Linnanmäki

Groeten uit Finland. Ja juist, Finland. Of Suomi, zo noemen de locals het. Wat ik opeens daar te zoeken heb? Eigenlijk heel weinig, maar je moet nu eenmaal iets doen wanneer je baas drie opeenvolgende vrije dagen goedkeurt. Bovendien is juni zo’n typische maand waarin je als Facebook-gebruiker de ene jaloersmakende reisfoto na de andere moet slikken. Om niet helemaal achter te blijven op al die vrienden met hun verre trips, benut ik m’n vrije dagen bijgevolg liefst zelf buiten België. Maar waarheen? Anaheim is voor die tijdspanne te ver, Londen bleek te prijzig en ik had simpelweg geen zin in Parijs. M’n algemene voorliefde voor Scandinavië wees vervolgens snel naar het hoge noorden. Tijdens de afgelopen jaren reisde ik er reeds van Kopenhagen en Stockholm tot aan Göteborg en Oslo. Stuk voor stuk toffe bestemmingen om nog eens over te doen, maar waarom zou ik niet van de gelegenheid gebruik maken om (nog maar eens) een lijstje aan te vullen? Hoofdsteden in het noorden om precies te zijn. En zo beland ik op zondagmiddag 14 juni in een land vol berkenbossen, onverstaanbaar getater en inwoners die als godenkinderen geboren werden. Finland dus.

DSC06632

De internationale luchthaven van Helsinki is m’n startpunt en de Finse hoofdstad wordt tevens mijn uitvalsbasis voor deze korte citytrip. Nuja, ’t is maar wat je een citytrip noemt… Bij die term denk ik haast automatisch aan urenlange museumbezoeken, de bezichtiging van plaatselijke kerken en shopsessies tot je erbij neer valt. Ik huiver echter van de gedachte om drie volle dagen op een dergelijke manier te moeten doorbrengen. Sightseeing is leuk en ik zou het doodzonde vinden om de toeristische kant van Helsinki niet van naderbij te bekijken, maar stiekem heeft een Glenn-vakantie meer kruiding nodig dan al dat clichématige gedoe. Die kruiding mag je letterlijk interpreteren: een extra druppeltje tabasco maakt een Bloody Mary namelijk nog smakelijker en al helemaal wanneer ie bereid wordt door blauwogige, blonde bartenders die niet zouden misstaan in de catalogus van A&F. Maar ook figuurlijk zoek ik naar meer pit en die honger wordt doorgaans efficiënt gestild met een achtbaanritje. Geen probleem, zeggen de Finnen. Ze houden hier immers zowel van hun glaasje als van hun plaatselijke pretparken. Twee bekende exemplaren blijken vanuit Helsinki trouwens relatief eenvoudig bereikbaar. En zo werd die klassieke citytrip in één luttele alinea getransformeerd naar een Glenn-reisje. Let’s go.

DSC06620

Het Senaatsplein en haar iconische Dom? Check. De groene wandelboulevard Esplanadi? Check. Ook het winkeldistrict en de in een rotsformatie uitgehouwen kerk bezoek ik, vergezeld door de honderden cruise-toeristen die op deze zonnige middag in Helsinki neergestreken zijn. Reisgidsen beweren vaak dat de stad eerder Russisch dan Europees aanvoelt, maar ik merk persoonlijk toch vooral de Scandinavische touch op. Ook qua mensen trouwens. Locals zijn hier relaxed, correct en ze behouden een gezonde afstandelijkheid ten opzichte van buitenlanders. Voel je jezelf comfortabel in Stockholm en Kopenhagen? Dan hou je waarschijnlijk ook van Helsinki. De Finse hoofdstad is compact, oogt verzorgd en pronkt met vele heerlijk rustige parkjes en schilderachtige waterpartijen. Achter één van die door groen omzoomde meren zie ik trouwens een achtbaantreintje omhoog klimmen en valt er een freefall-gondel de diepte tegemoet. Ook dat feitje herinnert me in Helsinki dus aan Kopenhagen, Göteborg en Stockholm: een stadspretpark!

DSC06640

DSC06647

De Finnen kennen het als Linnanmäki. In het Zweeds, wat hier tevens een officiële landstaal is, staat het bekend als Borgbacken. Indien Nederlands de derde gesproken taal in dit land zou zijn, had er boven de toegangspoorten ook iets als Kasteelheuvel geprijkt. En inderdaad: reeds van ver zie ik hoe het park duidelijk wat hoger ligt dan het grootste deel van de stad. Die prominente ligging helpt overigens een aardig handje om Linnanmäki vlot te vinden. Je kan daarvoor rekenen op openbaar vervoer, maar ik opteer ervoor om vanuit het stadscentrum te voet te gaan. Vanuit het hoofdstation geraak ik zo op een ruime twintig minuten aan de zuidelijke ingang van Linnanmäki. Volg gewoon het pad dat aan de oevers van het prachtige Töölönlahti-meer ligt, loop onder het treinspoor door en je vindt het park bovenaan de rotsige heuvel aan je linkerkant. Een ecologisch verantwoorde en visueel aantrekkelijke manier om aan je namiddagje pretpark te beginnen.

DSC06615

DSC06603

Wie zei er ook alweer dat Noord-Europa een peperdure regio is? Ik spaarde zonet een tram- of busticket uit en ik betreed nu Linnanmäki zonder daar een eurocent voor neer te tellen. Net zoals dat bij de meeste pretparken in Noord-Europa het geval is, betaal je hier per attractie of neem je een all-in ticket om onbeperkt te blijven sjezen. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Gröna Lund of Liseberg hoef je daarbovenop geen (klein) bedrag te betalen om het domein te mogen betreden. Iedereen is welkom en je begint pas te betalen wanneer je rides wil doen. Acht euro voor een afzonderlijke attractie of achtendertig euro voor een all-in wristband tijdens het laagseizoen. Aangezien er volgens die goeie ouwe Rollercoaster Database niet minder dan acht credits te rapen zijn, valt mijn keuze vrijwel meteen op die tweede optie.

DSC06556

DSC06587

DSC06585

DSC06569

Met een Ranneke – oh wat is Fins een leuke taal – rond de pols, begint mijn zoektocht naar de vierhonderdste credit. De teller staat voorlopig op 391 en ik verwacht het jubileumsexemplaar dus binnenkort aan te vinken. M’n eerste stop wordt niet die bewuste nummer vierhonderd, al krijgt ie wel de eervolle vermelding van m’n allereerste achtbaan op Finse bodem: Linnunrata. Deze indoor coaster werd geïntegreerd in het opvallende bakstenen gebouw waarrond het park opgebouwd werd. Ondanks de prominente locatie is het echter makkelijk om de baan per ongeluk over te slaan, want de ingang ervan ligt ietwat verscholen aan een rustig wandelpad. Zou het een wereldschokkende ramp zijn om deze ride te missen? Niet echt, maar in dit verder quasi themaloze pretpark is Linnunrata – wat vertaald kan worden als Melkweg – wel de enige achtbaan die noemenswaardige decoratie meekreeg. Enkele blitse wandelgangen beelden een ruimtebasis uit, waarna je in een metallic-kleurig voertuig door het heelal gaat knallen. Dat het heelal voornamelijk bestaat uit door blacklight verlichte meteoren en 2D-schilderingen, valt in zekere zin reeds te verwachten. De vrij korte lay-out is al evenmin legendarisch, maar ik beschouw Linnunrata alsnog als een goeie familieachtbaan. Het hoeven nu eenmaal niet altijd Disney-waardige thema’s of snelheden tot 380 kilometer per uur te zijn.

DSC06600

DSC06592

DSC06589

Linnanmäki is anno 2015 het park met de meeste achtbanen van het Europese hoge noorden. Da’s beslist een mooie prestatie, maar jammer genoeg staat die kwantitatief sterke score tegenover een kwalitatief opvallend minder boeiend aanbod dan de concurrentie. Het stadspretpark van Helsinki heeft geen miniatuur B&M’etje zoals Tivoli Gardens, mist de geniale berg van hout en staal waar Gröna Lund bekend mee werd en ook het adembenemende achtbaanvermaak van Liseberg ontbreekt. In ruil daarvoor krijgen we hier vooral veel matigheid en nét-niet-gevoelens. Intamin ZacSpin Kirnu is er een voorbeeld van. Ik vind dit sowieso een attractietype dat dichter aanleunt bij een flatride dan bij een coaster. Als je het echter aanpakt zoals de Zweden het in Gröna Lund deden, creëer je alsnog een imposante thrill. Linnanmäki moet het daarentegen doen met een aanzienlijk ingekorte versie. Van zodra het voertuig de top van de lifthill bereikt, duurt het bijgevolg slechts enkele seconden vooraleer we opnieuw op vaste grond staan. Het is niet de meest alledaagse gewaarwording en het is intens, maar verder doet Kirnu me weinig. Het allesbehalve onaantrekkelijke personeelslid dat me tijdens de rit vergezeld om de balans van het voertuig te verzekeren, maakt gelukkig veel goed.

Het niet al te boeiende lijstje wordt aangevuld door Mack Rides. In tweevoud zelfs, want de Duitsers mochten zowel een klassieke aangedreven achtbaan als een E-motion coaster neerploffen. Die eerste overtuigt helaas op geen enkel vlak. De baan is sloom, de lay-out oninteressant en ’t is jammer dat de zogenaamde Pikajuna niet door de grot raast waar ook de vlakbij gelegen rapid river doorheen stroomt. Je kan deze powered coaster echter niet verwijten dat ie pijnlijk is, een groot contrast met dat andere stuk staal uit Waldkirch. De aangrenzende Tulireki doet er immers alles aan om je leuke pretparkdag te verknallen. Het verbaast me zelfs dat marteling niet de vertaling is die Google Translate voorziet voor de zoekterm Tulireki. De blauwe baan ziet er op het eerste gezicht nochtans leuk uit en lijkt zelfs de ideale uitbreiding voor kleine en middelgrote parken. Maar schijn bedriegt: als passagier word je van nietszeggende bochten in pijnlijk ontworpen afdalingen gegooid. Deze misvormde elementen worden daarenboven nog een stuk onaantrekkelijker omwille van het unieke gadget van deze coaster: meedeinende voertuigen. Dat klinkt best amusant, maar in realiteit resulteert de stroeve vering van de coaches in een nog brutere ervaring. Mack leverde in de afgelopen jaren reeds heel wat toffe achtbanen af, maar ik ben blij dat dit type geen succes werd. In Amsterdam begrepen ze gelukkig reeds dat je zulke ondingen beter met de grond gelijk kan maken.

DSC06606

DSC06572

DSC06604

Laat me meteen elk beetje spanning liquideren door te vermelden dat ik de coasterbingo niet binnensleep in Linnanmäki. Verre van zelfs. Zo mis ik de van kilometers afstand zichtbare Maurer SkyLoop Ukko op nogal ongelukkige wijze. Tijdens m’n fotorondje door het park draait deze (visueel niet al te aantrekkelijke) achtbaan nog vlot z’n rondjes. Vanaf het moment waarop ik zelf m’n wristband wil laten renderen, gaan de poorten echter op slot omwille van de stevige bries die over Helsinki blaast. Een doorwinterde freak zou tijdens de daarop volgende dagen nog ‘ns terugkeren en acht euro neertellen voor de credit, maar deze bizarre baan kan me daar simpelweg niet toe verleiden. Bij Pilotti – een veredelde kindermolen die de website Coaster-Count om vage redenen als achtbaan definieert – is m’n schaamtegevoel dan weer overheersend. Niet één seconde twijfel ik eraan om mezelf belachelijk te maken tussen Finse kleuters. De laatste rollercoaster die ik mis, is de in een uithoek verstopte Vonkaputous. Het is vooralsnog de enige waterachtbaan die de Amerikanen van Premier Rides ooit construeerden en het ziet er ondanks de ietwat korte track best een tof ding uit. Het zijn echter niet de beperkte omvang of de wind die me hier van een ritje weerhouden, maar wel de kille temperaturen. Hoewel het juni is en de zon volop schijnt, is het hooguit twaalf graden aan de zuidkust van Finland. Wanneer ik de weinige durvers na hun ritje Vonkaputous totaal doorweekt richting droogcabine zie hollen, beslis ik dan ook zonder spijt om vriendelijk te passen.

DSC06559

DSC06573

DSC06447

Om gelijkaardige klimatologische redenen sla ik de plaatselijke rapid river (a.k.a. Zigzaggende Betongoot – The Ride) over, maar bovenbuur Salama verdient wel een bezoekje. Het is algemeen geweten dat je voor de betere spinning coasters moet aankloppen bij Maurer en daar vormt dit zeven jaar oude exemplaar geen uitzondering op. De baan pronkt niet met astronomische statistieken en hoogtechnologische effectjes à la Winja’s blijven hier achterwege. Linnanmäki en Maurer tonen hier echter hoe je op een vrij kleine oppervlakte alsnog een erg fijne achtbaan kan neerpoten. Salama is soepel, bevat vinnig bochtenwerk en duurt bovendien langer dan ik aanvankelijk verwachtte. Binnen de parkgrenzen van Linnanmäki is dit alleszins de meest degelijke achtbaan die ik vandaag uittest. De ietwat geforceerde ligging boven de vaargeul van de wildwaterbaan is niet oogstrelend te noemen, maar ’t mag intussen duidelijk zijn dat je voor architectonische hoogstandjes sowieso niet in dit park moet zijn.

DSC06580

DSC06583

DSC06582

DSC06581

Salama wordt mijn favoriet van de dag en dat is in zekere zin onverwacht. Toen ik het attractieaanbod voor m’n vertrek naar Helsinki eens snel checkte, had ik immers verwacht dat Vuoristorata die prijs zou wegkapen. Het is een stukje historiek op achtbaanwielen; deze houten achtbaan is immers al sinds 1951 operationeel. Niet enkel de leeftijd, maar ook de brakeman maken deze ride uniek. Hoewel het is niet de eerste keer dat ik een dergelijke rollercoaster aandoe, blijft het een bijzonder gegeven om een personeelslid aan boord van de voertuigen te hebben. De brakeman, de antieke vormgeving van het station, de stokoude treinstellen, de pijlsnelle kabellift en de lay-out geven me stuk voor stuk flashbacks naar Bakken en haar befaamde Rutschebanen. Wanneer ik terugdenk aan die baan nabij Kopenhagen, is het niet toevallig dat ik me voor Vuoristorata stevig schrap zet. De Deense versie beukt er immers op los en raast met hoge snelheid langs diepe afdalingen en over te gekke airtime-heuvels. De twee uur durende ERT die Bakken in 2006 aan een bus Rollercoaster Friends schonk, bezorgde me dan ook net geen rug- en nekklachten. Maar doet de brakeman in Linnanmäki te goed zijn best of is de baan anders ontworpen? Ik weet het niet, al is het een feit dat Vuoristorata best een makke belevenis lijkt naast het brutale geweld van Rutschebanen. Begrijp me niet verkeerd: het verloopt allemaal opvallend soepel en het is sowieso een eer om een dergelijk goed onderhouden klassieker te mogen beleven. Maar verder lijkt helaas ook elk beetje airtime en thrill uit de baan weggefilterd. In zekere zin was Vuoristorata dus simpelweg te braaf om m’n verwachtingen in te lossen.

DSC06561

DSC06564

DSC06563

Linnanmäki zou z’n Noord-Europese zelve niet zijn zonder de hoogblonde personeelsleden, een kleurrijke funhouse en een enorm aantal betaalspelletjes. De doolhofachtige structuur van de wandelpaden en het ietwat chaotische allegaartje vol onsamenhangende decoratieve elementen maken het best tot een charmante plek, maar ergens mis ik de typerende sfeer van een Zweeds of Deens stadspretpark. Gelukkig telt Finland nog een amusementspark in een stad en hoef je vanuit Helsinki niet eens overdreven veel moeite te doen om daar te geraken. Op maandagochtend reis ik dus vanuit het centrale station van Helsinki (dat je voor de gemakkelijkheid ook kortweg Helsingin päärautatieasema mag noemen) naar het tweehonderd kilometer noordwestelijker gelegen Tampere. De belangrijkste bestemming van die trip is Särkänniemi. Meer weten daarover? Klik dan meteen door naar m’n volgende tripverslag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: