PortAventura Park

PortAventura Park

Salou, Spanje

Waardering: 3.5 uit 5.

“Spaanse zon, Spaanse flair, Spaanse attracties en… Spaanse operations”

De Costa Dorada. Volgens reisgidsen en touroperators een soort paradijs op Aarde. In realiteit is het helaas niks meer dan een toeristenreservaat waar vervallen hotelgebouwen en dronken jongeren het straatbeeld bepalen. Idyllisch is het plaatje allerminst, maar over een ding loog je reisorganisator alvast niet: dat pretpark om de hoek. Op nauwelijks een kwartiertje wandelen van het centrum van partystad Salou ligt immers een van Europa’s grootste en meest bejubelde themaparken: PortAventura.

Het is een zonnige donderdag in Reus, het plaatsje waar Ryanair me dropt na twee uurtjes spotgoedkoop vliegen. Ter vergelijking: de taxi die ons van de luchthaven naar het negen kilometer verder gelegen hotel brengt, kost met z’n pittige dertig euro haast even veel als de vlucht vanuit Eindhoven. Wanneer je reeds door het vliegtuigraampje een indrukwekkende berg B&M-staal en een honderd meter hoge toren aan de horizon kan spotten, tel je dat bedrag echter met veel plezier neer. Want please please please… Breng me zo snel mogelijk naar PortAventura.

Never change a winning team. Het verblijf in Hotel PortAventura was vorige keren aangenaam, dus waarom zouden we naar een andere optie zoeken? Opnieuw checken we in voor een twee nachten durend verblijf, waar ontbijt en onbeperkte toegang tot het themapark standaard inbegrepen zijn. Dat themapark ligt trouwens op nauwelijks enkele stappen van je kamer. Hotel PortAventura werd naadloos geïntegreerd in de mediterraanse inkomzone van het park. Beiden zijn bijgevolg letterlijk tegen elkaar geplakt, wat een bijzonder comfortabele uitgangspositie is voor en na een vermoeiend dagje coasteren.

Ik heb het moeilijk met getreuzel en traagheid, maar dat vormt voorlopig absoluut geen probleem. Zowat vijftig minuten nadat we landden op Reus Airport, staan we immers al in het park. Efficiëntie, zeggen ze dan. We zijn dus gelukkig, we genieten van een aangename zesentwintig graden en we kuieren langs de schilderachtige geveltjes van het Mediterraanse themagebied. Kortom: het leven is mooi. Centraal in dit gebied spotten we de blauwe tracks van Furius Baco. Deze Intamin Accelerator was bij opening nogal omstreden omwille van z’n bedenkelijke ligging over het schitterende centrale meertje. En hoewel ik ‘m nog steeds niet wil overladen met schoonheidsprijzen, ben ik er wel aan gewend. Furius Baco scoort vandaag trouwens nog meer goede punten: na een storing heropent hij vlak voor onze neus. We aarzelen niet en een frontseat plekje in de tweede vertrekkende trein is onze buit. Leuke start van de dag.

Furius Baco behaalde bij opening het Europese snelheidsrecord met een respectabele 135 kilometer per uur. We zijn inmiddels zeven jaar verder en vandaag breekt ie niet alleen records, maar ook botten. Ik zag dit in 2007 reeds van mijlenver aankomen, want zelfs toen was het comfort al ver te zoeken. De voertuigen kunnen de immense snelheid gewoonweg niet aan. Door de zitjes naast de track te plaatsen, vergroot men bovendien de miniemste trilling uit tot een ruwe marteling. Nog meer slecht nieuws: Intamin rustte haar lancerende wijnvaten uit met het meest afschuwelijke beugelsysteem dat het ooit ontwikkelde. Nog voor we het einde van de lanceerstrook bereikt hebben, hebben de g-krachten m’n harnas reeds vijf centimeter te diep op m’n bovenbenen gedrukt. De omgeving ziet er leuk uit en de lancering is naar Europese normen lekker intens, maar daarmee heb ik al m’n positieve woorden over Furius Baco reeds verbruikt. Daar kunnen de pole position en de onbestaande wachttijd helaas weinig aan veranderen.

Nadat we vanuit Port de la Drassana een rustgevend boottochtje door de wateren van het park maakten, nemen we afscheid van Mediterrànea. We slaan linksaf en betreden zo de Far West. Deze themazone is niet alleen ontzettend groot, maar ook knap uitgewerkt. Naast een imposant westerndorpje en een gigantische houtzagerij springt vooral een okerkleurige rotspartij meteen in het oog. Deze is al vanuit Mediterrànea duidelijk zichtbaar en tussen de spelonken ervan varen de vlotten van Grand Canyon Rapids. We wachten – mede omwille van een korte storing – een uur en beleven vervolgens een vrij speciale rapid river. Grand Canyon Rapids onderscheidt zich namelijk niet louter met haar geslaagde setting, maar tevens met het niet-alledaagse verloop. Het is een pijlsnelle vaartocht tussen hoge muren van gesteente. Slechts een tweetal golven slagen erin om over de rand van onze boot te klotsen, maar dit doen ze wel met de nodige glans. Tel daar een aantal (al dan niet betalende) waterkanonnen bij en je hebt een rapid river die voldoende verfrissing biedt. De rit is omwille van de hoge snelheid weliswaar vlug voorbij, maar ik beschouw dat niet als een minpunt.

We zijn al nat, dus we gaan meteen verder met een bezoekje aan The Silver River Company. Dit fictieve houtverwerkingsbedrijfje is de thuishaven van Silver River Flume, een behoorlijk grote boomstammenbaan. Als je op zoek bent naar afkoeling, voert deze attractie z’n taak met succes uit. ’t Is in mijn ogen dus geen probleem dat invertoren of spectaculaire effecten achterwege bleven, maar PortAventura bespaarde helaas ook op het thema. Een summier afgewerkt station – inclusief deprimerende wachtruimte – kregen we nog net, maar verder is het een bedroevend tafereel. Doe Silver River Flume dus gerust als verfrissing tussendoor, maar sta er alsjeblieft geen uur voor aan te schuiven. Dankzij onze waardevolle Express-pasjes hoeft dat gelukkig niet.

De rest van deze themazone bestaat uit huisjes in alle mogelijke vormen en een gigantische berg hout waar rode, blauwe en gele voertuigen doorheen sjezen. Bedenk daarbij een groot bord waar Stampida op prijkt en je hebt een realistisch beeld van het thematische totaalplaatje. Net zoals bij Silver River Flume is het decor karig, maar een goeie houten achtbaan heeft nu eenmaal weinig inkleding nodig. Helaas is Stampida geen goeie houten achtbaan. Tijdens m’n eerste bezoek in 2002 was ik er nochtans relatief enthousiast over. Stampida had pit, speed en het duellerende aspect was tof. Net zoals de meeste CCI’s begon Stampida in de loop der jaren echter stilaan aan glans in te boeten. PortAventura schakelde toen het bedenkelijke bedrijfje Kumbak in om redding te bieden, maar de Nederlanders deden helaas meer kwaad dan goed. De huidige treinen zijn allesbehalve comfortabel en ze stuiteren op een te brute manier door de baan. Dus nee, Stampida is slechts een schim van de coasterautoriteit die hij ooit was. Voor een rit op de rode baan (die tijdens onze tweedaagse trouwens steevast als winnaar uit de bus kwam) hebben we dan ook geen interesse.

De volgende halte is themazone México. En dat brengt ons bij een attractie die de 1.200 kilometer lange reis verantwoordt. Jep, ik ben een fan van Templo del Fuego. Ik ontdekte dit staaltje topentertainment een jaar na z’n officiële première en raakte toen al verslaafd aan het beklijvende verhaal dat men vertelt. De show neemt je mee naar een gedoemde tempel waar een indrukwekkende schat wacht. De expeditieleider vertelt het achterliggende verhaaltje in een sfeervolle voorshow, waarna we in het hart van de tempel inderdaad een zee van goud aantreffen. Wanneer die avonturier de schat echter voor zichzelf claimt, zwelt de dreigende muziek aan en verandert de tempel in een verschroeiende vuurzee. De effecten zijn imposant en de hitte is immens. Dit is entertainment van het allerhoogste niveau en dankzij de boeiende verhaallijn nodigt Templo del Fuego uit tot meerdere herhaalbezoeken. Helaas moet je voor die bisnummers wel je uurwerk in de gaten houden, want de god van het vuur zet de gaskraan alleen tussen twaalf uur ’s middags en zes uur ’s avonds open.

Is een vuurzee echt wat je nodig hebt in het warme zuiden van Europa? Neen, dat niet. Maar in mijn ogen zijn honderd meter freefall-plezier en vele honderden meters lifthill-plezier al evenmin een must. Toch zijn dat de highlights die het attractieaanbod van México vervolledigen. Over de absurd hoge vrije val kan ik kort zijn: ik ben nog steeds trots dat ik het geflipte floorless-tilting-whatever gedoe in 2007 met knikkende knieën overwon, maar laaiend enthousiast word ik nog steeds niet van dit attractietype. Ik bewonder de gigantische proporties van Hurakan Condor dus wel van op de begane grond en ik ben stiekem blij dat m’n gezelschap ook in een wijde boog om het gele gevaarte heen wandelt.

El Diablo – Tren de la Mina doet het met minder schrikwekkende statistieken. Integendeel zelfs. Voor een achtbaan die zichzelf als de duivel bestempelt, gaat het er wel heel braafjes aan toe. Wanneer men drie lifthills in een kilometer track perst, voelt het aan alsof je drievierde van de tijd omhoog gehesen wordt. Pas na de derde lift lijkt het duivelse treintje eindelijk wat snelheid te halen, maar zelfs dan wordt het feestje nogal abrupt beëindigd door de remmen. El Diablo werd trouwens geleverd door Arrow, een achtbaanbouwer die niet bekend staat om z’n comfort. Hoe erg het hier gesteld is? Wel, dat valt gelukkig verrassend goed mee. Helemaal vrij van vage knikken is het ding weliswaar niet, maar naar de normen van deze Amerikaanse constructeur bolt ’t eigenlijk verrassend vlotjes. Bovendien beschikt El Diablo over een passend gethematiseerde omgeving, inclusief indrukwekkend stationsgebouw. De bedenkelijke reputatie die het ding algemeen geniet, is in mijn ogen dan ook ietwat overdreven.

Van Mexico naar China. Het kost je in PortAventura geen urenlange vliegreis. In plaats daarvan stap je gewoonweg van een indrukwekkende themazone in een zo mogelijk nog imposanter exemplaar. China is immers niet alleen op vlak van rides een topper, maar scoort ook visueel bijzonder hoog. Het gebied wordt gedomineerd door de Chinese Muur en twee blikvangers met Zwitserse roots. Nummer één staat er al sinds de opening van het park en het werd toen de koning der Europese achtbanen. Dragon Khan torent hoog boven de oppervlakte op z’n persoonlijke heuvel en trakteert je op zowat elk inversie-element dat B&M anno 1995 in de catalogus had. Bijna twintig jaar later treffen we hier wachttijden tot ver boven het uur aan. Dragon Khan is dus nog steeds populair en dat is honderd procent terecht. Zelfs ondanks de trilling (die na twintig operationele jaren overigens volledig geoorloofd is) blijft de aaneenschakeling van acht krachtige inversies en desoriënterend bochtenwerk gewoonweg ontzettend indrukwekkend. Ik hou niet van de brute zero-G-roll en vind het gedeelte na de tussenrem misschien ietwat te heftig qua g-krachten, maar voor de rest is het genieten van B&M in z’n meest zuivere vorm. Vergeet heel even begrippen als Wing Rider, Floorless en Stand-Up, want Dragon Khan is een conventionele sit-down coaster zonder overbodige poespas.

Jarenlang was Dragon Khan niet louter qua rit, maar ook visueel de eyecatcher van PortAventura. Geen andere ride kon evenaren hoe imposant de rode staalgigant op haar ereplaats stond. Het typerende gebrul van een relatief oude B&M bevestigde alleen maar dat Dragon Khan heer en meester was. Maar tijden veranderen en sinds 2012 is niets meer zoals voorheen. Toen veranderde namelijk de alleenheerschappij van Dragon Khan dankzij de opening van Shambhala.

Een expeditie naar de Himalaya, dat is wat de B&M Mega Coaster je belooft. En hoewel de Spaanse hitte misschien niet heel gepast aanvoelt, is het een schitterend zicht. Vanuit elke mogelijke hoek van PortAventura (en bijna elke hoek van Salou) is de spierwitte staalconstructie duidelijk zichtbaar. Shambhala is bijgevolg het hoofdpunt op eenieders agenda, met lange rijen tot gevolg. Grote mensenmassa’s persen zich in een ronduit deprimerende meandering. Vele uren wachtplezier tussen vier muren en stalen hekjes in een veel te summier gethematiseerde omgeving, dat is waar Shambhala voor staat. Gelukkig levert onze Express-armband enorme tijdswinst, maar je kan bij deze baan ook veel voordeel halen uit de single rider-optie.

Shambhala takelt ons naar een hoogte van 76 meter en het uitzicht van bovenuit is ronduit fabuleus. Na die imposante lifthill volgt een al minstens even indrukwekkende first drop die me secondenlang op het beugelsysteem doet vertrouwen. De airtime is subliem en beperkt zich bovendien niet tot de eerste afdaling. Shambhala wisselt de positieve en negatieve g-krachten aan sneltempo af, maar nergens wordt hij vreselijk intens. In dat opzicht is hij dus goed te vergelijken met Silver Star. Zelfs als Europa-Park fanboy durf ik echter gerust toegeven dat Shambhala je verwent met een soepeler verloop, een gevarieerdere lay-out en een hoge bocht die zo de geschiedenisboeken in mag gaan. Ondanks de ietwat geforceerde locatie rondom Dragon Khan en het plastic-achtige thema, is Shambhala dus een rollercoaster waar ik met volle teugen van genoten heb. In de denkbeeldige Europese ranking verschijnt hij dan ook op een hoge positie. Top!

Twee uur en twintig minuten. Zo lang staan bezoekers op een gegeven moment in de rij voor Angkor, de grote nieuwigheid die men in 2014 presenteert. Klinkt normaal voor een drukbezocht park dat een spectaculaire nieuwe darkride of een topcoaster opent, maar vrij lachwekkend als je weet over welk attractietype ik momenteel spreek: een Splash Battle. Op zich begrijp ik de keuze best. Hoewel de hype rond Splash Battles al een tijdje gepasseerd is, blijft het voor warme klimaten een dankbare investering. Bovendien verdient PortAventura het nodige lof voor haar aanpak. Waar andere parken het doorgaans als een goedkope uitbreiding beschouwen, is de thematische inkleding hier gewoonweg perfect. De Cambodjaanse tempelsite van Angkor vormde de inspiratie voor een lange rondvaart tussen schitterende decors en zowel voor toeschouwers als inzittenden is de zone dus een waar juweeltje.

Ze hebben daar in Salou niet stil gezeten de laatste jaren. Sinds m’n laatste bezoek kwam er namelijk niet alleen Shambhala, maar ook SesamoAventura bij. Dit op Sesamstraat gebaseerde kindergebied is voor z’n doelgroep wellicht een zalige droomwereld. De rides zien er leuk uit (de bekende jetski’s blijven fijn) en de setting is fantastisch. Toch is de locatie van het geheel nogal ongelukkig gekozen. SesamoAventura ligt pal tegen de Aziatische zone en slorpte zelfs een gedeelte van het wondermooie Polynesia – inclusief kinderachtbaan Tami Tami – op. In beide gevallen contrasteert de overgang enorm en dat is jammer. Een overtuigde fan ben ik dus niet, maar de populariteit van SesamoAventura bewijst dat velen er anders over denken.

Polynesia heeft aan kracht moeten inboeten sinds Sesamstraat haar terrein annexeerde, maar het blijft een bijzonder gebied. We kunnen nog steeds verdwalen op paadjes door exotisch groen en we genieten van een zwoele dansvoorstelling. De blauwe hemel vervolledigt het plaatje op realistische wijze. In onze zoektocht naar kwalitatieve rides biedt Polynesia helaas minder vermaak. Dat blijkt vooral wanneer we onze zinnen zetten op Sea Odyssey, de nogal storingsgevoelige simulator die sinds 2000 het aanbod versterkt. De verwachtingen liggen hoog. Ik heb goeie herinneringen aan de film waarin dolfijn Sami een hoofdrol speelt en de wachtruimte brengt me langs indrukwekkende rotspartijen, klaterende watervallen en een verborgen maritieme basis richting eigenlijke rit. Daar krijg ik een 3D-bril in de handen geduwd en speelt er een afschuwelijke film met ronduit belachelijke effecten. Waar Sami en de verhaallijn van weleer heen zijn? Geen idee. Maar wat ik wel weet, is dat Sea Odyssey pure tijdsverspilling geworden is. Laat je dus niet misleiden door het aantrekkelijke exterieur, want de ontgoocheling wordt daardoor nòg groter.

Hoe warmer het klimaat, hoe natter de waterattractie. ’t Is een principe dat volledig van toepassing is op Tutuki Splash, de blikvanger in Polynesia. Het is een ride zonder overbodige franjes. Rotsen en beplanting simuleren de vulkanische setting op doeltreffende wijze, maar het blijft in eerste instantie een splash die haar bezoekers zo soaked mogelijk wil zien uitstappen. Missie geslaagd, zou ik zeggen. Wachttijden van meer dan een uur zijn eerder regel dan uitzondering, waardoor PortAventura bewijst dat Tutuki Splash niet meer verhalende elementen behoeft. What you see is what you get en meer moet het in dit geval ook absoluut niet zijn.

Het natte pak van Tutuki Splash sla ik met veel plezier over. In ruil daarvoor krijgen andere rides een second opinion. Ons (letterlijke) rondje park is immers afgerond en er blijft nog voldoende tijd over om opnieuw richting favorieten te wandelen. Dankzij onze Express-pasjes staan Templo del Fuego, Dragon Khan en de beestige Shambhala dus meer dan eens op het programma. Ik kan terugblikken op een fijn bezoek aan het populairste Spaanse themapark en heb met Shambhala een knalachtbaan aan mijn teller mogen toevoegen. PortAventura hoort bij de Europese topparken en het heerlijke klimaat is altijd mooi meegenomen.

Jammer genoeg zijn de Spaanse genen meteen ook een bron van minder positieve eigenschappen. Dat ligt aan de plaatselijke bezoekers – voorkruipen is hier een nationale sport – maar ook aan de zuiderse mentaliteit van management en personeel. Shambhala is een opvallende uitzondering, maar bij andere attracties gaat het vaak traag. De dispatch van een coastertrein duurt eeuwen en bovendien slokken betalende voorkruipers een aanzienlijk aantal zitjes op. Trage operations zijn echter nog niet het grootste minpunt. Die eer gaat namelijk naar het openingsbeleid van attracties. Dat een dure voorstelling à la Templo del Fuego niet van opening tot sluiting draait, vind ik volkomen normaal. Dat een dergelijk toppark het voor twaalf uur ’s middags nauwelijks een handvol attracties opent, dat vind ik echter ronduit absurd. Gewoonlijk worden vroege vogels beloond met korte wachttijden, maar PortAventura dwingt ze naar de weinige rides die wel operationeel zijn. Besparingen of een slinkse manier om wachtrijen kunstmatig op te trekken en bijgevolg massa’s Express-passen te verkopen? Geen idee, maar qua klantvriendelijkheid verdient dit beleid een dikke onvoldoende.

Is PortAventura een bezoekje waard? Ik kan alleen maar positief antwoorden. Dit is een van de meest complete themaparken in Europa en daar kunnen de matige operations weinig aan veranderen. Toch wil ik aanraden om de drukte te vermijden of om te investeren in Express-bandjes. Wanneer je tijdens de drukke zomermaanden elke reguliere wachtrij moet overwinnen, wordt het hier namelijk vlug een deprimerende aangelegenheid. En dat willen we niet, hè?

PortAventura Park

Fotogalerij 2015

PORTAVENTURA RESORT

MEDITERRÀNIA

POLYNESIA

SÉSAMOAVENTURA

CHINA

MÉXICO

FAR WEST

Bedenkingen? Vragen? Commentaar? Laat gerust een berichtje achter via het invulveld onderaan deze pagina.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: