De Verrassende Arabische Emiraten – Dubai

“Goedenavond Dames en Heren, dit is uw piloot vanuit de cockpit met een weerupdate voor Dubai. De zomer is duidelijk voorbij, want overdag klimmen de temperaturen nog slechts naar vijf- à zesendertig graden Celsius. Wanneer we deze avond landen op ‘Dubai International Airport’, zal de temperatuur zowat negenentwintig graden bedragen, wat beduidend koeler dan gebruikelijk is voor deze tijd van het jaar. De volledige bemanning wenst u alsnog een fijn verblijf in de Verenigde Arabische Emiraten of een aangename verdere reis.”

Brrr… Negenentwintig graden, koud hè? Toch jammer dat ik die wollen trui en dat thermische ondergoed niet in m’n koffer gestopt heb toen we op reis vertrokken. Laat ons gerust stellen dat deze weersvoorspelling de eerste van vele verrassingen – vijfentwintig om precies te zijn – vormt wanneer we naar de Verenigde Arabische Emiraten reizen. Het is begin november en in ons eigen Belgenlandje daalt de temperatuur voor ’t eerst richting vriespunt, terwijl men hier een graad of dertig als best wel frisjes bestempelt. We zijn intussen gelukkig wel aan enige hitte gewend: de afgelopen dagen brachten Jan en ik in Hong Kong door en ook daar bereikte het kwik tropische waarden. De vergelijking stopt echter al snel. Want of er verder nog gelijkenissen tussen een eilandengroep in Zuid-China en een kurkdroge woestijn in het Midden-Oosten te vinden zijn? Tja, nauwelijks.

Dat we na onze landing verder geholpen worden door mannen in witte jurken, verbaast niet. Dat de dames hier bij voorkeur in verhullende zwarte gewaden gemummificeerd worden, is al evenmin een verrassing. Wanneer onze taxichauffeur bovendien Mohammed blijkt te heten, lijkt het haast alsof we in een enorm toneeltje vol clichés beland zijn. Mo sjeest aan een stevig tempo door de middernacht-spits van Dubai en dropt ons in no-time aan de deuren van het hotel. Gelukkig eigenlijk, want we zijn werkelijk doodmoe. Vanochtend slenterden we nog door de nauwe straatjes van Hong Kong Island en waren we gefascineerd door de Mid-levels escalator. Tien uur later staan we reeds oog in oog met ’s werelds hoogste gebouw. Dat mag even rustig bezinken tijdens een welverdiend nachtje slaap.

Een slapende Glenn is niet zo interessant, dus laat me meteen even overgaan naar de essentie van dit verslag: Dubai. Iedereen kent die klinkende naam, iedereen weet dat deze stad barst van decadentie en dat àlles hier mogelijk lijkt. Maar wat valt er hier eigenlijk te beleven? We gaan het ontdekken en we kruipen daarvoor op de achterbank van een taxi die bestuurd wordt door – tromgeroffel – een zekere Mohammed. Waarom we alweer een taxi nemen? Dat heeft te maken met verrassend feitje nummer twee: de afstanden in Dubai zijn werkelijk immens. Er is in deze stad nauwelijks sprake van een duidelijk gedefinieerd centrum en de beroemdste toeristische highlights liggen vaak meerdere kilometers uit elkaar. Grote delen van de stad werden inmiddels met elkaar verbonden door de hypermoderne ‘Dubai Metro’, maar een taxi is in vele gevallen de comfortabelste manier om vlak voor de deur van je bestemming te geraken. Een mogelijke bestemming is bijvoorbeeld het oude stadsgedeelte van Dubai en de daarbij horende soeks. Zo’n soek is in eerste instantie een plek waar je ontzettend vlug vrienden maakt. Elke verkoper die me in zo’n nauw straatje aanklampt, spreekt me immers aan met ‘Hello my friend’. Een fractie van een seconde later biedt hij me reeds glimmend goud, horloges of dure merkjuwelen aan voor een spotprijsje. Want dat is nu eenmaal wat échte vrienden doen. Verrassingsmomentjes nummer drie (ik heb in Dubai zeker veertig vrienden gemaakt) en nummer vier (een Rolex kost hooguit enkele tientjes) volgen elkaar dus in sneltempo op.

 

Skiën in een omgeving waar de winters heter zijn dan een gemiddelde Belgische zomer? In augustus snowboarden terwijl het daarbuiten ruim vijftig graden is? Lijkt dat goed genoeg voor de vijfde verrassing? De woestijn van het Arabische Schiereiland bestaat immers niet enkel uit zandduinen, kamelen en oases met wiegende palmbomen, maar tevens uit besneeuwde heuvels, zwarte pistes en après-skihutten waarin de open haard vrolijk brandt. Herzlich Wilkommen bei ‘Ski Dubai’, een van de meest opvallende eyecatchers in het toeristische topsegment. Het is allemaal een beetje gek: toeristen naar Dubai lokken met een heet klimaat om ze vervolgens met een winterjas en muts de sneeuw in te sturen. Wil je bovendien graag op de foto met een kolonie pinguïns? Uiteraard is ook dat hier mogelijk (verrassingsmomentje nummer zes; check!). Decadentie van de allerhoogste plank, maar ach… het wérkt. En ‘Ski Dubai’ is meteen ook het ultieme marketing tool van ‘Mall of the Emirates’. Dit door airconditioning geperfectioneerde Elysium telt vele honderden shops, eetgelegenheden, een theaterzaal en zelfs een heus minipretpark. En de bezoekers? Die smullen ervan.

 

 

Eén mall, twee malls, drie malls, veel malls. Sla een willekeurig sightseeing-boekje over Dubai open en je merkt meteen dat vele bezigheden gelinkt zijn aan winkelen. Laat ons nog ‘ns een Mohammed opbellen om het van naderbij te bekijken. Die kan ons dan bijvoorbeeld naar ‘Madinat Jumeirah’ brengen. Dit reusachtige complex ziet eruit alsof het een themazone in een pretpark is: waterpartijen, exotisch groen en zandstenen torentjes doen op een binnenplein wel opvallend fel aan Disney’s ‘Adventureland’ denken. Zevende verrassing: op die patio slurpt zowat iedere aanwezige gast aan alcoholische cocktails of aan rijkelijk gevulde wijnglazen. Reuzegezellig, maar niet echt hetgeen dat je in die Arabische cultuur verwacht aan te treffen. Achtste verrassing: middenin de (al even Disney’esk nageaapte) soeks van dit resort treffen we een goudautomaat aan. Ja juist, zo kan je op elk moment van de dag een staafje goud komen halen. Nuttig? Uiteraard niet, maar meer dan cool hoeft iets niet te zijn in Dubai. En mocht je er ooit in slagen om die machine der bling-bling-decadentie te kraken, kan je dat vieren door een kamer te boeken in het even verderop gelegen ‘Burj Al Arab’. Dit spierwitte zeilvormige gebouw is één van de meest iconische constructies in Dubai-stad. Er zit een hotel is dat pretentieus genoeg is om zichzelf zeven sterren toe te eigenen. Men negeert dus subtiel het feit dat de officiële classificatie tot maximaal vijf sterren gaat, maar ach… wie let er nu op zulke details? Aangezien de prijzen voor één nacht in een standaardkamer volgens Booking.com beginnen bij zowat tweeduizend euro, mag ik jullie verrassend feitje nummer negen voorschotelen: neen, wij slapen niet in het ‘Burj Al Arab’.

 

 

’t Feit dat we ‘Burj Al Arab’ aan ons voorbij laten gaan, hoeft gelukkig niet te impliceren dat we in een kartonnen doos onder een palmboom moeten slapen. Wel integendeel! Dubai barst van de fancy hotels en die hoeven niet noodzakelijk viercijferige bedragen uit m’n portefeuille te graaien. Wij slapen bijvoorbeeld twee nachten in ‘Sofitel Dubai Downtown’, een Frans geïnspireerd paleisje in de meest levendige toeristenwijk van de stad. Goedkoop is het er niet, maar we krijgen er wat voor terug: een reusachtige badkamer, een zwembad met integrale views op ’s werelds hoogste gebouw en een ontbijtbuffet waarbij we staan te duizelen van de enorme keuzemogelijkheden. Westerlingen kunnen tijdens dat ontbijt overigens hun honger naar varkensvlees stillen in de zogenaamde Happy Pork Corner (ik verzin het niet) en op onze kamer worden we er via een subtiele sticker aan herinnerd waar Mekka zich exact situeert. Beide elementen zijn tegenstrijdiger dan een slak die de Formule 1 wint, maar verrassingsfeitjes nummer tien en elf zijn succesvol binnen.

 

 

 

‘Sofitel’ pakt graag uit met haar locatie vlak naast het metrostation ‘Burj Khalifa’ en het feit dat die halte rechtstreeks gelinkt is aan de beroemde ‘Dubai Mall’. Het woord rechtstreeks wordt hier echter nogal abstract ingevuld. Ja, er is inderdaad een gang van de metro naar het winkelcentrum en je hoeft dus geen seconde in de verzengende buitenlucht door te brengen. Die gang is echter ruim achthonderd meter lang en zelfs met een stevige pas ben je al gauw tien minuten onderweg. De beloning is echter groot en dat mag je gerust letterlijk opvatten. ‘Dubai Mall’ is een van de meest exuberante winkelcomplexen op deze planeet en werkt enorm intimiderend. De vele honderden boetieks, het uitgebreide entertainment en de absurd ruime keuze aan horeca-gelegenheden trokken in 2014 een imposante tachtig miljoen mensen naar de mall. De twaalfde surprise is dus een weetje: ‘Dubai Mall’ loopt aardig voor op ‘Walt Disney World Resort’, waar jaarlijks slechts 52.000.000 bezoekers komen. Ongelooflijk, toch?

 

Wat een doorsnee bezoeker hier komt zoeken? Laat me het definiëren als entertainment en vermaak. Elke hoek van ‘Dubai Mall’ verbaast immers op z’n eigen wijze. Schaatspistes, pretparken met goed verscholen achtbaancredits en winkels van zowat elke keten die je jezelf maar kan inbeelden… jij noemt het, ‘Dubai Mall’ heeft het. Bovendien is water een krachtige manier om visueel vertier te creëren en dat hebben ze hier maar al te goed begrepen. Laat jezelf verbazen door een enorme waterval met sierlijke duikers of kijk vol bewondering naar de reusachtige glaswand van ‘Dubai Aquarium’. Het beroemdste waterplezier treffen we echter nét buiten de mall aan. Daar reiken de stralen van ‘The Dubai Fountain’ immers tot een hoogte van – hou je vast – honderdvijftig meter. Deze installatie van WET-Design staat in hetzelfde rijtje als ‘Fountains of Bellagio’ en ‘Aquanura’, inclusief dat heerlijk knallende geluid wanneer de supershooters in actie komen. Het lijkt allemaal een goeie basis voor een eersteklas kippenvelmomentje, maar de dertiende verrassing is een onaangename: ‘The Dubai Fountain’ valt helaas een beetje tegen. Omwille van de uitgestrektheid verlies je als toeschouwer het totaalbeeld en bovendien werkt de achtergrond niet echt mee. Hier in Dubai staat er immers geen vreselijk chique casinoresort of een Arabische tempel (contradictie numero uno) aan de oever van het meer, maar wordt het omzoomd door bouwwerven. Bovendien staat er ook een toren die omwille van haar recordhoogte zelfs de meest extreme fonteinen visueel minimaliseert tot een zielig waterstraaltje.

 

We gaan enkele jaren terug in de tijd. Toen Mohammed (niet taxichauffeur Mohammed maar architect Mohammed) de opdracht kreeg om een opvallend gebouw in Dubai neer te poten, begon hij na te denken. Een vijfpuntige rietdakconstructie bestond al en zowel de gigantische golfbal als het roze sprookjeskasteel bleken evenmin origineel. Dan maar een hoog gebouw, moet Mohammed gedacht hebben. Et voilà: in 2010 verpulverde ‘Burj Khalifa’ elk hoogterecord met gemak. Ter vergelijking: je moet ruim elf ‘Silver Star’-kopieën op elkaar plaatsen om de 828 meter van ‘Burj Khalifa’ te evenaren. Het resultaat is een blikvanger die niet enkel monumentaal, maar tevens buitengewoon elegant is. De ranke constructie is een waar genot om naar te kijken en honderden knipperende lampjes maken het in de duisternis nòg knapper. Net zoals dat bij quasi elke wolkenkrabber het geval is, kan je uiteraard omhoog om ’t uitzicht te bewonderen. Maar net zoals bij al die andere torens, is ook het zogenaamde ‘At The Top’ niet gratis. Integendeel zelfs: de goedkoopste optie (een online gereserveerd ticket buiten de drukke momenten) kost ruim dertig euro per volwassene. Zonder reservering vooraf mag je een veelvoud van dit bedrag verwachten en dan ga je nog niet eens helemaal naar boven. Het reguliere observatiedek bevindt zich immers op de 124ste verdieping. Wil je naar het hogere platform? Dan betaal je nog een aardige meerprijs. Voor de ultieme ervaring leg je uiteindelijk 500 Dirham neer. Juist, dat is zowat 130 euro om gauw enkele foto’s van de skyline te maken. Verrassing nummer veertien is er dus eentje voor m’n rijkste lezers.

Moet ik nog vermelden dat we het peperdure circus bewust overgeslagen hebben? Mijn probleem met dergelijke panoramaplatformen is immers steeds hetzelfde: wanneer je òp het beroemde gebouw gaat staan, kan je simpelweg nooit een leuke foto nemen van die bewuste constructie. Ons alternatief: de 63ste verdieping van het naburige luxehotel ‘The Address’. Daar ligt namelijk ‘Neos’. Deze cocktailbar trakteert ons voor een fractie van de prijs op een heerlijk verfrissende Negroni én adembenemende panorama’s over ‘Burj Khalifa’ en ‘The Dubai Fountain’. Bekijk dit gerust als een persoonlijke tip, maar ssssst!

Ja ja… Dubai. Torenhoge verwachtingen (het flauwste mopje van de dag is ook alweer verzekerd) had ik er niet bij en maar goed ook. Want ik moet er eerlijk in zijn: heel veel valt er hier niet te beleven. Dubai teert voornamelijk op luxehotels, majestueuze shoptempels en een klimaat dat tijdens de westerse herfst en winter wel zeer mild is, maar that’s it. Talrijke bouwwerven en leegstand geven de huidige stad niet het exclusieve beeld dat media vaak proberen op te hangen rond deze stad. Bovendien voel je dat Dubai zich nog maar relatief kort op de toeristische markt oriënteert: gastvrijheid en ongedwongen vriendelijkheid zijn hier relatief moeilijk te vinden. Ik hou bijvoorbeeld niet van de nogal brute werkwijze die locals hanteren. In ons eerste hotel (niet het ‘Sofitel’, voor alle duidelijkheid) wilde men ons zelfs een taxi van tachtig euro aansmeren voor een ritje van nauwelijks vijftien minuten. We bedankten Mohammed VII vriendelijk en betaalden in de taxi van Mohammed VIII slechts een euro of tien. Hou je ogen dus goed geopend in Dubai, want je bent en blijft een kwetsbare toerist en daar maakt men ongetwijfeld gebruik van.

Vijfendertig graden op de huid voelen branden, taxichauffeurs die opvallend vaak dezelfde naam dragen, skiën tussen de kamelen, spek eten in de ‘Happy Pork Corner’, jezelf wel erg klein voelen naast ’s werelds hoogste gebouw en het feit dat we nét niet in een zevensterrenresort overnachten… Dubai heeft ons reeds van de ene surprise in de andere gekatapulteerd. Ik had je echter beloofd dat de Verenigde Arabische Emiraten niet veertien, maar vijfentwintig keer verrassend uit de hoek zouden komen. Het is dus de hoogste tijd om Dubai tijdelijk achter ons te laten en naar het 150 kilometer westelijker gelegen Abu Dhabi te tuffen. Want ook daar pakt men de dingen allemaal ietwat grootser, protseriger en (vooral) sneller aan. Vroem!

Wordt vervolgd

3 gedachtes over “De Verrassende Arabische Emiraten – Dubai

  1. Kleine nuance: De souks (want zo schrijf je het) in de Dubai mall zijn geïnspireerd op de originele arabische souks (de wat luxere versies dan), daar waar Disney ze ook op heeft geïnspireerd. Buiten de grote steden kun je die op sommige plaatsen nog terug vinden. – Algemene tip: vrijwel alles in Disney (en de meeste andere pretparken trouwens) is gebaseerd op bestaande gebouwen of landschappen elders in de wereld, ga er dus NOOIT van uit dat iets van Disney is afgekeken, meestal is het andersom (tenzij wellicht in sommige pretparken, waar Disney nog vaak als voorbeeld wordt gebruikt).

    Like

    1. Bedankt! Ik apprecieer elke vorm van feedback, maar ik blijf volledig achter elk woord staan dat ik hier geschreven heb.

      Ten eerste mag je gerust even nagaan dat ‘soek’ een volkomen correct Nederlandstalig woord is. Ten tweede wees het woord ‘nageaapt’ niet noodzakelijk op Disney, maar wel op het feit dat de soeks in Madinat Jumeirah nogal artificieel en te afgeborsteld ogen. Bovendien is mijn blog sowieso op pretparken gericht, dus de pretparkwereld zal steeds mijn uitgangspunt zijn. ’t Is dus maar hoe je het bekijkt.

      Maar nogmaals: reacties worden ten zeerste geapprecieerd, waarvoor dank.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s