Halloween in Disneyland Resort Anaheim

Zaterdag 1 november 2014. Het is vroeg op LAX Airport, veel te vroeg eigenlijk. Regen valt met bakken uit de hemel, iets wat je als naïeve toerist helemaal niet verwacht in Los Angeles. Palmbomen moeten hier zachtjes meedeinen in een zomerse bries en de zon hoort eenzaam in een strakblauwe hemel te staan. Toch voelt deze kille Californische ochtend op een of andere vreemde manier juist aan. Niet alleen maakt de enorme plensbui het vertrek uit ‘The City of Angels’ een tikkeltje minder wrang, maar het weerspiegelt tevens het jammerende stemmetje in m’n hoofd. Dat stemmetje herinnert me er keer op keer aan dat de afgelopen vijf dagen gewoonweg veel te snel voorbij vlogen. Maandenlang had ik afgeteld naar die ene week. Naar die paar dagen zorgeloos genieten. Naar zon, verbazing en amusement. Naar een portie magie. En die vond ik… in Anaheim.

The Furthest Place on Earth

Het duurt zestien uur. Zestien lange uren op minder dan een vierkante meter. Ik laat me omringen door honderden mensen, die ieder – al dan niet netjes op hun eigen kleine territorium – tateren, staren of snurken. Ik opteer zelf voor dat tweede, klik een recente blockbuster aan en probeer even te ontsnappen aan de weinig romantische omgeving. Maar net op dat moment komt er een robuuste stalen kar voorbij rollen, met daarachter een vrouw in haar vijftiger jaren die zich opmaakt alsof ze dertig jaar later op de wereld verschenen was. ‘Chicken or pasta?’ vraagt ze me met het type glimlach dat reeds doet vermoeden dat er een weinig appetijtelijke hutsepot in dat plastieken bakje zit. Terwijl ik voor de driehonderdvierenzeventigste keer probeer mijn benen comfortabel kwijt te geraken (dat is overigens extra lastig wanneer je op dat moment eet op zo’n uitklapbaar tafeltje tegen de rug van een medepassagier) besef ik echter dat het leven mooi is. Niet zozeer omdat ik hou van luidruchtige achterburen, huilende baby’s, kokhals-bevorderende maaltijden of stewardessen die hun houdbaarheidsdatum overschreden hebben. Maar wel omdat deze zestien uur me van een grijze Belgische ochtend naar de schemering van Los Angeles voeren. Het waterige zonnetje dat we vanmorgen in Brussel zagen opkomen, verdwijnt als een vuurrode bol in de Stille Oceaan wanneer het landingsgestel in contact komt met Californisch tarmac. Die in vet drijvende kipreepjes zijn opeens niet meer dan een vage herinnering.

Terwijl we cruisen door de moordende avondspits in en rond Los Angeles, schreeuwen groen reflecterende verkeersborden ‘La Palma Avenue’, ‘West Hollywood’ en ‘Santa Barbara’ uit. We spotten in de verte beroemde wolkenkrabbers die de skyline van deze miljoenenstad bepalen en sjezen over carpool-lanes langs duizelingwekkende betonnen viaducten. Ons hart gaat sneller slaan wanneer we een glimp opvangen van de twintig durvers die op dit moment hun nachtelijke ritje ‘Xcelerator’ beleven. Toch baal ik er geen seconde van dat we de uitrit richting ‘Knott’s Berry Farm’ niet nemen. Integendeel zelfs. Dat wil namelijk zeggen dat we nog geen tien minuten later arriveren op de plek waar ik al maanden wil zijn. Of, zoals dat liedje op m’n actuele playlist het zo mooi uitdrukt: ‘We’re coming home now.’

The Cosiest Place on Earth

Harbor Boulevard. De naam doet een beetje maritiem aan, maar in realiteit heeft deze straat helemaal niks met de zee of haventjes te maken. ‘Harbor Blvd’ – zoals het op de plaatselijke bordjes prijkt – is een drukke verkeersader in het semi-verstedelijkte plaatsje Anaheim. Ooit een uitgestrekte vlakte vol sinaasappelvelden, vandaag een wereldwijd gekend toeristenreservaat. Ook Harbor Boulevard, waar we belanden nadat we de autosnelweg verlaten hebben, heeft al lang niets meer met het slaperige dorpje van weleer te maken. De citrusvruchten maakten plaats voor een ietwat chaotische mix van Amerikaanse motels, goedkope diners en gigantische betonblokken van beroemde hotelketens. De straat wordt omzoomd door keurig gesnoeide bomen waarin 365 dagen per jaar kerstlampjes oplichten. Op de stoep zien we meisjes in prinsessenjurken met glimmende ballons en volwassenen die bijzonder stijlloos gekleed zijn in gevaarlijk groot uitgevallen t-shirts waarop in negentig procent van de gevallen een muis poseert. De plaatselijke fastfood-Chinees en de lokale likeurshop pikken hun graantje mee. Een besneeuwde bergtop, een fel oplichtend reuzenrad en de stalen achterzijde van een okerkleurige rotsformatie vervolledigen het totaalplaatje op surrealistische wijze. Het mag bizar klinken, but I love it. Het kostte in totaal een slordige twintig uur om hier te geraken, maar dat vergeet ik vlug wanneer er zelfs in de duisternis nog een zwoele vijfentwintig graden op m’n huid valt. Vakantiemodus actief.

Er is een verschil tussen de termen ‘Amerikaans’ en ‘héél Amerikaans’. Wanneer je in een twee etages tellend hotel slaapt waarvan de wandelgangen zich in de buitenlucht bevinden, is dat Amerikaans. Wanneer je daarenboven bij de check-in een zoetstok toegestopt krijgt en het ontbijt quasi uitsluitend uit donuts en cupcakes bestaat, dan is dat héél Amerikaans. Maar dat is exact hetgene waarvoor we opteren wanneer we ons vijf nachten durende arrangement bij ‘Candy Cane Inn’ reserveren. Deze budgetvriendelijke accommodatie is een oude bekende voor me en ik koester er fijne herinneringen aan. Dankzij het rijkelijk aangeplante groen en de klaterende fonteintjes rond de centrale lobby straalt dit motel honderd procent gezelligheid uit. Dat de beide themaparken van het ‘Disneyland Resort’ op nog geen tien minuten wandelafstand liggen, haalt m’n quotering nog een aantal puntjes omhoog. Meer zelfs: ‘Candy Cane Inn’ ligt in de spreekwoordelijke achtertuin van ‘Disney California Adventure’. De rechtervleugel wordt overschaduwd door het duistere ‘Hollywood Tower Hotel’ terwijl een ander deel van het u-vormige complex letterlijk tegen de enorme staal- en rotswand van ‘Cars Land’ schijnt te leunen.

The Cutest Place on Earth

Eén avondbezoek aan ‘Downtown Disney’, twee doosjes ‘Panda’-fastfood, drie glazen gin&tonic en vier uren slaap later. De jetlag weerhoudt me van een voormiddag luieren, maar wie wil er eigenlijk uitslapen wanneer ‘Disneyland Resort’ naast de deur ligt? We stoppen ons – gezeten op een terrastafeltje naast het zwembad – dus vol met zoete troep, halen de zonnebril boven en we zetten koers richting de ‘Disneyland Esplanade’. Op dit uitgestrekte plein worden instrumentale versies van onsterfelijke Disney-songs rond onze oren gestuwd, terwijl de toegangspoorten van ‘Disneyland’ en ‘Disney California Adventure’ binnen handbereik liggen. Het geheel is stukken compacter opgevat dan in andere Disney-resorts, maar toch is m’n gevoel groots. Na tweeënhalf jaar sta ik opnieuw op de plaats waar Walt Disney ooit zelf rondliep. Kippenvel. Nick en ik graaien onze Hopper-pas uit de portefeuille en we maken ons klaar voor vier dagen pure fun. Dat we die fun tijdens de laatste week van oktober moeten combineren met een temperatuur van ruim dertig graden, lage bezoekersaantallen en het op volle toeren draaiende Halloween-seizoen, ervaren we overigens niet als een nadeel.

We verlaten de wereld van vandaag en betreden de wereld van gisteren, morgen en fantasie. Die wereld bestaat tevens uit beroemde treinstations, brandweerkazernes waar niet geheel toevallig lampjes branden en piepkleine sprookjeskastelen. Het voordeel van die geïdealiseerde wereld: hoewel wij reeds de eerste zweetdruppels over ons voorhoofd voelen rollen, blijft het sneeuwlaagje op dat roze miniatuurkasteel hardnekkig liggen. Van de muziek en de pittoreske geveltjes tot de vrolijk heen en weer rijdende motorvoertuigen uit lang vervlogen tijden; ‘Main Street USA’ is cuteness in z’n meest pure vorm. Maar toch… ergens zit er een duister kantje aan het schattige geheel. En daarmee heb ik het trouwens niet over het zwarte asfalt dat men in ‘Main Street USA’ gebruikte.

The Scariest Place on Earth

Denk aan een willekeurig themapark. Klaar? Zoek nu uit of dat bewuste pretpark tijdens de herfst ingepalmd wordt door honderden pompoenen en tientallen vreemde creaturen. Het antwoord luidt in negenennegentig procent van de gevallen ‘ja’. Wat mij betreft mag dat hele circus liefst zo vlug mogelijk opgedoekt worden, maar je ontkomt er eind oktober gewoonweg niet aan. Al zeker niet wanneer je jezelf in die periode op Amerikaans grondgebied waagt. This is Halloween. Ook ‘Disneyland’ liet een karrenvracht aan plastic pompoenen aanrukken om haar toegangspoorten, ‘Main Street USA’ en enkele speciale zones te decoreren. Toppunt van het hele gebeuren is ‘Mickey’s Halloween Party’, het Hard Ticket event dat men drie avonden per week organiseert in ‘Disneyland’. Ook wij laten ons op woensdag 29 oktober verleiden tot het (volledig uitverkochte) feestje, maar nergens wordt de stevige inkomprijs overtuigend omgezet in kwaliteit van de bovenste plank. Het beloofde speciale entertainment beperkt zich tot een matige avondparade, een misplaatse dansparty en een vuurwerkdisplay die nog niet tot de hielen van Anaheim’s gebruikelijke knallers reikt. De duizenden medebezoekers laten het daarentegen niet aan hun hart komen. Disney liet – dit verrast wellicht geen mens – de heftige horror achterwege en opteert voor een Halloween-evenement waarbij het familiale centraal staat. In tegenstelling tot de gemiddelde Europeaan, gaat een doorsnee Amerikaanse familie daar bovendien volledig in op. Mama, papa en kindjes één tot en met zoveel zijn uitgedost in de meest uiteenlopende kostuums en trick or treat’en erop los. Hoe verder de avond vordert, hoe voller de draagtassen zijn waarmee ze de gescoorde kilo’s snoep voortzeulen. En daarmee heb ik meteen het hoofddoel van quasi elke bezoeker aangehaald. De zogenaamde trick or treat trails die ‘Disneyland’ inrichtte, zijn de hele avond overbevolkt. Voordelig voor de twee nuchtere Belgen die het psychotische tafereel met enige argwaan aanschouwen: de E-ticket rides blijven de ganse avond quasi walk-on. ‘Big Thunder Mountain’ wacht met z’n twee treinen letterlijk op passagiers en ook in de ‘Temple of the Forbidden Eye’ voelen we ons akelig eenzaam. Uitzonderingen om de regel te bevestigen, zijn in dit geval ‘Haunted Mansion’ en ‘Space Mountain’, die voor de gelegenheid trouwens een geslaagde make-over kregen.

‘Space Mountain – Ghost Galaxy’ en ‘Haunted Mansion Holiday’ zijn de paradepaardjes van het attractieaanbod tijdens de Halloween-periode. Die eerste kan je best beschrijven als een volwassen variant van de metamorfose die ‘Europa-Park’ haar ‘Eurosat’ jaarlijks laat ondergaan. Met ‘volwassen’ bedoel ik dat het niet lijkt alsof men de ingrediënten voor de ombouw bij de lokale doe-het-zelf-zaak op de kop kon tikken, zoals het bij ‘Eurosat’ stiekem wel een beetje aanvoelt. ‘Ghost Galaxy’ wordt door Disney voorzien van unieke onboard-audio, schrikwekkende projecties en flitsende lichteffecten in de stationshal. Het verhaal: we worden in de ruimte achtervolgd door een monster met een ijzingwekkende blik en een dito geluidsproductie. Neen echt: de normaal gezien familiaal georiënteerde ‘Space Mountain’ wordt tijdens Halloween best een akelige ervaring. Het als straatmadeliefjes uitgedoste meisjesduo dat voor ons plaatsneemt, doet de suspense zo mogelijk naar een nog hoger niveau stijgen. Ze gillen de longen uit het lijf in deze door Vekoma gebouwde topcoaster uit 2005. Veel meer dan een paar flauwe heuvels en eindeloos kronkelend bochtenwerk konden de Imagineers niet in de typerende witte koepel proppen, maar dankzij de ultieme soepelheid en de desoriënterend draaiende sterrenhemel scoort ‘Space Mountain’ een snelheidsgevoel om U tegen te zeggen. Dus met of zonder akelig monstertje; dit is pure klasse.

‘Line starts here.’ Een Cast Member met een truttig wit kapje in het haar verdrinkt bijna in de krioelende mensenmassa, maar ze houdt haar bordje plichtsbewust in de hoogte. Vele tientallen meters verder zie ik de gedimde lampions van ‘Haunted Mansion Holiday’. Een geafficheerde wachttijd van zowat honderd minuten weerhoudt de 29 Spiderman-klonen, de 387 piraten en de 56.982 royals uit Arendelle er duidelijk niet van om aan te sluiten in de met witte tape en touwen verlengde rij. Gelukkig vinkten we deze Halloween-hit vanmorgen al af met ruim anderhalf uur minder tijdverlies. ‘Haunted Mansion Holiday’ is de remake die Disney haar befaamde spookhuizen in Anaheim, Orlando en Tokyo geeft gedurende de eindejaarsperiode. Het gebruikte thema, ‘The Nightmare Before Christmas’, leent zich zowel voor de herfst- als voor de kerstperiode en bijgevolg draait ‘Haunted Mansion Holiday’ grofweg van half september tot begin januari. Voor die periode van dik drie maanden kan je al ‘ns gek doen, moet Disney gedacht hebben. Wie vreest dat ‘Haunted Mansion’ louter oppervlakkig gepimpt werd, heeft het dan ook goed mis. Meer zelfs: vele scènes zijn quasi onherkenbaar in hun kleurrijke kerstjasje en er worden zelfs animatronics toegevoegd. Hoewel ik er nooit in slaagde om de onbegrijpelijk gehypete film van Tim Burton zonder slaapneigingen uit te kijken, ben ik dus wèl fan van de moeite die ‘Disneyland’ in haar ‘Haunted Mansion Holiday’ stopt.

The Coldest Place on Earth

‘Disneyland Resort’ heeft trouwens niet enkel in het najaar een donker kantje. Wie houdt van een flinke portie duisternis, vindt in ‘The Darkride Capital of the World’ immers gegarandeerd zijn of haar gading. Darkrides kunnen gedefinieerd worden als ‘de enige plekken in Anaheim waar je liever een dikke winterjas dan dat zomerse t-shirt zou dragen’. Gelukkig laat Disney in haar darkride-segment zulke geniale dingen zien dat ik al vlug ga twijfelen of m’n goosebumps aan de lage temperaturen of aan het decor te wijten zijn. ‘The cold never bothered me anyway!’ schreeuw ik diep vanbinnen uit. Maar brrr… zijn de Caraïben echt zó frisjes?

Roger Rabbit redt ons met een haast onvoorstelbaar special effect uit een wereld waarin we kennis maakten met roze olifanten, uitgleden over olievlekken, tientallen verdiepingen naar beneden donderden en op de koop toe gevaarlijk dicht bij de elektrocutie stonden. Het type ‘Disneyland’-plezier waar men – zowel letterlijk als figuurlijk – een nogal flinke draai aan geeft. Drie minuten vol chaos, oorverdovend lawaai en mezelf oprecht afvragen waar het in godsnaam over gaat. Maar wees gerust: niet elke darkride in ‘Disneyland Resort’ is even doorgedraaid als ‘Roger Rabbit’s Car Toon Spin’. Dromerig over het door blacklight verlichte Londen en Neverland zweven, behoort bijvoorbeeld ook tot de opties. Al kan ik mezelf hier maar moeilijk van die ene vraag ontdoen: why the hell staat men hier een úúr voor in de rij? Een retourtje richting Alice’s Wonderland bezorgt me min of meer dezelfde gedachte, al voelt het hier (wellicht dankzij een recente vernieuwing) toch net iets minder wrang aan.

‘Kijk niet in het oog. Kijk niet in het oog. Kijk niet in…’ Te laat. Een van m’n elf medepassagiers vond het blijkbaar nodig om Mara in de ogen te kijken en daar gaan we dus (alweer) voor een rondje ‘Indiana Jones Adventure’. De hoofdingrediënten van dit avontuur – één Indische jungle inclusief bijpassende tempel, één absurd lange wachtruimte, zeventien krakkemikkige terreinwagens en een veelvoud aan dreigende effecten – staan al twintig jaar symbool voor een van ’s werelds meest bejubelde darkrides. Nochtans lijkt het alsof ‘Disneyland’ ons met deze attractie rechtstreeks naar de hel wil sturen. Instortende hangbruggen, rakelings voorbijvliegende gifpijltjes en het beruchte rollende rotsblok; ‘Indiana Jones and the Temple of the Forbidden Eye’ is duidelijk geen darkride uit het veel te vrolijke stalletje van ‘It’s a Small World’. Maar we houden van dreiging en ‘Disneyland’ werkte het geheel met een dergelijk angstaanjagende precisie uit dat dit wel degelijk een pareltje is. De sfeerschepping is subliem, de soundtrack geniaal en de verschillende passages blijven stuk voor stuk boeiend. Zorgt deze ultrapositieve beoordeling voor het label van ‘Beste darkride op de planeet’? Dàt dan weer net niet. Daarvoor zijn de Japanse tegenhanger in een al even mystieke tempel én de onderaardse expeditie in datzelfde park gewoonweg een maatje sterker.

‘Yo-Ho Yo-Ho, a Submarine Under the Sea’. Water is een dankbaar thema voor de Imagineers die ‘Disneyland Resort’ van darkrides bevoorraden. En of het nu op de Caribische Zee, in het rijk van Koning Triton of ergens rond de Oost-Australische Golfstroom is; ze leverden excellent werk. ‘Finding Nemo – Submarine Voyage’ pronkt bijvoorbeeld me haar unieke transportsysteem en duurt qua rit (maar helaas ook qua wachttijd) een stuk langer dan je aanvankelijk zou inschatten. De recent uitgevoerde, bijna een jaar durende renovatie zorgde er bovendien voor dat de blauwe lagune en het kleurrijke koraalrif onder het wateroppervlak opnieuw stralend voor de dag komen. Het is moeilijk te beweren dat de duikboten nieuw zijn – voor de eerste ritjes in deze legendarische attractie moeten we terug naar het jaar 1959 – maar het concept verloor haar glorie beslist nog niet. Hetzelfde geldt voor de zeerovers die zich in ‘New Orleans Square’ schuilhouden. Ze zitten daar al sinds 1967 en zijn naar pretparknormen dus stokoud. Maar net daarom verdienen de hoogbejaarde ‘Pirates of the Caribbean’ heel wat respect. Een reisje naar de Caraïben duurt meer dan een kwartier en we vallen van de ene sterke scène in de volgende. Vooral de passage waarbij we uit een kunstmatige mistbank tussen de kanonschoten terechtkomen, maakt in combinatie met de herkenbare filmsoundtrack diepe indruk op me. In het clubje van hoogbejaarde darkrides heeft ‘Pirates of the Caribbean’ de tand des tijds dus met grote glans doorstaan.

En toen was er… de moderne tijd. De tijd waarin bejaarde piraten en roestige onderzeeërs moeten aanzien hoe fictieve monstersteden (‘Mike & Sulley to the Rescue’… check), flitsende computergames (‘Toy Story Midway Mania’… double check) en roodharige, doorgaans quasi naakte tienerdochters (‘Ariel’s Undersea Adventure’… check again) het roer overnemen. Die zeemeermin vormde al lange tijd de natte – flauw, I know – droom van menig Imagineer en het is dan ook bizar dat sexy Ariel haar persoonlijke darkride pas in 2011 voltooid zag worden. Ons geduld werd echter beloond: ‘The Little Mermaid’ pronkt namelijk met enkele uiterst geavanceerde animatronics en een aantal groots aangepakte scènes. De manier waarop Ursula haar dreigende ‘Poor Unfortunate Souls’ brengt en de net-niet-kus van Ariel en Erik stralen bijvoorbeeld pure genialiteit uit, net zoals de ultra-energieke passage waarin oorwurm ‘Under the Sea’ in al z’n kleuren tot leven komt. Ronduit fantastisch. Ondanks alle pracht en praal lijkt ‘Ariel’s Undersea Adventure’ in Californië helaas niet bijster populair. En hoewel het ergens jammer is dat de grote massa z’n weg niet echt weet te vinden naar dit bescheiden juweeltje, vormt het voor ons een geldige reden om meer dan eens in het diepe te duiken.

The Tastiest Place on Earth

Ariel brengt ons naadloos richting ‘Disney California Adventure’, een plek die de laatste jaren nogal wat stof deed opwaaien in pretparkland. Tussen 2007 en 2012 investeerde Disney immers ruim een miljard dollar – ja Efteling, daar kunnen jullie zowat vijftig Baronnetjes van kopen – in dit themapark dat opvallend genoeg een beduidend lagere initiële investering vergde. De ervaring van ‘Disney California Adventure’ moest en zou substantieel gaan veranderen en dat gebeurde ook. Het park dat in 2001 vol kartonnen platen en schijnbaar stijlloos van de kermis geplukte attracties stond, is niet meer. Men timmerde aan bestaande zones en zette in op kwalitatieve nieuwigheden, entertainment en een tijdloos design. Het resultaat is een volwaardige, meer dan dagvullende pretparkbeleving die maturiteit uitstraalt. Dat begint overigens al meteen nadat ik m’n toegangskaartje scande. De schreeuwerige postkaarten die het inkomgebied in 2008 sierden, werden gesloopt en ook de tijdelijke backstage-route waar we in 2012 door geperst werden, behoort tot de voltooid verleden tijd. Gelukkig, zeg dat wel.

Een monorail sjeest aan hoge snelheid over een met sierlijke ornamenten gedecoreerde brug en pittoreske geveltjes omzomen een laan waarin knalrode tramstellen haast geruisloos over het klinkerpad glijden. Enkele stappen verder worden een minimalistische fontein en het spierwitte ‘Carthay Circle Theater’ verlicht door de felle Californische namiddagzon. Dit is ‘Buena Vista Street’, waar de twenties stralen zoals ze dat voor Walt himself deden. Een entreezone volgens het boekje, want zelfs ondanks de relatief beperkte omvang leeft dit parkgedeelte als nooit tevoren. Ik hou ervan, net zoals ik van onze lunch in het ‘Carthay Circle Restaurant’ hou. Het voelt aan als de Amerikaanse versie van ‘Walt’s’ in ons eigen ‘Disneyland Paris’, inclusief een locatie op de eerste verdieping, de talrijke verborgen kamertjes waarin slechts een handvol gasten van z’n diner geniet en de dromerige pianoversies van beroemde Disney-songs op de achtergrond. Op culinair vlak gaat men hier in Anaheim gelukkig net dat stapje verder, al blijft het uiteraard een pretparkrestaurant. Michelinsterren worden er dus niet gescoord, maar de gepeperde rekening verschijnt uiteindelijk wèl op je bord. De twee aangeboden ‘World of Color’-Fastpasses verzachten de pijn, m’n Visa-kaart betaalt. Makkelijk dus.

The Sunniest Place on Earth

Knipperende kermislampjes, palmbomen, razende achtbaantreintjes in felle kleuren en wild heen en weer zwaaiende reuzenradgondels. Bedenk er een sfeervolle waterpartij bij en draai de verwarming gerust tot een graad of dertig. Et voilà: ‘Paradise Pier’, het stukje hemel in pretparkland waar de zon steeds een beetje feller lijkt te schijnen. In de golvende weerspiegeling van het water zien we vooral vele honderden meters aan coastertrack. ‘California Screamin’, die de gesimuleerde boardwalk quasi volledig omsluit, is een blikvanger in al zijn eenvoud. De inrichting van het station is spartaans, de ritervaring rechtlijnig. What you see, is what you get: een kleine twee kilometer aan buitengwoon soepel lopend coasterplezier, inclusief lancering en looping. Noem het gerust atypisch voor Disney om een dergelijke ride neer te poten, want meer omvat het echt niet. Dankzij een knap gesynchroniseerde soundtrack, een moordende capaciteit en een wondermooie omgeving bevestigt men ons gelukkig dat geen centimeter van deze achtbaan er zonder reden staat. Zo zie je maar dat Disney ook zonder driehonderd pagina’s aan achtergrondverhalen en gigantische gereconstrueerde bergtoppen goeie rides kan neerzetten.

Voor de beste views op ‘California Screamin’ schuiven we later die middag aan bij ‘Cove Bar’, het ietwat verscholen cocktailbarretje dat zich middenin ‘Paradise Pier’ vestigde. Ja, dat lees je goed: een cocktailbar in een pretpark! Walt mag zich omwille van die gedachte misschien wel omdraaien in z’n graf, maar als liefhebber van de betere mixology kan ik het tafereeltje best appreciëren. ‘Cove Bar’ staat bekend voor haar ongedwongen sfeertje, de ‘Lobster Nachos’ en een geheime cocktailkaart. Dat geheime menu is dankzij talrijke internet-reviews inmiddels echter zo’n common knowledge dat ik aan bijna elk tafeltje minstens één ‘Mickey’s Fun Wheel’ spot. Deze cocktail werd vernoemd naar het iconische reuzenrad dat enkele tientallen meters verder staat en veroorzaakt dankzij haar aanzienlijke alcoholpercentage een gelijkaardig gevoel als de beruchte swingende gondels ervan. Onze bartafel aan de waterkant en de in kleurrijke laagjes getrapte godendrank doen me dan ook even vermoeden dat ik m’n favoriete attractie van het hele resort gevonden heb. En daarmee doel ik niet op het reuzenrad. Hik.

The Funniest Place on Earth

Hooray for Hollywood. Wanneer we op onze route naar die volgende zone oog in oog staan met sprekende auto’s en insecten op mensenformaat, leggen we de schuld daarvan bij onze recent genuttigde cocktails. En je weet wat ze zeggen: alcohol maakt alles grappiger. Daardoor kiezen we niet meteen onbewust voor ‘Aladdin – A Musical Spectacular’, het grootse komediespektakel dat dit park in haar ‘Hyperion Theatre’ opvoert. Disney is meesterlijk in shows en spektakel, daarmee vertel ik geen nieuws. Denk maar aan het geniale ‘Festival of the Lion King’ in ‘Hong Kong Disneyland’ of de muzikale voorstelling die men in Orlando rond ‘Finding Nemo’ opbouwde. Het top drietje van pretparkshows wordt vervolledigd door ‘Aladdin’ en dat is grotendeels te danken aan de passages die Genie voor z’n rekening neemt. Hilarische oneliners en weinig subtiele steken naar de hedendaagse media; hij doet het. Tel daar een erg dromerige scène rond wereldhit ‘A Whole New World’ bij en je hebt vijfenveertig minuten entertainment van de allerhoogste plank. De gelijknamige Broadway-musical die we enkele dagen later in New York City zouden zien (en waar we zowat evenveel dollars voor neertellen als voor een dagticket in het ‘Disneyland Resort’), doet me vreemd genoeg weinig meer.

The Tallest Place on Earth

To our valued guests. We know you’re in a hurry hurry hurry, but for your safety safety safety, please remain seated with your seat belts fastened, keeping your hands, arms, feet and legs inside the bobsled. If smaller aviators don’t measure up to the height indicator, just put the belt through the loop in the center strap. You see the excellence of this invention? Now get ready for some serious rafting, because Star Tours announces the arrival of the Endor Express, non-stop StarSpeeder service to the most uncommon elevator. Your destination: the wildest ride in the Zip-a-Dee-Doo-Dah wilderness. Auf Wiedersehen!

A.k.a. The Safest Place on Earth. Veiligheid boven alles in ‘Disneyland’ en al helemaal wanneer je de Californische hoogte in gaat. Maar je kent het gezegde wellicht: ‘What goes up… must come down’. En of je in Anaheim nu naar beneden dondert langs een kolkende waterval, een krakkemikkig treinspoor of een door de bliksem geraakte liftschacht; het is honderd procent fun. E-ticket Madness tot de zoveelste macht. Dat bewuste E-ticket ontstond trouwens in het jaar 1959, toen ‘Disneyland’ naast haar duikboten en de (in die tijd) supersonische monorail ook ‘Matterhorn Bobsleds’ opende. Deze wereldberoemde rollercoaster zoekt het evenwicht tussen verschrikkelijke sneeuwmannen, bruut bochtenwerk en idyllisch besneeuwde bergtoppen onder een graad of dertig. Allesbehalve alledaags, maar dat geldt ook voor de ritervaring. ‘Matterhorn’ mag dan wel een antiek stuk zijn, maar ’t is tevens een van de meest ongecontroleerd aanvoelende achtbanen op m’n huidige lijstje. Bobs bonken zich bruut een weg door een ingewikkeld netwerk van grotten en spelonken. Een adempauze krijg ik pas wanneer we na een verkoelende splash opnieuw op het kneuterige perron arriveren en door een in Lederhosen geklede Cast Member richting Ausgang gestuurd worden. Zò voelen de fifties dus aan in coastertaal. Sehr toll!

Nog meer spaßige Achterbahnfreude bij de ‘Große Donnerberg’ in Frontierland. We vervangen de sneeuw door cactussen, de bobslee wordt een roestige stoomlocomotief en we ruilen de vreselijke sneeuwman voor een blèrende berggeit. ‘Big Thunder Mountain’ mogen we beschouwen als de moeder aller mijntreinachtbanen, inclusief de drie naamgenoten in andere Disney-resorts. In Orlando en Parijs trok men het concept naar een beduidend hoger niveau, al kreeg dit origineel in Anaheim recent een geslaagde refurbishment. Het resultaat daarvan valt de ontdekken in de honderd procent werkende effectjes – kijkt U even mee daar in Chessy? – en in de bijzondere make-over van lifthill nummer drie. Videomapping is hot en Disney bewijst dat ’t hoogtechnologische gegeven zelfs in het stoffige wilde westen voor meerwaarde zorgt. ‘So hold on to your hats and glasses, cause this here’s…’ Ach, je kent het wel.

The Wettest Place on Earth

Laat ons nogmaals van thema veranderen. Exit sneeuw en cactussen, welkom klaterende waterval. Bobs en mijnkarren worden uitgeholde boomstammen en de ijzige monsters en geiten maken plaats voor tientallen muzikaal getalenteerde huisdieren. Aan de overzijde van het water ligt ‘Chick-a-Pin-Hill’, de groene heuveltop die het decor vormt van ‘Splash Mountain’. Deze gigantische waterattractie is de welgemeende middelvinger die Disney opsteekt naar elk park dat ooit een logflume bouwde. De monsterbudgetten die men bij Imagineering vrijmaakte voor dit ontwerp, lieten ‘Disneyland’ immers toe om te pronken met drie afdalingen, ruim honderd audio-animatronics en de imposante ritduur van een minuut of tien. Niet de gebruikelijke boomstammekes dus. De hoofdrol wordt echter niet weggekaapt door de ride zelf, maar wel door de soundtrack ervan. Met het heerlijke ‘How do you do’ en het zo mogelijk nog aanstekelijkere ‘Zip-a-Dee-Doo-Dah’ is ‘Splash Mountain’ een attractie waar ik gewoonweg blij van word. Is dit misschien ’s wereld beste waterattractie?

Het antwoord op voorgaande vraag is ‘neen’. Die eer is in mijn persoonlijke ranking immers weggelegd voor Disney Mountain nummer zoveel. Schrap de cactussen, maar houd een beetje sneeuw en heel veel watervallen. Bobsleeën, locomotieven en boomstammen worden rondtollende expeditievlotten. Sneeuwmannen, berggeiten en zingende konijnen worden ten slotte genadeloos opgesmikkeld door de plaatselijke grizzlyberen. We verhuizen opnieuw naar ‘Disney California Adventure’, waar de noordelijke nationale parken van ‘The Golden State’ vertaald werden naar een bergachtig gebied vol naaldbomen en grillige rotspartijen. Hoog boven het woeste landschap torent ‘Grizzly Peak’, een van de parksymbolen. De daarbij horende attractie is pretparkperfectie in de hoogste graad. ‘Grizzly River Run’ heeft namelijk alles wat je van een steengoede rapid river mag verwachten: een avontuurlijk thema, een afwisselende rit en een sterke finale. De rit wisselt pijlsnelle vaargedeelten af met rustige passages en bevat twee verrassend krachtige afdalingen. In tegenstelling tot vele andere Amerikaanse rapid rivers maak je bij ‘Grizzly River Run’ echter een eerlijke kans om de tocht zonder druipnatte kledij te overleven. Misschien is dat wel exact de reden waarom ik deze ride zo geniaal vind…

The Highest Place on Earth

We verlaten de artificiële bergketens tijdelijk, maar we blijven wel in de ijle lucht zweven. Letterlijk. ‘We’re flying high, we’re flying right up to the sky’. Een beetje kermis- of pretparkliefhebber vervolledigt het liedje spontaan en probleemloos tot een blitse jingle. Maar hoewel vele attracties claimen het vlieggevoel te simuleren, zijn er slechts weinigen die het op zo’n accurate manier doen als Disney’s attractiehit ‘Soarin’ over California’. De next-gen simulator werd in februari 2001 geopend als flagship attraction voor ‘Disney California Adventure’ en zou enkele jaren later een copy-paste krijgen in Orlando. In Anaheim hoeven we ons gelukkig geen zorgen te maken over de abnormale wachttijden die ‘Soarin’ aan de oostkust genereert en ook het afschuwelijke ‘The Land’-paviljoen blijft hier achterwege. Stijlvoller en passender is het militaire sfeertje dat men rond de attractie ophing en dat me telkens een oprechte goesting geeft om te boarden. Ik herinner me nog goed hoe de ride me anno 2008 helemaal omver blies en hoe ik verslaafd geraakte aan de zachte deiningen en de geuren ervan. Enkele jaren en heel wat ervaringen later is mijn oordeel over ‘Soarin’ over California’ genuanceerder. Ja, de vliegervaring is sterk en ja, de soundtrack is fenomenaal. Maar de film heeft haar betere dagen duidelijk achter de rug en ik ervaar Tinkerbell’s tussenkomst aan het einde nog steeds als relatief storend. We weten gelukkig dat ‘Soarin 2.0′ in de pijpleiding zit, dus ik neem aan dat Disney dit concept ergens in de nabije toekomst opnieuw doet schitteren. Als m’n kippenvel uit 2008 dan geëvenaard wordt, zal ik dat met applaus belonen.

‘… and dò, take special care to supervise your children. Thank you.’ Je zou als Europeaan verwachten dat het creepy verhaaltje vervolgd wordt door Franse bla-bla-bla over een beruchte ‘Quatrième Dimension’, maar je krijgt het veel exotischer klinkende ‘permanecer sentados por favor’ te horen. Hoe dan ook: of je het nu over een vierde dimensie, ‘Shiriki Utundu of over een ‘Twilight Zone’ hebt, het principe achter de beroemde ‘Tower of Terror’ blijft min of meer gelijk. Stoffige bellhops, een stoffige hotellobby, een stoffige boilerroom en een al even stoffige liftschacht vormen het decor van deze… tja, stoffige ervaring. Die ervaring is in Anaheim zowel qua exterieur als qua interieur quasi gelijk aan die van de Franse tegenhanger. Toch voelt de beleving stiekem correcter aan wanneer de rode trammetjes aan de inkomdeur tot de ‘Red Car Trolley’ en niet tot een afschuwelijke ‘Studio Tram Tour’ behoren. Goeie punten voor Californië dus. En al helemaal wanneer we de puike acteerprestaties van het aanwezige personeel in rekening brengen. De Cast Members van het ‘Hollywood Tower Hotel’ zitten gedurende deze Halloween-periode immers stevig in hun akelige rolletje.

The Fastest Place on Earth

Ik sta middenin een slaperig stadje dat ergens tussen enorme canyons verscholen ligt. Een tankstation fungeert er als fastfood-restaurant en de plaatselijke Italiaan vindt Ferarri’s duidelijk interessanter dan pizza’s en pasta. Een oranje verkeerslicht knippert om de paar seconden boven een kruispunt. We gaan van E-ticket naar E-ticket, maar je hebt wellicht reeds gemerkt dat ik nog geen halve zin repte over de meest besproken topper in het ‘Disneyland Resort’. Die ene ride waarvoor we vanochtend vroeg richting ‘Disney California Adventure’ snelden en onze felbegeerde Fastpass ophaalden, om vervolgens te merken dat… de reële wachttijd slechts een halfuur bedroeg. ‘Cars Land’ en haar ‘Radiator Springs Racers’ liggen dus binnen handbereik. Kippenvelmomentje nummer één.

We schrijven juni 2012. Het moment waar zowat de hele Disney-liefhebbende wereldbevolking naar afgeteld heeft. Vijf lange jaren na de aankondiging zoekt en vindt ‘Disney California Adventure’ haar tweede adem. Wat wordt beschreven als een wedergeboorte van het ooit zo geflopte themapark, wordt gevierd met de inhuldiging van ‘Buena Vista Street’ en het langverwachte en reeds bij voorbaat gehypete ‘Cars Land’. Een mooie reden om naar de Amerikaanse westkust af te reizen, dachten Nick en Glenn. Maar onze planning leverde helaas weinig van dat gloednieuwe moois op. We zagen de stellingen rond ‘Buena Vista Street’ neerkomen en hadden een prachtig uitzicht op de rotsformatie die ‘Radiator Springs’ in grote mate definieert, maar helaas enkel wanneer we hiervoor op de tippen van onze tenen over stevige constructiehekken tuurden. Enkele weken, meer scheelde het niet. Maar het zou vervolgens nog tweeënhalf jaar aftellen worden naar het moment waarop ik zelf middenin ‘Cars Land’ sta.

Vanwaar die fascinatie? Vanwaar de interesse in een stukje pretpark dat geïnspireerd werd door een animatiefilm die me eerlijk gezegd niet bijster veel deed. Het antwoord is simpel: ‘Radiator Springs Racers’, de attractie waarvoor Disney wellicht enkele seconden overwoog om de term ‘F-ticket’ in het leven te roepen. Het resort investeerde meer dan tweehonderd miljoen dollar in een ride die haar nabije omgeving in een dergelijk sterke mate meezuigt dat het moeilijk is om de achterliggende verhaallijn níet te geloven. Dus ja, ik ben in ‘Radiator Springs’ en ja, ik ga zo dadelijk deelnemen aan een spannende autorace. En ja, ik heb er ontzettend veel zin in. Kippenvelmomentje nummer twee.

Of je nu een Fastpass’er, een single rider of een (net iets minder fortuinlijke) gebruiker van de standby rij bent, de ervaring start ergens aan het uiterste puntje van de hoofdlaan. De ride blijft ook in 2014 enorm populair onder bezoekers, dus afhankelijk van de drukte sta je vanaf dat punt lang tot zeer lang in de rij. Op vrijdagavond geeft de wachttijd-display bijvoorbeeld een niet al te bescheiden 110 minuten aan, maar tijdens de daaraan voorafgaande dagen wordt de kaap van een uur eigenlijk enkel rond het middaguur gerond. Da’s geen slechte deal wanneer we de horrorverhalen van verscheidene internetfora voor de geest halen. Wachten voor de race doen we in een gezellige, doch niet buitengewoon uitbundig gethematiseerde wachtruimte. We kronkelen hierbij langs rotswerk en onder bruggen richting ‘Comfy Caverns’, waar tientallen kleurige cabrio’s af en aan rijden om de horde nieuwsgierige toeristen op te pikken.

Wanneer we na een finale veiligheidscontrole groen licht krijgen, start een dromerige soundtrack die het imposante uiterlijk van het zogenaamde ‘Ornament Valley’ op grootse wijze onderstreept. Kippenvelmomentje nummer zoveel. Het uitzicht op de rotsformatie is ronduit indrukwekkend en dankzij subtiele kleurvariaties toont Disney een aardig staaltje forced perspective. Niemand zou ooit raden dat de hoogste kliffen uiteindelijk maar een kleine veertig meter hoog zijn. Achter die rotswand schuilt dan weer een portie darkride-goodness waar simpelweg niks op aan te merken valt. Ik hoef de film ‘Cars’ niet hoog te quoteren om toe te geven dat de animatronics en de sfeerschepping hier van een ongekend niveau zijn. Het orgelpunt van de ride is het uiteindelijke duel waarbij we tegen een andere bolide door het dorre, maar wondermooie landschap van ‘Radiator Springs’ scheuren. Vergeet echter niet dat het Disney is: ‘The most glorious race of your life’ haalt supersonische snelheden tot… 65 kilometer per uur. Buitengewoon is dat allerminst en de ultieme adrenalinekick zoek je dus bij voorkeur elders. Wie zijn of haar voldoening daarentegen haalt uit ‘immersive rides’, vindt in ‘Radiator Springs Racers’ een van de beste voorbeelden op deze planeet. Zelden ging een attractie zo ver in het creëren van een totaalconcept en zelden betrok men de wijde omgeving en het transportsysteem zo nauw bij dat beoogde totaalplaatje. ‘Cars Land’ vormt dus het levende bewijs dat de pretparksector nog steeds op zoek is naar grenzen om ze vervolgens meerdere kilometers te verleggen! Ja, dat verdiende inderdaad een uitroepteken. Punt.

The Brightest Place on Earth

Het is kwart over acht ’s avonds. We staan ergens in de buurt van ‘Paradise Pier’, turend naar de blits oplichtende led-lampjes van ‘Mickey’s Fun Wheel’. Disney lette goed op tijdens de les kwaliteitsmanagement, waarin het leerde dat de allereerste en de laatste indruk van cruciaal belang zijn voor je gasten. De geslaagde first impression werd deze ochtend met glans binnengehaald door het machtige ‘Cars Land’ en haar ‘Radiator Springs Racers’. Wanneer je me echter laat kiezen tussen tien ritjes op een geniale attractie of één subliem staaltje entertainment, zal ik zonder hartzeer voor dat laatste opteren. Lucky me, zou je kunnen zeggen. ‘Disneyland Resort’ stelt me immers niet voor dat dilemma en biedt bovendien het beste uit beide werelden. Ik zeg dus ja tegen een rondje ‘Space Mountain’, maar geniet minstens even fel van de familiaal georiënteerde stageshow ‘Mickey and the Magical Map’ of de ultra-energieke ‘SoundSational Parade’ die tijdens de vooravond door ‘Fantasyland’ en ‘Main Street USA’ bolt. Voor de echte grootheden in Disney’s entertainmentpakket moeten we echter tot later op de avond wachten. En daar zit helaas de keerzijde van ons bezoek tijdens het laagseizoen: ‘Disneyland’ houdt haar vuurwerkshows exclusief voor de Halloween-avonden en ook Mickey’s ‘Imagination’ is net niet sterk genoeg om ‘Fantasmic!’ doordeweeks op te voeren. In ‘Disney California Adventure’ gaat het feestje wel gewoon door en dat mogen we dankzij ‘Mad T-Party’ zelfs letterlijk nemen. Het coverbandje en de loeihard bonkende deejay blijken helaas niet helemaal wat we gehoopt hadden, waardoor we op dit eigenste moment met veel plezier aan de oevers van ‘Paradise Bay’ staan. Wanneer men de lampjes rond het meer dooft, begint hier immers een schouwspel dat haar gelijke niet kent. ‘World of Color’ mixt al het beste van herkenbare filmscènes, haarscherpe projecties en honderden kleurrijk oplichtende waterstralen tot dertig minuten pure verbazing. Of zoals het titelnummer van de show het zelf beschrijft: ‘To dazzle your mind and your eyes’. Dit spektakel grijpt me vanaf de eerste muzieknoot en de eerste minuscule fontein tot alle kleuren en klanken samen exploderen in één grandioze finale. ‘The world is a carousel of color’ en ‘World of Color’ is zonder twijfel een van de mooiste dingen die ‘Disneyland Resort’ ooit overkomen is. De dag op grootse wijze afronden en ‘Disneyland’ een goedenacht wensen met tot in de perfectie doorgevoerde Disney-klasse? Check.

The Happiest Place on Earth

Je mag me best verwijten dat je bovenstaande tussentitel al van mijlenver voelde aankomen. Zero originaliteit, ik pleit schuldig. Maar waar ik ook zocht, nergens vond ik een beter geschikte beschrijving voor de volmaakte vreugde die ‘Disneyland Resort’ me telkens weer bezorgt. Wanneer je deze plek als Disney- of pretparkliefhebber niet kan appreciëren, wordt het tijd om je hobby in vraag te stellen. Bedenk jezelf namelijk eens wat je vandaag de dag gedaan zou hebben indien Walt z’n Amerikaanse droom nooit had waargemaakt. Je zou misschien wel postzegels verzamelen of op zondagmiddag in een duf parochiezaaltje bingo spelen. Zou Intamin ooit z’n hypercoasters ontworpen hebben? Zou B&M haar goddelijke staalconstructies bouwen? Ik durf het niet met zekerheid zeggen. ‘Disneyland Resort’ ligt in mijn ogen immers voor een groot deel aan de basis van de huidige amusementsbranche. En hoewel we inmiddels zestig jaar verder zijn, blijft het bedrijf toonaangevend in de sector. ‘Six Flags’ heeft weliswaar grotere achtbanen en ‘Universal’ ontwierp darkrides op ongekend niveau, maar Disney hield stand en daar is het resort in Anaheim een wondermooi voorbeeld van. De nostalgische ‘Matterhorn Bobsleds’ en de hypermoderne techniek van ‘Radiator Springs Racers’ leven er broederlijk naast elkaar. Het leeftijdsverschil bedraagt ruim een halve eeuw, maar de liefde waarmee beide rides van tekentafel naar Californische realiteit vertaald werden, bleef gelijk. Ik wil niet in clichés verdrinken; Disney strooit zelf al ruim voldoende met zeemzoete termen als dromen, wensen en fantasie. Maar ‘Disneyland Resort’ is voor mij niets minder dan een magische plek. Een plek waar ik vanuit dit grijze vliegtuig op deze grijze ochtend niet zonder enige heimwee aan terugdenk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s