Halloween in Disneyland Resort Anaheim

Zaterdag 1 november 2014. Het is vroeg op Los Angeles International Airport, veel te vroeg eigenlijk. Regen valt met bakken uit de hemel, iets wat je als naïeve toerist helemaal niet verwacht in Zuid-Californië. Palmbomen moeten hier zachtjes meedeinen in een zomerse bries en de zon hoort eenzaam in een strakblauwe hemel te staan. Toch voelt deze kille Californische ochtend op een of andere vreemde manier juist aan. Niet alleen maakt de enorme plensbui het vertrek uit L.A. een tikkeltje minder wrang, maar het weerspiegelt tevens het jammerende stemmetje in m’n hoofd. Dat stemmetje herinnert me er keer op keer aan dat de afgelopen vijf dagen gewoonweg veel te snel voorbij vlogen. Maandenlang had ik afgeteld naar die ene week. Naar die paar dagen zorgeloos genieten. Naar een portie magie. En die vond ik… in Anaheim.

DSC03796

The Furthest Place on Earth

Zestien lange uren op minder dan een vierkante meter. Dat moet je overleven om een grijze Belgische ochtend om te toveren tot een schemering boven Los Angeles. Het waterige zonnetje dat we vanmorgen in Brussel zagen opkomen, verdwijnt als een vuurrode bol in de Stille Oceaan wanneer het landingsgestel in contact komt met Californisch tarmac. Die krappe zitplaats en de bedenkelijke vliegtuig-maaltijden zijn opeens een vage herinnering.

54271870018

Terwijl we cruisen door de avondspits van Los Angeles, schreeuwen groen reflecterende verkeersborden La Palma Avenue, West Hollywood en Santa Barbara uit. We spotten in de verte beroemde wolkenkrabbers die de skyline van deze miljoenenstad bepalen en sjezen over carpool-lanes langs duizelingwekkende betonnen viaducten. Ons hart gaat sneller slaan wanneer we een glimp opvangen van de twintig durvers die op dit moment hun nachtelijke ritje Xcelerator beleven. Toch baal ik er geen seconde van dat we de uitrit richting Knott’s Berry Farm overslaan. Integendeel zelfs. Dat wil namelijk zeggen dat we nog geen tien minuten later arriveren op de plek waar ik al maanden wil zijn. Het voelt als thuiskomen.

The Cosiest Place on Earth

Harbor Boulevard. De naam doet een beetje maritiem aan, maar in realiteit heeft deze straat helemaal niks met de zee of haventjes te maken. Dit is immers een drukke verkeersader in het semi-verstedelijkte plaatsje Anaheim. Ooit een uitgestrekte vlakte vol sinaasappelvelden, vandaag een wereldwijd gekend toeristenreservaat. Harbor Boulevard heeft al lang niets meer met het slaperige dorpje van weleer te maken. De citrusvruchten maakten plaats voor een ietwat chaotische mix van Amerikaanse motels, goedkope diners en beroemde hotelketens. De straat wordt omzoomd door keurig gesnoeide bomen waarin 365 dagen per jaar kerstlampjes oplichten. Op de stoep zien we meisjes in prinsessenjurken met glimmende ballons in hun hand. De plaatselijke fastfood-Chinees en de likeurshop pikken hun graantje mee. Een besneeuwde bergtop, een fel oplichtend reuzenrad en de stalen achterzijde van een okerkleurige rotsformatie vervolledigen het totaalplaatje op surrealistische wijze. Het mag bizar klinken, maar ik hou ervan. Het kostte in totaal een slordige twintig uur om hier te geraken, maar dat vergeet ik vlug wanneer ik al dit moois zie. Vakantiemodus actief.

DSC03579DSC03578

Er is een verschil tussen de termen Amerikaans en héél Amerikaans. Wanneer je in een twee etages tellend hotel slaapt waarvan de wandelgangen zich in de buitenlucht bevinden, is dat Amerikaans. Wanneer je daarenboven bij de check-in een zoetstok toegestopt krijgt en het ontbijt quasi uitsluitend uit donuts en cupcakes bestaat, dan is dat héél Amerikaans. Maar dat is exact hetgene waarvoor we opteren wanneer we ons vijf nachten durende arrangement bij Candy Cane Inn reserveren. Deze budgetvriendelijke accommodatie is een oude bekende voor me en ik koester er fijne herinneringen aan. Dankzij het rijkelijk aangeplante groen en de klaterende fonteintjes rond de centrale lobby straalt dit motel honderd procent gezelligheid uit. Dat de beide themaparken van het Disneyland Resort op nog geen tien minuten wandelafstand liggen, haalt m’n quotering nog een aantal puntjes omhoog. Meer zelfs: Candy Cane Inn ligt in de spreekwoordelijke achtertuin van Disney California Adventure. De rechtervleugel wordt overschaduwd door het duistere Hollywood Tower Hotel terwijl een ander deel van het u-vormige complex letterlijk tegen de enorme achterwand van Cars Land schijnt te leunen.

The Cutest Place on Earth

Eén avondbezoek aan Downtown Disney, twee doosjes Panda-fastfood en vier uren slaap later. De jetlag weerhoudt me van een voormiddag luieren, maar wie wil er eigenlijk uitslapen wanneer Disneyland Resort naast de deur ligt? We scoren dus een mierzoet ontbijt, we halen de zonnebril boven en we zetten koers richting de Disneyland Esplanade. Op dit uitgestrekte plein worden instrumentale versies van onsterfelijke Disney-songs rond onze oren gestuwd, terwijl de toegangspoorten van Disneyland en Disney California Adventure binnen handbereik liggen. Het geheel is compacter opgevat dan in andere Disney-resorts, maar toch is m’n gevoel groots. Na tweeënhalf jaar sta ik opnieuw op de plaats waar Walt Disney ooit zelf rondliep. Kippenvel. Nick en ik graaien onze Hopper-pas uit de portefeuille en we maken ons klaar voor vier dagen pure fun. Dat we die fun tijdens de laatste week van oktober moeten combineren met een temperatuur van ruim dertig graden, lage bezoekersaantallen en het Halloween-seizoen, ervaar ik niet als een nadeel.

DSC03580DSC03673DSC03674

We verlaten de wereld van vandaag en betreden de wereld van gisteren, morgen en fantasie. Die wereld bestaat tevens uit beroemde treinstations en piepkleine sprookjeskastelen. Het voordeel van die geïdealiseerde wereld: hoewel wij reeds de eerste zweetdruppels over ons voorhoofd voelen rollen, blijft het sneeuwlaagje op dat roze miniatuurkasteel hardnekkig liggen. Van de muziek en de pittoreske geveltjes tot de vrolijk heen en weer rijdende motorvoertuigen uit lang vervlogen tijden; Main Street USA is schattigheid in z’n meest pure vorm. Maar toch… ergens zit er een duister kantje aan het schattige geheel. En daarmee heb ik het trouwens niet over het zwarte asfalt dat men in Main Street USA gebruikte.

DSC03620DSC03622DSC03689

The Scariest Place on Earth

Denk aan een willekeurig themapark. Klaar? Zoek nu uit of dat bewuste pretpark tijdens de herfst ingepalmd wordt door honderden pompoenen en tientallen vreemde creaturen. Het antwoord luidt in negenennegentig procent van de gevallen ja. Mij doet dat hele circus weinig, maar je ontkomt er eind oktober gewoonweg niet aan: Halloween. Ook Disneyland liet een karrenvracht pompoenen aanrukken om haar toegangspoorten, Main Street en enkele speciale zones te decoreren. Toppunt van het hele gebeuren is Mickey’s Halloween Party, het Hard Ticket event dat men drie avonden per week organiseert in Disneyland. Ook wij laten ons op woensdag 29 oktober verleiden tot het (volledig uitverkochte) feestje, maar nergens wordt de stevige inkomprijs overtuigend omgezet in Disney’s kenmerkende topkwaliteit. Het beloofde speciale entertainment beperkt zich tot een matige avondparade, een misplaatst dansfeestje en een vuurwerkdisplay die nog niet tot de hielen van Anaheim’s gebruikelijke knallers reikt.

De duizenden medebezoekers laten het daarentegen niet aan hun hart komen. Disney liet (uiteraard) heftige horror achterwege en opteert voor een familiaal Halloween-evenement. In tegenstelling tot de gemiddelde Europeaan, gaat een doorsnee Amerikaanse familie daar trouwens volledig in op. Mama, papa en de kindjes zijn uitgedost in de meest uiteenlopende kostuums en trick or treat’en erop los. Hoe verder de avond vordert, hoe zwaarder de draagtassen vol snoep worden. En daarmee heb ik meteen het hoofddoel van quasi elke bezoeker aangehaald. De zogenaamde trick or treat trails die Disneyland inrichtte, zijn de hele avond overbevolkt. Voordelig voor de twee nuchtere Belgen die dit Halloween-tafereel met enige argwaan aanschouwen: de grote Disneyland-attracties krijgen nauwelijks wachtrijen. Big Thunder Mountain wacht letterlijk op passagiers en ook in de Temple of the Forbidden Eye voelen we ons akelig eenzaam. Uitzonderingen zijn in dit geval Haunted Mansion en Space Mountain, die voor de gelegenheid een geslaagde make-over kregen.

DSC03747DSC03746DSC03770

Space Mountain – Ghost Galaxy en Haunted Mansion Holiday zijn de paradepaardjes van het attractieaanbod tijdens de Halloween-periode. Die eerste kan je best beschrijven als een volwassen variant van de metamorfose die Europa-Park haar Eurosat jaarlijks laat ondergaan. Met volwassen bedoel ik dat het niet lijkt alsof men de ingrediënten voor de ombouw bij een lokale doe-het-zelf-zaak kocht, zoals het bij Eurosat stiekem wel een beetje aanvoelt. Ghost Galaxy wordt door Disney voorzien van unieke onboard-audio, schrikwekkende projecties en flitsende lichteffecten in de stationshal. Het verhaal: we worden in de ruimte achtervolgd door een monster met een ijzingwekkende blik en een dito geluidsproductie. Neen echt… de normaal gezien familiaal georiënteerde Space Mountain wordt tijdens Halloween opeens een akelige ervaring. Het meisjesduo dat voor ons plaatsneemt, doet de suspense zo mogelijk naar een nog hoger niveau stijgen. Ze gillen de longen uit het lijf in deze topcoaster uit 2005. Veel meer dan een paar flauwe heuvels en eindeloos kronkelend bochtenwerk konden de Imagineers niet in de typerende witte koepel proppen, maar dankzij de ultieme soepelheid en de desoriënterende projecties creëert Space Mountain een hoog snelheidsgevoel. Pure klasse.

Line starts here. Een Cast Member met een tuttig wit kapje in het haar verdrinkt bijna in de krioelende mensenmassa. Toch houdt ze haar bordje plichtsbewust omhoog. Vele tientallen meters verder zie ik de gedimde lampions van Haunted Mansion Holiday. Een geafficheerde wachttijd van honderd minuten is voor vele bezoekers geen geldige reden om niet aan te sluiten in de provisoir verlengde rij. Gelukkig vinkten we deze Halloween-hit vanmorgen al af met anderhalf uur minder tijdverlies. Haunted Mansion Holiday is de remake die Disney haar befaamde spookhuizen in Anaheim en Tokyo geeft gedurende de eindejaarsperiode. Het gebruikte thema, The Nightmare Before Christmas, leent zich zowel voor de herfst- als voor de kerstperiode. Bijgevolg draait Haunted Mansion Holiday grofweg van half september tot begin januari. Voor die periode van dik drie maanden kan je al ‘ns gek doen, moet Disney gedacht hebben. Wie vreest dat Haunted Mansion louter oppervlakkig gepimpt werd, heeft het dan ook goed mis. Vele scènes zijn quasi onherkenbaar in hun kleurrijke kerstjasje en er worden zelfs animatronics toegevoegd. Hoewel ik die gehypete Nightmare Before Christmas nooit zonder slaapneigingen kon uit kijken, ben ik dus wel fan van de moeite die Disneyland in haar Haunted Mansion Holiday stopt.

DSC03687DSC03679

The Coldest Place on Earth

Disneyland Resort heeft niet enkel in het najaar een donker kantje. Wie houdt van een flinke portie duisternis, vindt in The Darkride Capital of the World immers gegarandeerd zijn of haar gading. Darkrides kunnen gedefinieerd worden als de enige plekken in Anaheim waar je liever een dikke winterjas dan een zomers t-shirt zou dragen. Gelukkig laat Disney in haar darkrides zulke geniale dingen zien dat je sowieso kippenvel krijgt, zelfs zonder die ijskoude airco. The cold never bothered me anyway, maar brrr… zijn de Caraïben echt zo frisjes?

DSC03819DSC03820

Roger Rabbit redt ons met een haast onvoorstelbaar special effect uit een wereld waarin we kennis maakten met roze olifanten, uitgleden over olievlekken, tientallen verdiepingen naar beneden donderden en op de koop toe gevaarlijk dicht bij de elektrocutie stonden. Het type Disneyland-plezier waar men – zowel letterlijk als figuurlijk – een nogal flinke draai aan geeft. Drie minuten vol chaos, oorverdovend lawaai en mezelf oprecht afvragen waar het in godsnaam over gaat. Maar wees gerust: niet elke darkride in Disneyland Resort is even doorgedraaid als Roger Rabbit’s Car Toon Spin. Dromerig over een nachtelijk Londen zweven, behoort dankzij Peter Pan’s Flight bijvoorbeeld ook tot de mogelijkheden. Al kan ik mezelf hier maar moeilijk van die ene vraag ontdoen: waarom wil men hier in godsnaam een uur voor aanschuiven? Een retourtje richting Alice’s Wonderland bezorgt me dezelfde gedachte, al voelt het hier (dankzij een recente vernieuwing) toch net iets minder wrang aan.

DSC03805DSC03810DSC03808

Het meest sensationele darkride-geweld in Disneyland Anaheim is Indiana Jones Adventure. De hoofdingrediënten van dit avontuur: één Indische jungle inclusief bijpassende tempel, één absurd lange wachtruimte, zeventien krakkemikkige terreinwagens en een veelvoud aan dreigende effecten. Deze combinatie staat al twintig jaar garant voor een van ’s werelds meest bejubelde darkrides. Nochtans lijkt het alsof Disneyland ons met deze attractie rechtstreeks naar de hel wil sturen. Instortende hangbruggen, voorbijvliegende gifpijltjes en het beruchte rollende rotsblok; Indiana Jones Adventure is duidelijk geen darkride uit het vrolijke rijtje van It’s a Small World. Gelukkig houden we van dreiging en Disneyland werkte het geheel met een angstaanjagende precisie af. De sfeerschepping is subliem, de soundtrack geniaal en de verschillende passages blijven stuk voor stuk boeiend. Is dit dan sowieso de beste darkride op de planeet? Dat helaas net niet. Daarvoor zijn de Japanse tegenhanger in een al even mystieke tempel en de onderaardse expeditie in datzelfde park gewoonweg een maatje sterker.

DSC03935

Water is een dankbaar thema voor de Imagineers die Disneyland Resort van darkrides bevoorraden. En of het nu op de Caribische Zee, in het rijk van Koning Triton of ergens rond de Oost-Australische Golfstroom is; ze leverden excellent werk. Finding Nemo – Submarine Voyage pronkt bijvoorbeeld me haar unieke transportsysteem en duurt qua rit (maar helaas ook qua wachttijd) een stuk langer dan je aanvankelijk zou inschatten. De recent uitgevoerde renovatie zorgde er bovendien voor dat de blauwe lagune en het kleurrijke koraalrif opnieuw stralen. De duikboten zijn alles behalve nieuw – voor de eerste ritjes in deze legendarische attractie moeten we terug naar het jaar 1959 – maar het concept verloor haar glorie beslist nog niet. Hetzelfde geldt voor de zeerovers die zich in New Orleans Square verschansen. Ze zitten daar al sinds 1967 en zijn naar pretparknormen dus stokoud. Maar net daarom verdient de hoogbejaarde Pirates of the Caribbean heel wat respect. Een reisje naar de Caraïben duurt een kwartier en we vallen van de ene sterke scène in de volgende. Vooral de passage waarbij we uit een kunstmatige mistbank tussen de kanonschoten terechtkomen, maakt diepe indruk. In het clubje van hoogbejaarde darkrides heeft Pirates of the Caribbean de tand des tijds dus glansrijk doorstaan.

DSC03625DSC03938

En toen was er… de moderne tijd. De tijd waarin bejaarde piraten en roestige onderzeeërs moeten aanzien hoe fictieve monstersteden (Mike & Sulley to the Rescue), flitsende computergames (Toy Story Midway Mania) en roodharige, quasi naakte tienerdochters (Ariel’s Undersea Adventure) het roer overnemen. Die zeemeermin vormde al lange tijd de natte – flauw, I know – droom van menig Imagineer. Het is dan ook bizar dat sexy Ariel haar persoonlijke darkride pas in 2011 voltooid zag worden. Ons geduld werd echter beloond: The Little Mermaid pronkt met uiterst geavanceerde animatronics en een aantal grootse scènes. De manier waarop Ursula haar dreigende Poor Unfortunate Souls brengt en de net-niet-kus van Ariel en Erik stralen bijvoorbeeld pure genialiteit uit. Ook de passage waarin oorwurm Under the Sea kleurrijk tot leven komt, is ulta-energiek en wondermooi. Ondanks alle pracht en praal lijkt Ariel’s Undersea Adventure in Californië helaas niet bijster populair. En hoewel het jammer is dat de grote massa z’n weg naar dit juweeltje niet echt vindt, vormt het voor ons een geldige reden om meer dan één keer in het diepe te duiken.

DSC03700DSC03945DSC03604

The Tastiest Place on Earth

Ariel brengt ons naadloos richting Disney California Adventure, een plek die de laatste jaren nogal wat stof deed opwaaien in pretparkland. Tussen 2007 en 2012 investeerde Disney immers ruim een miljard dollar – ja Efteling, daar kunnen jullie zowat vijftig Baronnetjes van kopen – in dit themapark. De ervaring van Disney California Adventure moest substantieel gaan veranderen en dat gebeurde ook. Het stijlloze park dat in 2001 vol kartonnen platen en kermisattracties stond, is niet meer. Men timmerde aan bestaande zones en zette in op kwalitatieve nieuwigheden, entertainment en een tijdloos design. Het resultaat is een volwaardige themaparkbeleving die maturiteit uitstraalt. Dat begint overigens al meteen nadat ik m’n toegangskaartje scande. De schreeuwerige postkaarten die het inkomgebied in 2008 sierden, werden gesloopt. Ook de tijdelijke backstage-route waar we in 2012 door geperst werden, behoort tot de voltooid verleden tijd. Gelukkig, zeg dat wel.

DSC03582DSC03824

Pittoreske geveltjes omzomen een laan waarin knalrode tramstellen haast geruisloos over het klinkerpad glijden. Enkele stappen verder staan een minimalistische fontein en het spierwitte Carthay Circle Theater. Dit is Buena Vista Street, waar de jaren ’20 stralen zoals ze dat voor Walt himself deden. Een entreezone volgens het boekje, want zelfs ondanks de relatief beperkte omvang leeft dit parkgedeelte als nooit tevoren. Ik hou ervan, net zoals ik van onze lunch in het Carthay Circle Restaurant hou. Het voelt aan als de Amerikaanse versie van Walt’s in ons eigen Disneyland Paris. Dat is inclusief een locatie op de eerste verdieping, talrijke verborgen kamertjes en dromerige pianoversies van beroemde Disney-songs. Op culinair vlak gaat men hier in Anaheim gelukkig net dat stapje verder, al blijft het uiteraard een pretparkrestaurant. Michelinsterren worden er niet gescoord, maar de gepeperde rekening verschijnt uiteindelijk wel op je bord. De twee aangeboden World of Color-Fastpasses verzachten echter de pijn.

The Sunniest Place on Earth

Knipperende lampjes, palmbomen en zwaaiende reuzenradgondels. Bedenk er een sfeervolle waterpartij bij en draai de verwarming gerust tot een graad of dertig. Et voilà: je bent in Paradise Pier, het stukje pretparkland waar de zon altijd wat feller lijkt te schijnen. In de weerspiegeling van het water zien we vooral vele honderden meters aan coastertrack. California Screamin’, die de gesimuleerde boardwalk quasi volledig omsluit, is een blikvanger in al zijn eenvoud. De inrichting van het station is spartaans, de ritervaring rechtlijnig. What you see, is what you get: een kleine twee kilometer aan buitengewoon soepel coasterplezier. Noem het gerust atypisch voor Disney om een dergelijke ride neer te poten, want meer omvat het echt niet. Dankzij een knap gesynchroniseerde soundtrack, een moordende capaciteit en een wondermooie omgeving bevestigt men gelukkig dat deze achtbaan er niet zonder reden staat. Zo zie je maar dat Disney ook zonder diepgaand achtergrondverhaal goeie rides kan neerzetten.

DSC03730DSC03723DSC03733

Voor de beste views op California Screamin’ schuiven we later die middag aan bij Cove Bar, het ietwat verscholen cocktailbarretje dat zich middenin Paradise Pier vestigde. Ja, dat lees je goed: een cocktailbar in een pretpark! Walt mag zich omwille van die gedachte misschien wel omdraaien in z’n graf, maar als liefhebber van de betere mixology kan ik het tafereeltje best appreciëren. Cove Bar staat bekend voor haar ongedwongen sfeertje, de Lobster Nachos en een geheime cocktailkaart. Dat geheime menu is dankzij talrijke internet-reviews inmiddels echter zo’n common knowledge dat ik aan bijna elk tafeltje minstens één Mickey’s Fun Wheel spot. Deze cocktail werd vernoemd naar het iconische reuzenrad dat enkele tientallen meters verder staat. Het aanzienlijke alcoholpercentage veroorzaakt bovendien een gelijkaardig gevoel als de beruchte swingende gondels van dat reuzenrad. Onze bartafel aan de waterkant en de in kleurrijke laagejs getrapte godendrank doen me dus vermoeden dat ik m’n favoriete attractie van het hele resort gevonden heb. En daarmee doel ik niet op het reuzenrad. Hik.

DSC03845DSC03834DSC03830

The Funniest Place on Earth

Alcohol maakt alles grappiger. Na ons bezoek aan de Cove Bar, gaan we dus naar het Hyperion Theatre. Daar presenteert Disney California Adventure al vele jaren het grootse komediespektakel Aladdin – A Musical Spectacular. Disney is meesterlijk in shows, daarmee vertel ik geen nieuws. Denk maar aan het geniale Festival of the Lion King in Hong Kong Disneyland of de muzikale voorstelling die men in Orlando rond Finding Nemo opbouwde. De top drie van pretparkshows wordt vervolledigd door Aladdin en dat is grotendeels te danken aan de passages van Genie. De show zit vol hilarische oneliners en weinig subtiele steken naar de hedendaagse media. Tel daar een dromerige scène rond wereldhit A Whole New World bij en je hebt vijfenveertig minuten entertainment van de allerhoogste plank. De gelijknamige Broadway-musical die we enkele dagen later in New York City zien, kost me even veel als een dagticket voor Disneyland Resort, maar is nauwelijks beter dan deze versie.

DSC03692DSC03696DSC03941

The Tallest Place on Earth

Of je in Anaheim nu naar beneden dondert langs een kolkende waterval, een krakkemikkig treinspoor of een door de bliksem geraakte liftschacht; het is honderd procent fun. E-ticket Madness tot de zoveelste macht. Dat bewuste E-ticket ontstond trouwens in het jaar 1959. Disneyland opende toen haar duikboten, de (in die tijd) supersonische monorail en Matterhorn Bobsleds. Deze wereldberoemde rollercoaster zoekt het evenwicht tussen verschrikkelijke sneeuwmannen, bruut bochtenwerk en besneeuwde bergtoppen. Allesbehalve alledaags en dat geldt ook voor de ritervaring. Matterhorn mag dan wel een antiek stuk zijn, maar slap is ie allerminst. Bobs bonken zich bruut een weg door een ingewikkeld netwerk van grotten en spelonken. Een adempauze krijg ik pas wanneer we op het uitstapperron arriveren en vervolgens door een in Lederhosen geklede Cast Member richting Ausgang gestuurd worden. Zo voelen de fifties dus aan in coastertaal. Sehr toll!

DSC03626

Nog meer spaßige Achterbahnfreude bij de Große Donnerberg in Frontierland. We vervangen de sneeuw door cactussen, de bobslee wordt een roestige stoomlocomotief en we ruilen de vreselijke sneeuwman voor een blèrende berggeit. Big Thunder Mountain mogen we beschouwen als de moeder aller mijntreinachtbanen. In Orlando en Parijs trok men het concept naar een beduidend hoger niveau, al kreeg dit origineel in Anaheim recent een geslaagde refurbishment. Het resultaat daarvan valt de ontdekken in de honderd procent werkende effectjes – kijkt U even mee daar in Parijs? – en in de bijzondere make-over van lifthill nummer drie. Videomapping is hot en Disney bewijst dat ’t hoogtechnologische gegeven zelfs in het stoffige wilde westen voor meerwaarde zorgt.

DSC03688

The Wettest Place on Earth

Aan de overzijde van het water ligt Chick-a-Pin Hill, de groene heuveltop die het decor vormt van Splash Mountain. Deze gigantische waterattractie is de welgemeende middelvinger die Disney opsteekt naar elk park dat ooit een logflume bouwde. De monsterbudgetten die men bij Imagineering vrijmaakte voor dit ontwerp, lieten Disneyland immers toe om te pronken met drie afdalingen, ruim honderd audio-animatronics en de ritduur van een minuut of tien. Niet de gebruikelijke boomstammekes dus. De hoofdrol wordt echter niet weggekaapt door de ride zelf, maar wel door de soundtrack ervan. Met het heerlijke ‘How do you do’ en het zo mogelijk nog aanstekelijkere ‘Zip-a-Dee-Doo-Dah’ is Splash Mountain een attractie waar ik gewoonweg blij van word. Is dit misschien ’s wereld beste waterattractie?

DSC03683

Het antwoord op voorgaande vraag is neen. Die eer is in mijn persoonlijke ranking immers weggelegd voor Disney Mountain nummer zoveel. We verhuizen opnieuw naar Disney California Adventure, waar de Noord-Californische natuurparken vertaald werden naar een bergachtig gebied vol naaldbomen en grillige rotspartijen. Hoog boven het woeste landschap torent Grizzly Peak, een van de parksymbolen. De daarbij horende attractie is pretparkperfectie in de hoogste graad. Grizzly River Run heeft namelijk alles wat je van een steengoede rapid river mag verwachten: een avontuurlijk thema, een afwisselende rit en een sterke finale. De rit wisselt snelle vaargedeelten af met rustige passages en bevat bovendien twee verrassend krachtige afdalingen. In tegenstelling tot vele andere Amerikaanse rapid rivers, maak je bij Grizzly River Run trouwens een eerlijke kans om de tocht zonder druipnatte kledij te overleven. Misschien is dat wel exact de reden waarom ik deze ride zo geniaal vind.

DSC03607DSC03615DSC03605

The Highest Place on Earth

We verlaten de artificiële bergketens tijdelijk, maar we blijven wel in de ijle lucht zweven. Letterlijk. Hoewel vele attracties claimen een vlieggevoel te simuleren, doet geen enkele het op zo’n accurate manier als Disney’s Soarin’ over California. De next-gen simulator werd in februari 2001 geopend als flagship attraction voor Disney California Adventure en zou later een copy-paste krijgen in Orlando. In Anaheim hoeven we ons gelukkig geen zorgen te maken over de abnormale wachttijden die Soarin’ aan de oostkust genereert. Bovendien blijft ook het afschuwelijke The Land-paviljoen hier achterwege. Stijlvoller en passender is het militaire sfeertje dat men rond de attractie ophing. Ik herinner me nog goed hoe de ride me anno 2008 helemaal omver blies en hoe ik verslaafd raakte aan het zweefgevoel. Zes jaar later is mijn oordeel over Soarin’ genuanceerder. Ja, de vliegervaring is sterk en de soundtrack is fenomenaal. Maar de film heeft betere dagen gehad en ik ervaar Tinkerbell’s tussenkomst nog steeds als relatief storend. We weten gelukkig dat Soarin 2.0 in de pijpleiding zit, dus ik neem aan dat het concept in de nabije toekomst opnieuw zal schitteren. Als m’n kippenvel uit 2008 dan geëvenaard wordt, zal ik dat met applaus belonen.

DSC03614

Van Soarin’ naar een bespookte hoteltoren. Of je het nu over La Quatrième Dimension, Shiriki Utundu of over The Twilight Zone hebt, het principe achter de beroemde Tower of Terror blijft min of meer gelijk. Stoffige bellhops, een stoffige hotellobby, een stoffige boiler room en een al even stoffige liftschacht vormen het decor van deze… tja, stoffige ervaring. Die ervaring is in Anaheim zowel qua exterieur als qua interieur quasi gelijk aan die van de Franse tegenhanger. Toch voelt de beleving stiekem correcter aan wanneer dat imposante gebouw niet naast een afschuwelijke Studio Tram Tour hoeft te staan. Goeie punten voor Californië dus. En al helemaal omdat het aanwezige personeel puike acteerprestaties bovenhaalt. De Cast Members van het Hollywood Tower Hotel zitten gedurende deze Halloween-periode immers stevig in hun akelige rol.

DSC03702

The Fastest Place on Earth

Ik sta middenin een slaperig stadje dat ergens tussen enorme canyons verscholen ligt. Een tankstation fungeert er als fastfood-restaurant en de plaatselijke Italiaan vindt Ferarri’s duidelijk interessanter dan pizza’s en pasta. Een oranje verkeerslicht knippert om de paar seconden boven een kruispunt. We gaan van E-ticket naar E-ticket, maar je hebt wellicht reeds gemerkt dat ik nog geen halve zin repte over de meest besproken topper in het Disneyland Resort. Die ene ride waarvoor we vanochtend vroeg richting Disney California Adventure snelden en onze felbegeerde Fastpass ophaalden, om vervolgens te merken dat… de reële wachttijd slechts een halfuur bedroeg. Cars Land en haar Radiator Springs Racers liggen dus binnen handbereik. Kippenvelmomentje nummer één.

DSC03585DSC03584DSC03586

We schrijven juni 2012. Het moment waar zowat de hele Disney-liefhebbende wereldbevolking naar afgeteld heeft. Vijf lange jaren na de aankondiging vindt Disney California Adventure haar tweede adem. Wat beschreven wordt als een wedergeboorte van het ooit geflopte themapark, wordt gevierd met de inhuldiging van Buena Vista Street en het langverwachte Cars Land. Een mooie reden om naar de Amerikaanse westkust af te reizen, dachten Nick en Glenn. Maar onze planning leverde helaas weinig van dat gloednieuwe moois op. We zagen de stellingen rond Buena Vista Street neerkomen en we hadden een prachtig uitzicht op de rotsformaties van Radiator Springs. Helaas bleef dit in april 2012 allemaal verscholen achter constructiehekken. Enkele weken, meer scheelde het niet. Vervolgens zou ik tweeënhalf jaar gaan aftellen naar het moment waarop ik Cars Land voor ’t eerst live zie. Vanwaar die fascinatie? Vanwaar de interesse in een stukje pretpark dat geïnspireerd werd door een niet al te schitterende animatiefilm. Het antwoord is simpel: Radiator Springs Racers, de attractie waarvoor Disney wellicht enkele seconden overwoog om de term F-ticket in het leven te roepen. Het resort investeerde meer dan tweehonderd miljoen dollar in een ride die qua omvang bijna elke andere attractie ter wereld overtreft. Dus ja, ik ben in Radiator Springs en ja, ik ga zo dadelijk deelnemen aan een spannende autorace. En ja, ik heb er ontzettend veel zin in. Kippenvelmomentje nummer twee.

DSC03597DSC03704DSC03600

Of je nu een Fastpass’er, een single rider of een (net iets minder fortuinlijke) gebruiker van de standby rij bent, de ervaring start ergens op de hoofdlaan. De ride blijft ook in 2014 enorm populair onder bezoekers, dus afhankelijk van de drukte sta je vanaf dat punt lang tot zeer lang in de rij. Op vrijdagavond geeft de wachttijd-display bijvoorbeeld een niet al te bescheiden 110 minuten aan, maar tijdens de vorige dagen werd de kaap van een uur eigenlijk enkel rond het middaguur gerond. Da’s geen slechte deal nadat we de horrorverhalen van verscheidene internetfora lazen. Wachten voor de race doen we in een gezellige, doch niet buitengewoon uitbundig gethematiseerde wachtruimte. We kronkelen hierbij langs rotswerk en onder bruggen richting Comfy Caverns, waar tientallen kleurige cabrio’s af en aan rijden om de horde nieuwsgierige toeristen op te pikken.

DSC03588DSC03593DSC03718

Wanneer we na de veiligheidscontrole groen licht krijgen, start een dromerige soundtrack die het uitzicht op Ornament Valley nog wat grootser maakt. Kippenvelmomentje nummer zoveel. De rotsformatie is ronduit indrukwekkend en dankzij subtiele kleurvariaties toont Disney een aardig staaltje forced perspective. Niemand zou ooit raden dat de hoogste kliffen uiteindelijk slechts veertig meter hoog zijn. Achter die rotswand schuilt dan weer een portie darkride-goodness waar simpelweg niks op aan te merken valt. Ik hoef de film Cars niet hoog te quoteren om toe te geven dat de animatronics hier van ongekend niveau zijn. Het orgelpunt van de ride is het uiteindelijke duel waarbij we tegen een andere bolide door het wondermooie landschap van Radiator Springs scheuren. Vergeet echter niet dat het Disney is: The most glorious race of your life haalt supersonische snelheden tot… 65 kilometer per uur. Buitengewoon is dat niet en de ultieme adrenalinekick zoek je dus best elders. Wie zijn of haar voldoening daarentegen haalt uit immersive rides, beschouwt Radiator Springs Racers wellicht als een nieuwe favoriet. Zelden ging een attractie zo ver in het creëren van een totaalconcept en zelden betrok men het transportsysteem zo nauw bij dat beoogde totaalplaatje. Cars Land vormt dus het bewijs dat de pretparksector nog steeds zoekt naar grenzen, om die grenzen vervolgens meerdere kilometers te verleggen.

DSC03715DSC03708DSC03709DSC03595DSC03706

The Brightest Place on Earth

Het is kwart over acht ’s avonds. We staan ergens in de buurt van Paradise Pier, turend naar de blits oplichtende led-lampjes van Mickey’s Fun Wheel. Disney lette goed op tijdens de les kwaliteitsmanagement, waarin men aanleerde dat de allereerste en de laatste indruk van cruciaal belang zijn. De geslaagde first impression werd deze ochtend met glans binnengehaald door het machtige Radiator Springs Racers. Wanneer je me echter laat kiezen tussen tien ritjes op een geniale attractie of een subliem staaltje entertainment, zal ik zonder hartzeer voor dat laatste opteren. Lucky me, zou je kunnen zeggen. Disneyland Resort stelt me immers niet voor dat dilemma, want men biedt het beste uit beide werelden. Ik zeg dus ja tegen een rondje Space Mountain, maar ik geniet even fel van de familiaal georiënteerde stageshow Mickey and the Magical Map of de ultra-energieke SoundSational Parade die tijdens de vooravond door Fantasyland en Main Street bolt.

DSC03817DSC03641DSC03652

Voor de echte grootheden in Disney’s entertainmentpakket moeten we echter tot ’s avonds wachten. En daar zit helaas de keerzijde van ons bezoek tijdens het laagseizoen: Disneyland presenteert momenteel alleen vuurwerk tijdens de Halloween-avonden en ook Fantasmic wordt doordeweeks niet opgevoerd. In Disney California Adventure gaat het feestje wel gewoon door en dat mogen we dankzij Mad T-Party zelfs letterlijk nemen. Het coverbandje en de loeihard bonkende DJ blijken helaas niet helemaal ons ding, waardoor we liever aan de oevers van Paradise Bay staan. Wanneer men de lampjes rond het meer dooft, begint hier immers een schouwspel dat haar gelijke niet kent. World of Color mixt al het beste van herkenbare filmscènes, projecties en kleurrijk oplichtende waterstralen tot dertig minuten pure verbazing. Of zoals het titelnummer van de show het zelf beschrijft: To dazzle your mind and your eyes. Dit spektakel grijpt me van de eerste muzieknoot tot het moment waarop alle kleuren en klanken samen exploderen in één grandioze finale. World of Color is zonder twijfel een van de mooiste dingen die Disneyland Resort ooit overkomen is. De dag op grootse wijze afronden met geperfectioneerde Disney-klasse? Check.

DSC03884DSC03891DSC03895DSC03966

The Happiest Place on Earth

Je mag me best verwijten dat je bovenstaande tussentitel al van mijlenver voelde aankomen. Zero originaliteit, ik pleit schuldig. Maar toch… nergens vond ik een betere beschrijving voor de volmaaktheid die Disneyland Resort me telkens weer bezorgt. Wanneer je deze plek als Disney- of pretparkliefhebber niet kan appreciëren, wordt het tijd om je hobby in vraag te stellen. Bedenk jezelf namelijk ‘ns wat jij tegenwoordig gedaan zou hebben indien Walt Disney z’n droom nooit had waargemaakt. Je zou misschien wel postzegels verzamelen of op zondagmiddag in een duf parochiezaaltje bingo spelen. Zou Intamin ooit hypercoasters ontworpen hebben? Zou B&M haar goddelijke staalconstructies bouwen? Ik durf het niet met zekerheid zeggen. Disneyland Resort ligt voor een groot deel aan de basis van de huidige amusementsbranche. En hoewel we inmiddels zestig jaar verder zijn, blijft deze plek toonaangevend in de sector. Six Flags heeft weliswaar grotere achtbanen en Universal ontwierp darkrides op ongekend niveau, maar Disney hield stand en daar is het resort in Anaheim een wondermooi voorbeeld van. De nostalgische Matterhorn Bobsleds en de hypermoderne techniek van Radiator Springs Racers leven er broederlijk naast elkaar. Het leeftijdsverschil bedraagt ruim een halve eeuw, maar de liefde waarmee beide rides van tekentafel naar realiteit vertaald werden, bleef gelijk. Ik wil niet in clichés verdrinken; Disney strooit zelf al ruim voldoende met zeemzoete termen als Dreams, Wishes en Fantasy. Maar Disneyland Resort is niets minder dan een magische plek. Een plek waar ik vanuit dit grijze vliegtuig op deze grijze ochtend niet zonder heimwee aan terugdenk.

DSC03631

2 gedachtes over “Halloween in Disneyland Resort Anaheim

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s