Zomer in Europa-Park

Het is maandagavond, een uur of negen. We ruilden tijdens de afgelopen uren Belgische regen en Franse bewolking in voor een zwoele schemering boven Offenburg. Jan – reisgezelschap en chauffeur van dienst – voegt met z’n Duitse bolide in op de A5 richting Basel. Aan honderdtwintig kilometer per uur zit Jan er een beetje verveeld bij. Ook bij honderddertig is de motor nog maar nauwelijks hoorbaar. Honderdveertig. Er verschijnt een glimlach op Jan z’n gezicht. Bij honderdvijftig zie ik de afslag naar Lahr aan ons voorbij schuiven. Honderdzestig. We zweven door een lappendeken van velden. Aan de ene kant spot ik een rij bergen met draaiende windmolens erbovenop, aan de andere kant ligt een uitgestrekte vlakte met hier en daar een schilderachtig kerkje en enkele bijpassende huisjes. Honderdzeventig. We rijden voorbij aan uitrit 57a. M’n aandacht wordt naar de rechterkant gezogen. Daar doemt in de verte een sierlijk golvende B&M-lijn op tussen slaperige Duitse dorpjes. Als ik goed kijk, herken ik trouwens nog andere beroemde blikvangers aan de horizon. Honderdtachtig. Een verkeersbord met daarop ‘Europa-Park 2 km. Rechts einordnen’ flitst aan ons voorbij. Ho Jan… bremsen! Die afrit richting Rust wil ik immers voor geen geld van de wereld missen. Want wanneer we daar op het einde naar rechts afbuigen en op een blitse laan vol hoogtechnologische wegmarkeringen belanden, verschijnt Europa’s allermooiste skyline boven het dashboard. Iets met achtbanen, satellieten en Vegas-achtige hotels. Het oogt surrealistisch en vertrouwd tegelijk. Vlak naast die moderne plezierfabriek ligt overigens nog steeds een gemeente vol Zuid-Duitse Gemütlichkeit en relaxte inwoners. Frau en Herr Jäger zijn volgens een ongeschreven regel twee van de supersterren in dit fantastische plaatsje en ze ontvangen ons de komende twee dagen weerom alsof we bij de familie horen. Nul kilometer per uur. Ankunft. Vakantiemodus actief.

We verdenken Rust er al jaren van dat het één of andere onzichtbare koepel heeft laten bouwen. Een soort gigantische stolp waaronder het quasi steeds tropisch warm is en waarin er van regen nauwelijks sprake is. Dat vermoeden wordt vanavond met glans bevestigd. Wanneer we uit de wagen stappen, valt er immers een exotisch aanvoelende warmte op onze huid. Heerlijk om hier eindelijk nog eens van de zomer in z’n meest letterlijke vorm te proeven terwijl Antwerpen al richting herfst lijkt te neigen. Het plaatselijke hittegolfje wordt perfect aangevuld door Frau Jäger, haar zuiders gebruinde gelaat en de navenante kledingstijl die deze dame typeert. De kamers van haar bed&breakfast zijn trouwens al haast even legendarisch als zijzelf. Oogverblindende kleurcombinaties met aangepast badlinnen, plastieken kamerplanten en een hele resem onsamenhangende frulletjes transformeren elke slaapkamer tot een heuse ontdekkingstocht. We ontvangen deze keer de sleutel van nummer zeven en we mogen zodoende het verband tussen een Japanse koi, paarse muren en een buxusplant achterhalen. Het is fout, het is Duits en het is heel erg kitsch, maar ik vind het tegelijkertijd altijd een plezier om hier te logeren.

De volgende morgen. Jan en ik wensen elkaar een gelukkige Belgische nationale feestdag. Om te vieren dat het 21 juli is, trakteren we onszelf alvast op een stevige innerlijke versterking. We begeven ons al vroeg naar de ontbijtruimte, die bij de Jägers in een knus verandaatje op de eerste verdieping geïntegreerd werd. Mevrouw zit onderaan de trap haar (eerste, tweede of zoveelste) ochtendsigaret te roken en roept ons een lacherige ‘Selbstbedienung!’ toe wanneer we de trap op lopen. Het amusante schouwspel wordt vervolledigd wanneer ze even later haar doodbrave echtgenoot commandeert om onze eitjes te bakken. Ja, ik ben oprecht fan van deze plek en van deze mensen. Bovendien ervaar ik het niet storend dat de toegangspoorten van Europa’s geniaalste pretpark op nog geen vijf minuten wandelen liggen van ‘Gästehaus Jäger’. We spelen dus vlug dat Rührei mit oder ohne Speck naar binnen, scoren een lekkere donut en we haasten ons vervolgens naar Europa-Park.

Op de tonen van de herkenbare Europa-Park-hymne (hier had ik vandaag toch de Brabançonne verwacht) laat ik m’n Jahreskarte scannen en zo staan we nog voor het officiële openingsuur in de ‘Deutsche Allee’. Deze hoofdstraat haalt geen ongeëvenaard themaniveau boven en wordt anno 2015 bovendien smaakloos ontsierd door verjaardagsdecoraties. Als dit een poging was om Disney’s perfecte ‘Main Street U.S.A.’ na te bootsen in een Duits kleedje, sloeg men de plank flagrant mis. Indien men echter gewoon een ietwat fijnere ambiance rondom de toegangspoorten wilde creëren, lukte dat gelukkig wel. De sfeer is los, een bandje speelt aanstekelijke deuntjes en je kan wachttijdloos op de foto met een breed glimlachende prinses. Juist ja, probeer dat maar ‘ns klaar te spelen in een doorsnee Disney-park! Al bij al is het hier dus aangenaam vertoeven en wordt onze goesting – of moet ik Lust zeggen? – in vandaag nog wat verder aangewakkerd. De vroege vogels die reeds ongeduldig voor het toegangsportaal van de Italiaanse zone samen troepten, hebben er duidelijk even veel zin in als wij.

Klokslag negen uur. De massa komt in beweging. Zoals de traditie het voorschrijft, ontstaat er een heuse sprintwedstrijd richting ‘Silver Star’. Maar ’t is al evenzeer traditie dat we ons niet mengen in die gekte. Terwijl de overwegend Duitse en Franse thrillseekers zich een weg banen naar een potje B&M’en tussen parkerende auto’s, opteren wij immers voor de kakelende kippen en het monotone Tirolermuziekje van Matterhorn Blitz. Een wild mouse valt meestal binnen het B-segment van een gemiddeld pretpark en dat is in Europa-Park niet anders. Die typerende overload aan haarspeldbochten kennen we intussen namelijk wel. Toch doe ik deze baan verrassend graag en dat is vooral aan de sterke start te danken. Een verticale lift en een diepe first drop? Dat vind ik blits/blitz! Leuk detail: kijk van op de eerste afdaling van ‘Matterhorn Blitz’ eens naar de eerste heuvel van ‘Silver Star’ en je zal merken dat beiden in één kaarsrechte lijn liggen. En hoewel de zesendertig inzittenden van die laatstgenoemde ruwweg vier keer dieper naar beneden donderen, voel ik nog steeds fijne coasterkriebels dankzij ‘Matterhorn Blitz’. Een erg degelijke achtbaan dus, maar doe ‘m bij voorkeur zo vroeg of laat mogelijk op de dag. Een traag vorderende wachtrij kan de pret hier immers aardig verknallen.

Overbuurman ‘Schweizer Bobbahn’ laten we omwille van een ontbrekende interesse achterwege. Het ding is kort, nogal voorspelbaar en trilt zoals quasi elke Mack-bobsleebaan dat doet. De grootste sterkte moet ‘Schweizer Bobbahn’ dus halen uit z’n setting in een wondermooi bergdorp, maar de afschuwelijke geur van raclette jaagt me ook hier doorgaans snel buiten.

Voor een visueel even schilderachtige – en qua geur makkelijker te verdragen – ervaring ligt het Griekse themadeel gelukkig om de hoek. Sirtaki-achtige deuntjes en spierwit gekalkte geveltjes bezorgen deze zone een subliem zomergevoel. Een strakblauwe hemel, ’t zacht golvende water van het centrale meer en een thermometer die zelfs vroeg in de ochtend al richting dertig graden neigt, maken het plaatje af. Dat meer is trouwens onderdeel van Poseidon, de watercoaster die iedereen wel eens op een clichéfoto vastlegde. Maar weet je ook waarom ‘Poseidon’ zo vaak gefotografeerd wordt? Omdat ie er simpelweg adembenemend uit ziet. Die machtige tempel, de houten wandelpaadjes, de vissersschuitjes in dat helderblauwe water en de met regelmaat plonsende vaartuigen… ik ben er helemaal gek op. Jammer genoeg is ’t totaalplaatje sinds 2006 net dat beetje minder perfect dan voorheen, want toen vond Europa-Park het noodzakelijk om kiddiecoaster ‘Pegasus’ tussen de supports van ‘Poseidon’ te wringen. Een amusante toevoeging, maar helaas clasht z’n donkerkleurige staal en het archeologische thema nogal met de Trojaans geïnspireerde grootsheid van de watercoaster. Dat gezegd zijnde, mag ik gelukkig bevestigen dat ‘Poseidon’ nog steeds honderd procent fun is. Het thema wordt verzorgd door een waanzinnig knap stationsgebouw en een vaartocht langs Griekse ruïnes, waarna twee plezierige coaster- en splashgedeelten volgen. Vergeef Mack dat ze een venijnige zijwaartse tik in de eerste bochtencombinatie stopten en je zal merken dat dit een pareltje is. Het grote publiek lijkt die mening te delen en zal vanmiddag zowat zestig minuten aanschuiven voor deze ride. Wij mogen, net zoals daarnet bij ‘Matterhorn Blitz’, echter plaatsnemen zonder ook maar twee seconden stil te staan. Luxe!

Van een Zwitserse boerderij en de Griekse mythologie naar een Russische discotheek alias ruimtestation. We blijven de bezoekersstroom voorlopig te slim af en mogen ook voor ons rondje Euro-Mir quasi onmiddellijk de beugels sluiten. De Amerikanen van ‘Theme Park Review’ definieerden dit ooit als een van de meest gestoorde Europese achtbanen en daar hebben ze misschien wel gelijk in. Nochtans is de ride op zich niet heel bijzonder. We kennen spiraal-lifthills, zijn vertrouwd met spinning coasters en achterwaarts rijdende achtbanen zijn evenmin wereldschokkend. Wanneer je die elementen echter combineert met vijf opvallende cilindertorens en een stevige dancebeat uit de jaren negentig, staat daar plots een uniek totaalconcept. ‘Euro-Mir’ heeft z’n looks mee en geeft een vrij pittige rit weg. Een portie turbulentie en de ietwat scheve verhouding tussen trage en snelle gedeelten kan je als een contra beschouwen, maar dat wordt meteen goedgemaakt door dat heerlijke Tudum tum-tum tudum tum-tum en het daar doorheen gemixte Russische gebrabbel. Zonder twijfel de beste attractie in deze zone, al wil ik ook de door hobbyisten in elkaar geknutselde ‘Schlittenfahrt Schneeflöckchen’ een eervolle vermelding geven. Ongelooflijk dat men in 1998 nog zo’n minieme darkride vol foute kitsch durfde opleveren.

Nu we het toch over foutheid en kitsch hebben… Er zijn nog steeds enkele uithoeken waarbij je je afvraagt hoe men dit in een toonaangevend themapark kan tolereren. Dat soort miskleunen wordt (gelukkig) steeds zeldzamer, maar de omgeving van ‘Europa-Park Historama’ blijft een van de pijnlijke hoogtepunten in dit hoofdstuk. Ligt het aan de affrontelijke zelfverheerlijking die binnenin de lelijke blauwe kegel plaatsvindt? Aan de ouderwetse ‘Silverstone’-autopiste? Of moet ik met een beschuldigende vinger wijzen naar ‘Pastaria’, een kermisachtige vreettuin die er onsubtiel tussen gewrongen werd? Neen, het is gewoon de combinatie van al die afgrijselijke, totaal niet passende puzzelstukken die me hier doet gruwelen. Hoewel ik in de hele Brühl-versus-Rust-discussie duidelijk het zuidelijke kamp verkies, zou de Phantasialand-methode hier eigenlijk geen kwaad kunnen. Met andere woorden: sloophamer ertegenaan gooien en een wereldtopper laten verrijzen op de vrijgekomen lap grond. Akkoord? Mooi, die nieuwe ride voor 2016 is dus geregeld.

Duitse pretparken en darkrides, het blijft ook anno 2015 een gewaagde combinatie. Natuurlijk speelt onze verwende aard een rol: Disney, Universal en de Efteling maakten ons aan zulke hoge standaarden gewend dat het voor andere parken niet simpel is om bij te blijven. Toch lijkt het alsof ze in de Bundesrepublik een nog grotere achterstand opliepen en dat is in Rust niet anders. De grootste darkride van het park, de achter een Hollands dorpsplein verstopte Piraten in Batavia, doet het ondanks haar houterig bewegende poppen gelukkig nog relatief goed. Scènes werden groots opgevat, de sfeerschepping is geslaagd en – leuk extraatje – je belandt er zelden in een noemenswaardige wachtrij. Wanneer je effe door de vingers ziet dat vuurspuwende draken weinig in een Aziatisch-koloniale omgeving te zoeken hebben, is dit beslist geen slechte attractie. Hij doet het alleszins beter dan de Russisch of Italiaans geïnspireerde kinderdarkrides en komt geloofwaardiger uit de verf dan het fluorescerende ‘Abenteuer Atlantis’. Ook het stokoude ‘Geisterschloss’ kan me niet overtuigen. Deze korte rondrit haalde de mosterd net iets te duidelijk bij Disney’s ‘Haunted Mansion’ en lijkt elk jaar voller gepropt te worden met nietszeggende rommel. Hoewel vele fans lijken te smeken om een degelijke flatride in Europa-Park, gaat mijn voorkeursstem ongetwijfeld naar een darkride op hoog niveau. Euromaus and the Forbidden Journey, Journey to the Center of Waldkirch of The Amazing Adventures of Roland Mack… ik zeg maar wat.

Feestvierend België verschuilt zich vandaag onder een grijs wolkenpak, maar in Rust wordt het heet. Het kwik belooft vanmiddag naar een stevige vijfendertig graden te klimmen en dan is elke vorm van verfrissing welkom. De airconditioning van een darkride levert helaas geen topvermaak op, maar gelukkig is Europa-Park wel een koploper in het designen van waterattracties. Daarenboven paste Mack hier een techniek toe die men bij de darkrides eveneens had moeten gebruiken. Heb je een bepaalde ride niet in het assortiment of ben je ergens slecht in? Besteed dat project dan gewoon uit. En zo mocht Intamin in 1992 een heel goeie rapid river aanleggen in de wondermooie Scandinavische zone. In Fjord Rafting varen we voorbij aan feeërieke trollentafereeltjes, prachtige huisjes en realistische rotspartijen. Het is een beeldschone attractie die bovendien ook qua rit boeiend blijft. Dit is namelijk een raftingbaan van de oude stempel, compleet met grootse golfslagbaden, up-tempo vaargedeelten en interactie met andere boten. De enorme capaciteit sleurt ons trouwens in een recordtempo door die schijnbaar eindeloze zigzaggende wachtrij. ‘Fjord Rafting’ is dus een oerdegelijke Europa-Park-klassieker, zelfs ondanks het feit dat hij niet door Mack gebouwd werd.

Achtbanen horen bij Europa-Park zoals foute darkrides en terrasjes vol Erdingers dat doen. Tijdens een bezoek kan je tegenwoordig niet minder dan twaalf credits scoren en twee van de blikvangers staan op IJslands grondgebied. Nummer één is blue fire Megacoaster, inderdaad met kleine letters en een tenenkrommende subnaam die wèl een hoofdletter meekreeg. Vreemde schrijfwijze, maar ik kan het nog wat erger maken door er ‘Powered by Gazprom’ aan toe te voegen. Dat sponsorcontract leverde ons een walgelijke reclamebunker van staal en beton op, waar men een gedeelte van de wachtrij in verwerkte. Eerlijk is eerlijk: ik vergeef Europa-Park vele missers, maar deze ‘Gazprom Erlebniswelt’ is zowel qua interieur als exterieur een regelrecht fiasco. De toegevoegde waarde van deze hal is verwaarloosbaar en het uiterlijk staat in schril contrast met een verder erg gezellig IJslands dorpsstraatje. De dag waarop Europa-Park de Russen van dit gasbedrijf buiten gooit en de hal vervangt door een imposante rotsformatie of een goeie nieuwigheid, zal ik sowieso zielsgelukkig zijn.

Zo, dat moest er effe uit. Weet je trouwens waarom ik het zo jammer vind dat die sponsorhal er staat? Omdat de rest er simpelweg verdomd goed uit ziet. ‘Blue Fire’ (mooiere schrijfwijze!) ligt er zes jaar na haar opening oogstrelend bij. De helblauwe baan kronkelt namelijk door een knap stukje landscaping vol grillige rotspunten en de uitheemse vegetatie lijkt stilaan volgroeid. Een waar plezier om naar te kijken en zo mogelijk nog fijner om zelf te beleven. Want de coaster die Mack hier neerpootte, bewijst dat ze bij de betere constructeurs van deze planeet horen. We nemen plaats in een comfortabel zitje, ervaren de vrijheid van een subliem beugelsysteem en voelen een kilometer lang wat pure Achterbahn-Spaß inhoudt. Een toffe – doch niet al te intensieve – lancering levert de power om nauwe tunnelpassages, vier inversies en een goeie portie bochtenwerk te bedwingen. Sommigen vinden het misschien allemaal nogal gecontroleerd, maar ik hou wel van zulke banen. Bovendien verrast ‘Blue Fire’ haar inzittenden op ’t einde met een bizar stevige inline-twist die je volledig op de kwaliteit van de heupbeugel doet vertrouwen. Laat me ten slotte nog even toevoegen dat het allemaal met een souplesse gebeurt die doorgaans enkel op gloednieuwe B&M-coasters te vinden is. Moet ik nog vermelden dat dit één van mijn favoriete achtbanen is? En dat ik tijdens elke rit met een brede smile geniet van al moois? Die term Megacoaster is opeens niet meer zo vaag.

Van de ene klassebak naar de andere. Vanuit een ‘Blue Fire’-zitje kost het immers maar enkele tientallen seconden om door het indrukwekkende toegangsportaal van Wodan Timbur Coaster te schrijden. Alwéér een suffe ondertitel en alwéér een hopeloos sponsorcontract, want bij deze houten gigant maakt men reclame voor een jeansmerk. Het personeel loopt er naar mijn mening dus iets te casual bij en de mysterieuze godenwereld wordt onsubtiel ontsierd door ‘Mustang’-spandoeken. Gelukkig zijn de invloeden allemaal minder ingrijpend dan bij ‘Blue Fire’ en is ook hier de eigenlijke attractie een topper vanjewelste. Het begint al in de duister vormgegeven wachtruimte, die de Kempense Vlamingen achter ons treffend beschrijven. Amaaai seg, da is hie wèl knap en sjiek gedoan eeh. En inderdaad: zowel de wachtrij, de opzwepende soundtrack als het heerlijk grootse station voeren de spanning aardig op. Het allerleukste is dat de uiteindelijke rit niet teleurstelt. Integendeel zelfs: ‘Wodan’ is één van de allerbeste houten coasters die ik ooit mocht aanvinken. Great Coasters International haalde haar beroemde richtingswissels en onvoorspelbare banking boven, maar werkte tevens af met een beestige first drop en enkele geniale tunnels. Drie treinen jagen aan een verschroeiend tempo over de rails en creëren zodoende een wow-ervaring van de hoogste categorie. ‘Wodan’ is inmiddels niet enkel opvallend sneller, maar tevens een stuk ruwer dan tijdens haar debuutjaar. Storend is het voorlopig niet, maar ik hoop van ganser harte dat Europa-Park deze coasters geen pijnlijke rammelbak laat worden. Daarvoor is hij gewoonweg te subliem. Mythisch, en daarmee doel ik niet louter op het aangewende thema. Of, zoals diezelfde Kempenaars na hun ritje concluderen: Amaaai seg, da is wel fèller dan dieje Weerwollef eeh.

Tradities zijn er om in stand te houden. Jubileums moeten in Europa-Park bijvoorbeeld steevast gevierd worden met de opening van een waterattractie. Voor het vijfentwintigjarige bestaan presenteerde men ‘Poseidon’, vijf jaar nadien kwam het Portugees gethematiseerde zusje en nog eens vijf jaar later opende men ‘Whale Adventures – Splash Tours’. In 2015 vieren we de veertigste verjaardag van het park en ook daar hoort logischerwijs waterpret bij. Echter… wat moet je doen als je quasi elke waterride uit het assortiment al hebt? Europa-Park was gelukkig slim genoeg om geen lelijke ‘Twist ‘n’ Splash’-molen te bestellen en besloot dan maar om een bestaande waterattractie te upgraden. De in 2010 geopende splash battle oogstte nooit de gehoopte populariteit en lag er zelfs op zomerse dagen vaak doods bij. Aan de aankleding lag het volgens mij niet, want hij paste perfect in het schattige plaatje van IJsland. Tijdens de afgelopen maanden werd het decor echter nog verder uitgewerkt en voegde men twee mooie darkride-secties toe. Het resultaat is vanaf heden te beleven als Whale Adventures – Northern Lights en ’t ziet er fantastisch uit. Mooie verbetering dus, maar ik betwijfel of de toestroom er beduidend groter door wordt. De attractie blijft te natmakend voor frisse dagen en zelfs onder de tropische omstandigheden van vandaag kunnen we onmiddellijk inschepen. Laat ons dus gewoon accepteren dat het tijdperk van de splash battle even snel ging als het kwam.

De vijf jaar eerder geopende Atlantica SuperSplash (subnamen lijken inderdaad een hardnekkig kwaaltje bij de recentere rides) doet het heel wat beter in de publieke opinie. We staan rond het middaguur ongeveer een halfuur in de rij om deze enkele rit richting verkoeling te ondernemen. What you see, is what you get bij deze veredelde waterachtbaan. We stijgen naar een hoogte van dertig meter, pikken een verrassend amusant achterwaarts dropje mee en landen dertig meter lager in een hemelsblauw meer. Erg tof allemaal en bovendien ziet de ride er ondanks haar kale staalconstructie heel goed uit. Een Portugese burcht en de statige ‘Santa Marian’ vormen de blikvangers, terwijl ook dat gestrande schip naast de airtime-heuvel een leuke vondst is. Toch vind ik het alsnog jammer dat Europa-Park de Portugese zone nooit uitbouwde tot de topper die het zou kunnen zijn. Het zeevaardersthema spreekt tot de verbeelding: ’t lijkt me geweldig om er een havenstadje en een prettige tweede ride rond te bedenken. Maar helaas… Europa-Park opteerde ervoor om Portugal te vullen met palmbomen in bloempotten (why?!) en laat elk jaar opnieuw een kitscherige duikshow het uitzicht op ‘Atlantica’ verknallen. Hier zit meer in. Veel meer.

Nog meer verkoelend plezier bij Tiroler Wildwasserbahn, een van de oudste operationele waterattracties in Europa. Deze boomstammenbaan staat er al zevenendertig jaar, maar verraadt dat eigenlijk nergens. Dankzij recente opknapwerken en moderne vaartuigen maakte Europa-Park de ride immers klaar voor nog enkele decennia. Ingewikkelde special-effects, invertoren of buitensporig hoge afdalingen haalde Mack in de zeventiger jaren uiteraard niet boven. Het is dus een vrij simpele attractie, maar een passage door de naar citrus geurende ‘Zauberwelt der Diamanten’ doet me dat in een mum van tijd vergeten. Deze fantasierijk ingerichte diamantmijn is tevens het decor van de aanpalende Alpenexpress Enzian, de oudste achtbaan van Europa-Park. En hier geldt exact hetzelfde als bij de wildwaterbaan: ondanks de beperkte statistieken en het eenvoudige verloop, haalde men er het maximum uit. Leuke tussendoortjes!

We sterken de innerlijke mens met een lekkere portie ‘Köttbullar’ – noem het voor je eigen gemak gerust Schwedische Hackfleischbällchen – en geven onze maag even rust in het sprookjesbos. Deze zone aan de oever van het grote meer was ooit de meest marginale van het volledige park, maar ziet er sinds een grootse make-over opvallend frisser uit. Sommige dingen veranderen echter nooit en de talrijk aangevoerde animatronics lijken door een kind van drie geassembleerd. De enige redenen waarom we hier regelmatig passeren, zijn bijgevolg de cosy ligbanken langs de waterkant en de subzone ‘Arthur – Im Königreich der Minimoys’ die zowat een jaar geleden in première ging. Dat ging niet zonder slag of stoot: voor het eerst in haar geschiedenis kreeg Europa-Park een nieuwigheid niet binnen de uitgerekende tijdspanne af. We moesten dus enkele maanden langer wachten op Arthur – The Ride en het vernieuwende transportsysteem dat Mack Rides ervoor ontwierp.

Is deze gecombineerde darkride-coaster en z’n omgeving het wachten waard? Laat me daarop bescheiden positief antwoorden. Diep vanbinnen hoopten we wellicht allemaal dat Europa-Park eindelijk zou gaan verbazen met een Europese topdarkride, maar tegelijkertijd beseften we dat die kans klein was. Zoals ik daarnet al aanhaalde: animatronics blijven de pijnlijkste zwakte van dit park en dat is bij ‘Arthur’ niet anders. Bijzonder jammer is dat, want qua sfeerschepping scoort dit nieuwe gebied lang niet slecht. Bovendien vind ik het ritsysteem ronduit fantastisch: de voertuigen zijn vlot wendbaar en zweven extreem soepel door de lucht. Een passage in de nok van de centrale hal en het afsluitende achtbaangedeelte zijn – omdat er geen middelmatige animatronics aan te pas komen – dus puur genieten. De rest is een beetje… nja, op z’n Europa-Parks. De doorgaans vrij korte wachttijd voor single riders (we staan hier vandaag nauwelijks vijf minuten in de rij, ten opzichte van vijftig minuten stand-by) is dan weer een pluspunt.

We twijfelen nog even om een show mee te pikken, maar passen uiteindelijk voor dat type entertainment. De huidige show in de Spaanse arena (weerom heel wat gedoe rond de zwarte ridder, as usual…) en de gloednieuwe parade hadden me twee weken eerder immers nauwelijks kunnen boeien. In ruil daarvoor hossen we naar het Franse themagebied. De Belgische nationale feestdag viert men niet, maar hier vinden we dankzij trots wapperende vlagjes nog de vibe van het beruchte Quatorze Juillet dat een week geleden plaatsvond. Tezamen met IJsland en Griekenland is deze zone het dynamische centrum van Europa-Park; er is ontzettend veel te beleven. We genieten op een rustig terrasje van een glas bubbels, we ontdekken dat panoramatoren ‘Euro-Tower’ een volwaardige thematische remake kreeg en we nemen ook een kijkje bij de nieuwe 4D-film ‘Das Zeitkarussell’. De film, waarin de mascottes van het park een hoofdrol spelen, valt me honderd procent mee en bevat enkele fijne details. Het enige jammere: Euromaus en z’n vriendinnetje maken tijdens de voorstelling hun nieuwe naam bekend en ‘Ed und Edda’ vinden we maar een lauwe keuze.

Vraag van de dag: wat hebben dinosauriërs en energie met elkaar te maken? Indien Ellen DeGeneres geen veertig minuten tijd heeft om het uit te leggen, is dit het correcte antwoord: niks. Toch vonden de Mackjes het wel een coole combinatie en kopieerden ze Epcot’s ‘Universe of Energy’ zonder op de achterliggende verhaallijn te letten. De soundtrack, voornamelijk bestaande uit het gekraak-piep-kraak van ’t transportsysteem, bevestigt mijn algemene visie op darkrides in Rust. Minstens even gedateerd is bovenbuur Eurosat, al heeft het krakkemikkige sfeertje daar beduidend meer charme. Prop een kilometertje track in een opvallende zilveren bol, gooi er wat ruimteprullen tussen en tadaam: de eighties in achtbaanvorm. ‘Eurosat’ verraadt haar leeftijd in elke hoek: van de met aftandse klinkers betegelde wachtruimte en het oude perronnetje tot aan de retro-treintjes en de rommelige decoratie. Wil dat automatisch zeggen dat het een slechte indoor coaster is? Neen! ‘Eurosat’ is immers zo out-of-control en geschift dat het best leuk wordt. Bruut bochtenwerk, desoriënterende lasers en onsubtiel ingrijpende remmen definiëren de huidige staat van deze legendarische baan. Toch is ’t vandaag vooral de temperatuur die aandacht opeist tijdens ons ritje. Een snikhete zomerzon brandt al dagenlang op de stalen koepel en zodoende voelt het alsof we dwars door een enorme oven sjezen. Over een freaky achtbaanritje gesproken.

Men vindt het een groot uitgevallen kiddiecoaster. Zonde van de ruimte. Een tegenvaller. Tja, echt positief wordt Silver Star op de meeste pretparkfora niet gequoteerd. Da’s vreemd, want de baan pronkt nochtans met imposante statistieken. De lifthill reikt 73 meter richting Zuid-Duitse hemel, de snelheid bedraagt zowat 130 kilometer per uur en het circuit is ruim anderhalve kilometer lang. Bedenk daarbij dat deze coaster een creatie van het gelauwerde B&M is en je verwachtingen liggen gegarandeerd hoog. Té hoog bij velen, denk ik. Want hoewel ‘Silver Star’ inderdaad minder intensief aanvoelt dan hij er aanvankelijk uit ziet, blijft het een juweeltje van een rollercoaster. Een schitterende first drop? Aanwezig. Onverwachte airtime-pops? Aanwezig. Een soepel verloop om bij weg te dromen? Tevens aanwezig. Ja, ik weet het wel… die opgaande bocht is niet geheel vrij van trillingen en Intamin liet ons onterecht geloven dat een airtime-heuvel je buiten de atmosfeer hoort te katapulteren. In dat opzicht is ‘Silver Star’ inderdaad een stuk bedeesder. Maar tam of slecht? Komaan zeg. Wanneer we frontseat plaatsnemen – de extra wachttijd is te verwaarlozen – ontdek ik andermaal wat voor een klassebak het is. Dat moment waarop we daarboven langzaam over de top getakeld worden, da’s kicken. ‘Silver Star’ is dus zowel letterlijk als figuurlijk een highlight en de bijhorende sponsordeal voelt overigens heel wat natuurlijker dan bij de IJslandse collega’s. Ride on!

Het veertigste jaar wordt niet opgesmukt met de opening van een grote ride. Toch zijn er niet minder dan negen nieuwigheden gemarkeerd op de plattegrond van het park. Juist ja, negen! Het is echter typerend voor Europa-Park dat men maar al te graag opschept met cijfermateriaal, dus neem het met een korreltje/kilootje zout. De updates van ‘Euro-Tower’, ‘Whale Adventures’ en een Spaanse bootjesmolen worden immers als ‘Neu’ beschouwd, terwijl ook de verbeterde toegangspoort vanuit het hotelcomplex en een automatische loopband op de parking groots aangekondigd worden. Wanneer we die elementen in mindering brengen, komen we bij het reële lijstje nieuwigheden. Dat bestaat uit een gezellige Biergarten tegenover de logflume, de karige parade, een nieuw 4D-film en de nogal mysterieuze Traumzeit-Dome die tussen Griekenland en Rusland gepropt werd. Het blijkt een filmvoorstelling die we liggend op gigantische kussens mogen bewonderen. Relaxerend, maar al bij al is het een gesofisticeerde variant op ‘Historama’. Wanneer de show eindigt, zien we immers alweer de lachende gezichten van Roland, Jurgen en de andere Macks verschijnen. Ze zullen het waarschijnlijk nooit leren.

Tijdsgebrek dwingt ons deze keer om het parkbezoek tot een enkele dag te beperken. Stress! Paniek! Kan je Europa-Park wel op één dag beleven? Tuurlijk wel. Zelfs ondanks het feit dat we twee maal een zonnig terras uitkiezen om met een glaasje uit te blazen, kunnen we gemakkelijk alle toppers doen. Tegen de avond blijkt er bovendien nog tijd genoeg om onze favorieten nog ‘ns op te zoeken. We glijden dus met de monorail richting IJsland en kunnen daar op nauwelijks dertig minuten nog drie ritjes scoren op de plaatselijke rollercoasters. Vanuit ‘Blue Fire’ zwaaien naar de wegrijdende dagjestoeristen, het blijft plezant.

Een pijlsnelle ‘Wodan’ sluit om halfacht het rijtje, waarna we met een meer dan voldaan gevoel richting ‘Hotel Resort’ afzakken. Want ook dat is een goeie reden om van Europa-Park te houden: het hotelcomplex dat ernaast ligt. Ik hoef overigens niet noodzakelijk elke keer in zo’n fancy viersterrenpaleis te slapen. Je betaalt voor een tweepersoonskamer immers meer dan voor een heel jaar toegang tot het naastgelegen park. Ik opteer dus liever voor een extra nacht in zo’n über-Duits pension en wat meer plezier binnen de parkgrenzen. Bovendien hoef je geeneens zo’n smak geld neer te tellen om alsnog van de officiële hotels te genieten. Een buffet meepikken op een zomers terras (‘Harborside’ in ‘Bell Rock’ is mijn favoriet) of aan een cocktail slurpen in de groots opgevatte bars hoort bij Europa-Park zoals ‘Silver Star’ en ‘Schlittenfahrt’ dat doen. Het ultieme vakantiegevoel ligt wat mij betreft dus niet noodzakelijk aan een Spaanse costa of op een mediterraans eiland. Neen: geef mij dan maar een zwoele zomeravond in Rust. Met een welgemeende ‘Vive la Belgique!’ klinkt Jan z’n ‘Aviation’ tegen mijn ‘Moonlight Shadow’. Beste nationale feestdag ever!

De volgende ochtend genieten we nog even van de zomerse verschijning die Frau Jäger is, om vervolgens onze spullen bij elkaar te pakken. We nemen afscheid en gluren nog een laatste keertje naar dat heerlijke Rust wanneer Jan z’n beauty invoegt op de autosnelweg richting noorden. Op datzelfde moment ben ik trouwens ook een beetje jaloers op alle arriverende bezoekers die de afrit nemen. Want Europa-Park, dat is nog steeds een plek waar we in Europa ontzettend trots op mogen zijn. Akkoord, we moeten effe subtiel vergeten dat 2015 niet echt een topjaar is voor het park. ‘Traumzeit-Dome’ en de parade overtuigen niet en wie uitkeek naar een omvangrijke jubileumsattractie, is eraan voor de moeite. De verdere opknapwerken maken Europa-Park gelukkig alweer een beetje completer, al hadden we voor de veertigste verjaardag misschien meer verwacht. Stopt men momenteel al het geld in dat aankomende waterpretpark? Of broedt men op een grootschalige nieuwigheid binnen het huidige park? Het valt allemaal af te wachten. Feit blijft dat we na de enorme investeringen van de afgelopen twintig jaar steeds torenhoge verwachtingen hebben bij de plannen van Europa-Park. Een nieuwe themazone parallel aan Griekenland, een tweede B&M of een onverwachte innovatie uit het moestuintje van Mack Rides. Ik hoop dat het allemaal binnen afzienbare tijd uitgevoerd wordt.

Op zich is het eigenlijk geen probleem dat Europa-Park het in 2015 ietwat rustiger doet. Men kan immers terugvallen op het immense aanbod dat men afgelopen decennia uitbouwde. Goeie achtbanen in de meest uiteenlopende categorieën, ijzersterke waterrides en tientallen kinderattracties leveren eersteklas fun voor elke leeftijdsgroep. Met ‘Poseidon’, ‘Wodan’, ‘Blue Fire’ en ‘Silver Star’ heeft men zelfs enkele Europese toppers op de menukaart. ’t Is jammer dat de darkrides niet op hetzelfde niveau spelen en dat die kanjer van een flatride nergens te vinden is, maar er is hoe dan ook genoeg te beleven. Bovendien zit negentig procent van het park in een aangenaam decoratief kleedje. Verwacht geen uitmuntende themawerelden à la Disney: in Europa-Park mag een achtbaan namelijk nog gewoon een achtbaan zijn. Europa-Park is een kei in het thematiseren van wachtruimtes en stationsgebouwen, maar track of supports wegwerken in een artificiële bergketen? Neen, zo werkt het hier niet. Fijn uitgewerkte façades en het minutieus gesnoeide groen ogen echter zo volmaakt dat Europa-Park alsnog de term themapark verdient als geen ander. Ten slotte wil ik de gastronomische kant van het park met een grote onderscheiding belonen. ’t Is bewonderenswaardig hoe lekker en afwisselend je hier kan lunchen of dineren. Een broodje gyros in Griekenland, een dampende braadworst in de Duitse straat of een bordje tapas in Spanje; het assortiment is eindeloos. Aangezien ook de prijs-kwaliteitsverhouding helemaal in evenwicht is, staat Europa-Park vele trappen hoger dan de horeca van een doorsnee pretpark. Genieten.

Zo, dat was ons weekendje weg. Tijdens een zes uur durende autorit zien we de temperatuur halveren en een plotse Brusselse regenbui haalt ons helemaal uit de droom die Europa-Park heet. Zomerse dagen zijn de allerbeste manier om dit park ten volle te beleven, dat werd gisteren nogmaals succesvol bevestigd. De grote drukte bleef uit, toppers draaiden op volle toeren en de setting is onder zo’n stralende zon nog oogverblindender. Dit is het Europa-Park dat me vijftien jaar geleden voor het eerst betoverde. Die ene dag in 2000 zou het begin worden van een ontelbare reeks bezoekjes aan de plek waar ik verliefd op werd. En die ene julidag in 2015 is daar beslist niet het eindpunt van. Tschüss Europa-Park, bis bald!

5 gedachtes over “Zomer in Europa-Park

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s