevoerde exterieur benadrukt dat gevoel vol overtuiging en lijkt rechtstreeks uit Agrabah geplukt. Voor wie er nog aan twijfelde: Arabische toparchitectuur beperkt zich heus niet tot achthonderd meter hoge torens en handgemaakte eilanden voor de kust. Moskeeën van paleisachtige proporties behoren immers ook tot de mogelijkheden.

 

– “Muhammed, could you drive us to Masdar City, please?
* “Oh I love movie Grease”

Niet elke bezienswaardigheid blijkt het visuele feest van die moskee te evenaren. Neem nu Masdar City, waar Jan omwille van de uit zichzelf rijdende, elektrische autootjes graag heen wil. Muhammed brengt ons er – na een portie sightseeing rond de luchthaven van Abu Dhabi – met plezier heen, waarna we inderdaad die coole wagentjes in het vizier krijgen. Deze zogenaamde PRT’s (dat staat voor ‘People Rapid Transport’) zorgen voor het vervoer tussen de parkeergarage en het eigenlijke centrum van ‘Masdar City’. Dit miljoenenproject wil een milieuvriendelijke stad van de toekomst creëren. Een heel nobel idee, maar jammer genoeg is er hier bitter weinig te doen. Het project wordt geplaagd door leegstand en de weinige activiteit die er is, is business-gerelateerd. De zestiende verrassing is dus dat de toeristische waarde van ‘Masdar City’ nul komma nul bedraagt. Jan en ik kunnen enkel door de doodse straatjes wandelen, om vervolgens te beseffen dat we hier zo snel mogelijk weg willen. Het elektrische wagentje dat ons driver- en trackless opnieuw naar de auto voert, vormt gelukkig een cool lichtpuntje.

 

 

– “Muhammed, we would to visit Ferrari World now.”
* “Oh no no, is no Ferrari. Is Lexus”

Dit is het moment waarop een liefhebber van het betere achtbaangeweld wellicht zat te wachten. Mezelf incluis overigens, want ik kende Abu Dhabi in eerste instantie omwille van ‘Ferrari World’ en dankzij het feit dat hier sinds 2010 de snelste rollercoaster op de planeet z’n rondes draait. Wanneer je dan zelf het kunstmatig aangelegde ‘Yas Island’ bereikt, is dat best wel kicken. Toch bestaat onze aankomst uit gemengde gevoelens. Euforie enerzijds omdat we eindelijk die iconische rode koepel en een wel zeer aantrekkelijk stuk achtbaanstaal met eigen ogen aanschouwen. Anderzijds is er dat ietwat ongemakkelijke besef dat diezelfde coaster pas begin 2016 zal openen. Een witte Intamin-gigant valt op dankzij een imposante lifthill en een wel zeer exotische looping, maar voorlopig razen er geen treinen (en al helemaal geen gillende bezoekers) door het bochtige parcours. Voor deze ‘Flying Aces’ moeten we dus nog eens terugkomen. Later vandaag zal overigens blijken dat dit niet de enige coasterpret is die we mislopen. Jammer, maar helaas.

 

De vele bouwprojecten maken november 2015 misschien niet tot de ideale periode om ‘Ferrari World’ te bezoeken. Daar ben ik me volledig van bewust. Maar tijdens een driedaagse in Dubai níét effe de oversteek naar Abu Dhabi maken, dat is ook te gek voor woorden. Wanneer we via de oprijlaan naar de entree rijden en er vlak naast ons een trein van ‘Formula Rossa’ naar z’n topsnelheid gekatapulteerd wordt, is er alleszins geen vezel in m’n lichaam die dit had willen missen. We nemen dus tijdelijk afscheid van Muhammed en bereiken het park via een zij-ingang van de enorme ‘Yas Mall’. Het leuke aan ‘Ferrari World Abu Dhabi’ is dat we op deze heetste dag van onze hele reis nauwelijks in de buitenlucht moeten komen. Enkele coastertracks leiden ons weliswaar tot in de woestijn, maar verder beleven we quasi alles in een door airconditioning geperfectioneerd klimaat. Die koelte heeft echter een aanzienlijke prijs. Verrassing nummer zeventien: hoewel we opteren voor de goedkoopste toegangskaart (exclusief voorsteekpasjes en priority seating), ben ik alsnog een goeie 64 euro lichter. Stevig.

 

Knalrode bolides en La Dolce Vita, dat is waar ‘Ferrari World’ om draait. Strikt afgelijnde themazones zijn er niet, maar alles doet in zekere zin wel Italiaans aan. Als je ‘r in slaagt om de niet al te aantrekkelijke dakconstructie weg te denken, komen sommige gedeelten zelfs behoorlijk sfeervol over. Zo scoren we ons late middagmaal bijvoorbeeld aan een knus Mediterraan pleintje en speelt er een passend mandolinemuziekje op de achtergrond. Er verschijnt een heerlijke vers gebakken pizza op m’n bord en we eten op een rood-wit gestreept tafelkleedje; typisch Italië dus. Het is echter wel een verrassing (de achttiende intussen) dat het aanwezige personeel zich niet met grote handgebaren uitdrukt en dat het machogehalte binnen de perken blijft. Daar wordt de Italiaanse illusie dus even doorprikt.

 

Onze eerste ride in ‘Ferrari World’ toont dat we er goed aan deden om het peperdure voordringsysteem achterwege te laten. Op deze zondagmiddag is het heerlijk kalm en bij Speed of Magic staat het personeel zelfs letterlijk te wachten op passagiers. Een nogal slappe voorshow verklaart aanvankelijk waarom de populariteit van deze attractie laag ligt, maar toch stap ik met enige verwachting in. Op het perron ontdekken we immers dat ‘Speed of Magic’ een 4D-darkride à la ‘Spiderman’ en ‘Transformers’ is.

Helaas komt deze ervaring nog niet eens aan de knieën van al het moois dat Universal neerpootte. ‘Tja, ne Spiderman van den Aldi’ zijn dan ook m’n eerste woorden bij het uitstappen. In ‘Speed of Magic’ racen we virtueel tegen een hatelijk rotkind dat eigenlijk veel te jong is om een rijbewijs te hebben. Tijdens het duel belandden we zowel in een sneeuwlandschap, in een tropisch koraalrif als in de jungle. Geloofwaardigheid of samenhang is er niet en bovendien laat ook de afwerking te wensen over. Schermranden zijn prominent zichtbaar en de reële decorstukken lijken door een plaatselijke kleuterklas in elkaar geknutseld. ‘Ferrari World’ schiet dus niet bijster overtuigend uit de startblokken.

Kan een achtbaanrit de valse start goedmaken? Jazeker. En als één achtbaan dat kan, kan een dubbele achtbaan het wellicht ook. We snellen dus richting Fiorano GT Challenge, spotten in de gang die daarheen loopt onze negentiende verrassing (België is vertegenwoordigd in ‘Ferrari World’ én het Atomium staat volgens Arabieren in Limburg) en nemen vlug plaats. Alhoewel… vlug? Qua operations is het hier een nogal dramatisch tafereel. Een totaal van zes personeelsleden lijkt me ruim voldoende om een duellerende achtbaan met 24 passagiers te runnen, maar toch duurt het telkens ruim vijf minuten om een dispatch uit te voeren. Een pijnlijke ontdekking, al levert het ons gelukkig geen absurde wachttijden op: we kunnen vrijwel meteen in één van die waanzinnig knappe achtbaantreinen stappen.

 

Wanneer we (na het nodige getreuzel) eindelijk groen licht krijgen, volgt best een uniek baantje. Dat ligt enerzijds aan de klimatologische omstandigheden: ‘Fiorano GT Challenge’ ligt buiten de hal en laat ons dus opnieuw proeven van de woestijnlucht. Wil je die belevenis simuleren? Kijk dan naar een onride-video terwijl je met een hete haardroger in je gezicht blaast. Anderzijds is dit een bijzondere coaster omdat er niet minder dan vier (!) lanceringen in verwerkt zijn. Gecombineerd met een serie niet-gebankte bochten geven deze acceleraties een erg amusant racebaan-gevoel. Verwacht er alsjeblieft geen crazy leipe ride van – ‘Fiorano GT Challenge’ blijft in eerste instantie familiaal georiënteerd – maar dankzij z’n uniciteit vond ik dit toch een bijzonder vermakelijke attractie.

 

Je kan ‘Ferrari World’ moeilijk verwijten dat men niet investeert. De constructiesite van ‘Flying Aces’ zagen we daarstraks al, maar ook binnenin de hal wordt er momenteel veel verbouwd. Bizar genoeg moest één van de originele rides in dit amper vijf jaar oude themapark al wijken voor die uitbreiding. Men gooide boottocht ‘V12 – Enter the Engine’ buiten en de plek wordt tegenwoordig ingenomen door een zogenaamde SFX Coaster. Dit gloednieuwe type van ‘Dynamic Attractions’ linkt een (virtuele) darkride aan een rollercoaster met fancy effectjes. De zogenaamde ‘Mission Ferrari’ geeft voorlopig weinig van z’n geheimen prijs; veel meer dan een knalrode, sierlijk gebogen inversie valt er immers niet te zien. Het jaar 2016 brengt wellicht meer duidelijkheid. Mijn bescheiden voorgevoel zegt me echter alvast dat dit SFX-gedoe een vernieuwend, maar bovenal extreem storingsgevoelig ding wordt. Only time will tell.

Tussen de bouwwerven door vinden we gelukkig af en toe een geopende attractie. Made in Maranello bijvoorbeeld, al zit dit exemplaar wel erg goed verscholen achter een onopvallende ingang. Onze verbazing is dan ook groot wanneer we in het (geheel verlaten) station alweer ‘Spiderman’-achtige voertuigen zien voorbijschuiven, al blijven de 3D-brilletjes hier achterwege. ‘Made in Maranello’ blijkt een bijzonder smaakvol aangepakt kijkje op de assemblagelijn van een Ferrari. Dit educatieve aspect is exact datgene wat je verwacht te zien in een pretpark als ‘Ferrari World’, maar ik had niet gedacht dat men het in een darkride zou kunnen integreren. En nadat je Ferrari gebouwd is, mag je er uiteraard mee gaan rijden. De tegenoverliggende attractie Bell’Italia helpt ons daarbij. In een klassiek autootje door Italiaanse miniatuurscènes tuffen, daar is helemaal niks mis mee. Alleen jammer dat die nieuwe SFX-coaster nogal onsubtiel de schaal van al die kleine huisjes verwoestte.

In het achterste gedeelte van ‘Ferrari World’ hangt er een ontzettend doodse sfeer en je moet al extreem gecharmeerd zijn door eindeloze rijen houten panelen om het tegendeel te beweren. Achter die panelen schuilt de bouwwerf van nòg een nieuwigheid voor 2016. En omdat drie splinternieuwe achtbanen leuker zijn dan slechts twee exemplaren, wordt dat een shuttlecoaster. De overige rides in deze zone werken met gereserveerde tijden en daarvoor zijn we ’s namiddags hopeloos te laat. Indoor karten of virtueel racen in een hoogtechnologische simulator zit er dus niet in.

Over simulatoren gesproken… Viaggio in Italia pikken we wel mee, zonder eigenlijk exact te weten wat we mogen verwachten. De twintigste surprise is echter dat ‘Ferrari World’ haar eigen versie van Disney’s alom bejubelde ‘Soarin’ heeft. Het principe is eigenlijk identiek: je zit in een soort uitvergrote deltavlieger en je kijkt naar luchtbeelden die in een schijnbaar willekeurige volgorde aan elkaar geplakt werden. Italië moet qua schoonheid en verscheidenheid amper onderdoen voor Californië en dit zou dus best een imposante ride kunnen zijn. Helaas is Disney een nauwelijks te kloppen concurrent. Zowel de meeslepende soundtrack, de bijpassende effecten als de vlotte bewegingen ontbreken hier bijvoorbeeld volledig. Het heerlijke zweefgevoel dat ‘Soarin’ me geeft van zodra de lichten doven, lijkt hier in Abu Dhabi helaas niets meer dan een verre herinnering. ‘Viaggio in Italia’ vormt het zoveelste bewijs dat je dingen pas mag na-apen als je ze minstens even goed kan maken. En zo ver zijn ze in ‘Ferrari World’ duidelijk nog niet.

Met andere woorden: doe gewoon waar je zelf goed in bent. In het geval van Ferrari is dat… snelheid maken. Van dacht je van een pittige 240 kilometer per uur? En voilà, zo creëerde ‘Ferrari World’ de meest legendarische attractie van het hele park. We staan voor de ingang van Formula Rossa, waar men de vetgedrukte ondertitel ‘The World’s Fastest Coaster’ bij noteerde. Zelfs ondanks het feit dat ik doorgaans eerder te plezieren ben met een goeie darkride of imposant avondentertainment à la Disney, moet ik toegeven dat ik hier een inwendig vreugdesprongetje maak. Dit is zo’n moment waarop je die gekke hobby niet meer in vraag stelt. Wat is immers het genot van drie uur aanschuiven voor twee minuten durend vermaak? Of wat is er zo plezierig aan een halfuur ERT’en in de striemende regen? Wel: het leuke is dat diezelfde hobby je op een gegeven moment in een zonovergoten Abu Dhabi brengt. En dat de snelste achtbaan van onze planeet daar met geopende beugels op ons wacht. Wat een feest.

Toegegeven: voor ons eerste ritje staan we alsnog een halfuur aan te schuiven. Dat heeft niet te maken met de drukte, maar eerder met een onaangename eenentwintigste verrassing: ‘Formula Rossa’ ligt even in storing. Ga je op zo’n moment iets anders doen en kom je later nog eens terug? Natuurlijk niet! Je wacht geduldig en je applaudisseert luid als er eindelijk opnieuw een trein aan afschuwelijk hoge snelheid weg gestuwd wordt. Daarna duurt het niet al te lang meer vooraleer we een gekke veiligheidsbril ombinden en plaatsnemen. De spanning stijgt aanzienlijk wanneer onze trein die ellenlange rechte strook oprijdt om zich vast te haken aan het lanceermechanisme. En dan is er dat moment waarop je stil staat en wacht op de acceleratie. Wat vanuit de wachtruimte een enkele tel lijkt te duren, voelt opmerkelijk lang wanneer je ‘r zelf zit. Maar dan springen de lichten op groen. In de vijf volgende seconden katapulteert ‘Formula Rossa’ haar vierentwintig inzittenden van 0 naar 240 kilometer per uur. Er zitten ontembare vlinders in m’n buik en m’n mondhoeken worden onwillekeurig naar achteren getrokken. Ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat de lancering van ‘Dodonpa’ (Fuji-Q Highland) onbetwistbaar m’n nummer één blijft, maar dit is duidelijk the next best thing. Achterbahnspaß zoals je ’t maar zelden meemaakt.

Wat ik voel van zodra die lanceerstrook eindigt? Enerzijds is er opnieuw die denkbeeldige haardroger die op z’n drieëntachtigste stand hete lucht in m’n gezicht blaast. Anderzijds is er de wel erg nadrukkelijk voelbare afremming op de eerste helling. Terwijl we een meter of vijftig naar boven klimmen, wordt die waanzinnige snelheid immers al danig getemperd. Jammer, zou je dan denken. De snelste achtbaan ter wereld houdt z’n topsnelheid hooguit twee seconden aan; wat een flater. Oordeel echter niet te vlug, want in de eerste bocht komen er zelfs ondanks die verlaagde snelheid zwarte sterretjes in m’n oogbeeld (een wel zeer onverwacht tweeëntwintigste moment van verbazing). Die donkere vlekken zijn weliswaar verdwenen voor ik het goed besef, maar het toont aan dat er wel degelijk enige kracht achter dit monster zit.

Is ‘Formula Rossa’ een ijzersterke achtbaan? Absoluut. Is ‘Formula Rossa’ de beste achtbaan ter wereld? Neen. De acceleratie mag dan wel adembenemend zijn, maar het verdere verloop van de track omvat geen onverwachte wendingen. Wijde bochten en heuveltjes met een tamelijk beperkte dosis airtime; dat zijn de hoofdbestanddelen van deze ruim twee kilometer lange baan. Het voelt ondanks de snelheid dus allemaal vrij gecontroleerd. Toch wil ik ook de positieve eigenschappen van deze rollercoaster benadrukken. Ik ben bijvoorbeeld fan van de oogstrelend mooie voertuig en het feit dat je daarin geen schouderbeugels aantreft. Ook niets dan lof voor de soepelheid waarmee dit Intamin-treintje over het parcours vliegt. Mede door dat vlotte verloop is ‘Formula Rossa’ niet al te belastend voor je lichaam. Tel daarbij de inmiddels onbestaande wachtrij en je weet dat ritje twee en drie al vlug een feit zijn. Freaky achtbaanmomentjes, wie kent het niet?

Er zijn nog enkele attracties in ‘Ferrari World Abu Dhabi’, maar buitengewoon boeiend lijken ze ons niet. Als we daarenboven opmerken dat de Bollywood-dansers van het tijdelijke ‘Festival of Lights’ al even oninteressant zijn, is de keuze snel gemaakt… Wij gaan coasteren in de duisternis! Verrassend genoeg (nummertje drieëntwintig) is het niet ‘Formula Rossa’, maar wel ‘Fiorano GT Challenge’ die met een aanzienlijke nachtelijke meerwaarde pronkt. Looplichten langs de lanceerstroken verhogen de fun enorm en ’t is best plezierig om het tegen een bende krijsende Indiërs op te nemen. Want ook dat is ‘Ferrari World’: jezelf in India wanen zonder daarvoor naar Mumbai of Delhi te moeten reizen.

– “Good evening Muhammed, we would like to go back to the hotel.”
* “Tom Odell? Yes I know him. Wait, I take CD.”

Het is klokslag acht uur. ‘Ferrari World Abu Dhabi’ sluit z’n deuren en wij reizen opnieuw naar onze thuishaven Dubai. Ik moet toegeven dat dit park me een aangename namiddag bezorgd heeft. Dat is op zich al goed voor een vierentwintigste verrassing, want ik ben geen autofreak en kwam hier dus geenszins met astronomische verwachtingen heen. Het aanbod is voorlopig niet heel uitgebreid en aan de kwaliteit van sommige rides kan gesleuteld worden, maar de algemene sfeer ligt op een hoog niveau. Een speciale duim omhoog voor het personeel. De medewerkers – die uit alle hoeken van de planeet geplukt lijken – hielpen ons overal met een welgemeende glimlach verder. Ik kan me best voorstellen dat ze hier geen fortuinen verdienen, al straalt dat er helemaal niet van af.

Als ik m’n minder positieve commentaren over ‘Ferrari World’ op een rijtje zet, zijn die in twee categorieën te verdelen. Enerzijds zorgt die quasi onbestaande affiniteit met sportwagens en Ferrari ervoor dat sommige (interactieve) rides me nauwelijks aanspreken. Anderzijds is ons bezoek simpelweg een jaar te vroeg gepland. Dat wisten we natuurlijk op voorhand, maar het richt een nogal pijnlijke schijnwerper op de huidige, wel erg beperkte attractielijst. ‘Formula Rossa’ is de enige blikvanger van het park en moet op z’n eentje compenseren wat de rest mist. Gelukkig investeert ‘Ferrari World’ momenteel fors in haar sensationele segment en zal het park er in 2016 helemaal anders uit zien. Van drie credits naar zes en van een fijne tussenstop richting Oost-Azië naar een volwaardige thrill destination. De toekomst van ‘Ferrari World’ ziet er alleszins rooskleurig uit. En hoewel de Verenigde Arabische Emiraten me niet vastgrijpen zoals vele andere bestemming dat wel doen, kom ik hier dus beslist nog een keertje terug.

– “Muhammed, thank you so much for your help today. See you soon!”
* “What? No, me not going to your room.”

Tja, die vijfentwintigste verrassing is eigenlijk eerder een mirakel. Want hoe deze man erin slaagde om ons een hele dag aan de juiste adresjes af te zetten, dat blijft me een vreselijk groot raadsel.

3 gedachtes over “De Verrassende Arabische Emiraten – Abu Dhabi & Ferrari World

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s