Scandinavian Summer – Tivoli Gröna Lund

Noem het ‘Rollercoaster Friends’, ‘De Friends’ of ‘RF’. Het maakt eigenlijk weinig uit welke naam je eraan geeft, maar van één ding mag je zeker zijn. Als je eenmaal met deze bende pretparkliefhebbers op reis vertrokken bent, wil je niets liever dan het zo vlug mogelijk opnieuw doen. Want hoewel je tijdens een dergelijke trip vaak veel te vroeg moet opstaan – al dan niet met een lichte tinteling in het hoofd, wellicht te wijten aan die vierde gin-tonic van enkele uren daarvoor – werkt het ontzettend verslavend. De naam zegt het eigenlijk al. Je deelt een hobby met enkele tientallen fijne mensen. Rollercoasters en Friends, het optelsommetje is snel gemaakt. Het enige nadeel: de club trekt er zó vaak op uit dat het haast onmogelijk is om elke keer present te zijn, zeker wanneer je in het weekend werkt. Horecaboy Glenn schaamt zich dus diep dat ie voor z’n laatste officiële trip vier jaar terug in de tijd moet gaan. Maar wanneer diezelfde Glenn opmerkt dat de Rollercoaster Friends in 2014 naar het hoge noorden reizen, is het de hoogste tijd om daar verandering in te brengen. Eind juni ga ik dus even niet met dienbladen, hete borden en flessen peperdure wijn paraderen, maar zeg ik Hej Hej tegen Sverige en Norge. De Berg- och Dalbana Vänner in Scandinavië.

Ik begin m’n week köttbullar en nöjesparker met een streepje Deutsche Gründlichkeit. Lufthansa verwent me op vrijdagochtend met complimentary ontbijtjes en een tussenlanding op de luchthaven van München. Ja, dat ligt nu eenmaal op de route tussen Brussel en Stockholm. Deze niet al te logische credit op m’n luchthaven-counter weerhoudt de Duitsers er gelukkig niet van om me ruim voor het middaguur op ‘Arlanda Airport’ af te zetten. Daar sta je dan, helemaal alleen tussen vreemde mensen die een vreemde taal spreken. Het merendeel van de Rollercoaster Friends komt immers pas vanavond laat aan. Gelukkig is Stockholm de hoofdstad van Zweden, waardoor je garanties krijgt dat die vreemde mensen allesbehalve onaantrekkelijk zijn en die vreemde taal wellicht de vrolijkste van de planeet is. Dus nee, ik ga me vandaag niet eenzaam opsluiten in de hotelkamer. Het alternatief is een zonnig dagje me-time in m’n favoriete Europese stad. Van een terrasje op Gamla Stan gaat het naar idyllische boulevards langs de waterkant en een ferry die de oude stadskern verbindt met het vrijetijdsplezier van Djurgården. Wanneer ik later die dag de laatste hand leg aan het reisverslag over ‘PortAventura’, is dat terwijl de treintjes van ‘Jetline’ en ‘Twister’ rond m’n oren suizen. Tja, de Friends zijn er nog niet, maar de Rollercoasters draaien reeds op volle toeren. En ik kan stiekem niet wachten om deze fantastische plek morgen met een heleboel first-timers te delen.

De volgende ochtend loopt m’n wekker af om halfzeven. Vakantie, noemen ze dat dan. Negenenveertig anderen denken er wellicht net hetzelfde over. Maar we negeren het onmenselijk vroege uur en beseffen dat er een mooie dag voor de deur staat. Want of je het nu ‘Grönan’, ‘Tivoli’ of ‘Gröna Lund’ noemt, het pretpark dat tripleider Nico vandaag op de planning zette, is er eentje om in te kaderen. Een extreem groot kader heb je daarvoor trouwens niet eens nodig. Maar eh Nico… Waarom staan we eigenlijk zo pijnlijk vroeg op voor een park dat pas straks om elf uur open gaat? Wait and see.

Een eeuwenoude Vlaamsche zegswijze schrijft voor dat het schoonste volk altijd een beetje later komt. Een mooie manier om te zeggen dat het openbare vervoersnetwerk niet volledig meewerkte zoals je het verwacht had. Maar wanneer de antieke toegangspoort van ‘Gröna Lund’ met enige vertraging in ons vizier komt, verschijnt ook de hartelijke glimlach van Andreas. Als straf voor onze late aankomst, dreigt hij een oersaaie geschiedenisles voor te dragen. Andreas is namelijk een historicus en met een dergelijke titel is een groep als RF wellicht niet meteen het meest dankbare publiek. Maar schijn bedriegt. Andreas is namelijk niet zomaar een historicus, maar mag zichzelf trots de parkhistoricus van ‘Gröna Lund’ noemen. Het is een bijzondere functie die wereldwijd wellicht slechts door een handvol mensen wordt uitgeoefend. De parkhistoricus van ‘Bobbejaanland’ kan bijvoorbeeld alleen maar vertellen in welk jaar welke attractie afgebroken werd en de parkhistoricus van ‘Walibi’ kan quasi uitsluitend met naamsveranderingen pronken. Andreas leeft in interessanter oorden en vuurt de ene pittige anekdote na de andere op ons af. Dat is niet zo gek wanneer je weet dat de geschiedenis van ‘Gröna Lund’ tot in de negentiende eeuw reikt. Wist je bijvoorbeeld dat er naast ‘Gröna Lund’ ooit nog een amusementspark lag en dat de beide eigenaars niets liever deden dan elkaar het leven zuur te maken? Of dat bezoekers in de spaken van het voormalige reuzenrad kropen om een glimp op te vangen van Bob Marley? Dat ‘Gröna Lund’ ooit de thuishaven was van de legendarische Schwarzkopf-achtbaan ‘Thriller’ en van een boomstammenbaan die omwille van de overdreven natheid quasi onmiddellijk opnieuw gesloopt werd? Tja, ik ook niet. Vijftig minuten lang besef ik hoe ‘Gröna Lund’ met vallen en opstaan uitgroeide tot een fantastisch stadspretpark dat zelfs in 2014 vele conventionele themaparken achter zich laat. Andreas blijkt een wandelende encyclopedie die z’n werkplek als geen ander kent en bovendien heel goed weet wat er zich in de huidige amusementsbranche afspeelt. Hij weet zelfs welk gevoel onze groep heeft na die verlekkerende fotopresentatie over het park: coasterhonger. Well, what about some exclusive rides on ‘Jetline’ and ‘Twister’? Andreas jongen, dat is een strak plan.

De meest beroemde foto van ‘Gröna Lund’ wordt steevast vanuit een bootje op het water gekiekt. Van daaruit wordt duidelijk dat dit park het gezegde ‘Less is more’ op een nogal eigenwijze manier interpreteerde. Less space, more coasters. Wat in 1988 begon met één grootse klassieker van Zierer, werd inmiddels respectievelijk door Gerstlauer, Vekoma en The Gravity Group uitgebouwd tot een kilometerslange coasterspaghetti. Als er één baan ons eerste ritje van de dag verdient, is het echter wel die oldtimer in het gezelschap. Jetline draait al een kwarteeuw mee in het parkaanbod en hoewel ie door Zierer gebouwd is, maakt hij in alle opzichten duidelijk dat Schwarzkopf meewerkte aan het ontwerp. Een naar rechts draaiende lifthill en een extreem compacte, voornamelijk op bochten gebaseerde lay-out zijn immers typerende elementen waarmee de Duitse bouwer heel wat van z’n meesterwerkjes uitrustte. De in een tunnel verdwijnende first drop en de daarop volgende hoge bocht onderscheiden ‘Jetline’ van menig kermisachtbaan en het toppunt van de rit moet op dat ogenblik zelfs nog komen. Na de eerste remsectie volgt namelijk een bijzonder intense, quasi verticaal verlopende helix die de Friends – afgaande op hun kreten – bijzonder weten te smaken. Daarna begint ‘Jetline’ uit te bollen langs een schijnbaar eindeloze bochtencombinatie, om na 800 intense meters in de slotrem te arriveren. Daar kan ik alleen maar concluderen dat een dergelijke klassieker me vaak meer doet dan een high-tech rollercoaster van vandaag. Natuurlijk rammelt de trein een beetje en natuurlijk is dit geen kick van buitenaardse proporties, maar ‘Jetline’ is pure klasse in een oerdegelijk jasje. Top!

We mogen van tien tot elf onbeperkt ritjes maken op ‘Jetline’, maar ook de nabijgelegen Twister is exclusief voor ons geopend. Het stelt me voor hartverscheurende keuzes, want ook die laatstgenoemde is pure verwennerij voor achtbaanfans. Ik ontdekte de baan vorig jaar op een plek waarvan ik vooraf had gezworen dat ‘Gröna Lund’ er nooit een achtbaan meer kwijt zou kunnen. Toen ik het park in 2010 voor de eerste maal bezocht, leek de hele waterkant me namelijk al verzadigd met coasters en rides. Maar toch: het allerfijnste millimeterwerk stelde de Zweden in staat om er nog een heuse woodie tussen te persen. Uiteraard is dat geen zeventig meter hoge kolos die vijf kilometer aan track bezit, maar ‘Twister’ moet zelfs ondanks haar beperkte cijfers niet onderdoen voor de uit hout vervaardigde coastertop van Europa. Niet overtuigd door een hoogte van vijftien meter en het parcours van een halve kilometer? Dan nodig ik je uit om eens backseat plaats te nemen en je volledig over te geven aan dit brute geweld. De airtime is subliem, het geliefde out-of-control-gevoel zo goed als volmaakt en de interactie met andere banen geeft een paar welverdiende pluspunten. Neen echt, less ís more. ‘Twister’ is de subtiele, doch welgemeende middelvinger die ‘Gröna Lund’ uitsteekt naar woodies die ondanks stevigere statistieken nog niet de helft van deze fun kunnen creëren. De esthetisch bedenkelijke treintjes wil ik trouwens gerust door de vingers zien voor een baan die bij m’n topfavorieten hoort. Dus laat ons samen bidden dat The Gravity Group nog meer ‘Twister’-achtige perfectie mag neerplanten in Europa. Coasterland zal er alleen maar mooier door worden.

.

Drie ritjes ‘Jetline’ en een veelvoud aan verslavende rondjes op ‘Twister’, ik ben tegen elf uur helemaal dolgedraaid. M’n eerste ERT sinds jaren is ronduit fantastisch, maar een adempauze lijkt me op dit moment niet verkeerd. Komt goed uit, want als Nico zegt ‘Je bent nu vrij om het park te bezoeken, maar je kan ons tevens vervoegen voor een parkrondleiding met Andreas’, zegt hij eigenlijk ‘Wij gaan nu àllemaal die rondleiding braaf volgen’. Weerom is het een absoluut voorrecht om de ‘Tivolihistoriker’ vol passie te horen vertellen over zijn park. Z’n oneindige voorraad aan interessante weetjes brengt ons uiteindelijk in Gröna Lund’s eigen ‘Biergarten’, ook voor Rollercoaster Friends een geliefde plek. Een verplichte groepsfoto en een dubbel en dik verdiend applaus later neemt Andreas afscheid. Ritje maken dan maar?

Voor dat ritje kunnen we onder andere terecht bij Insane, een opvallende witte Intamin-constructie die vanuit het gehele park de aandacht trekt. Deze zogenaamde ZacSpin is een vrij unieke achtbaan waarvan er slechts een handvol op de wereld gebouwd werden. ‘Gelukkig’, hoor ik sommigen nu zeggen. Tja, voor het comfort moet je ‘Insane’ inderdaad niet doen, maar ik kan niet ontkennen dat weinig attracties me zo’n kick geven als dit exemplaar. De bewegingen die je in deze veredelde flatride maakt, zijn immers buitengewoon intens en onvoorspelbaar. Wij houden het nogal bescheiden, maar we zien regelmatig andere voertuigen wild rondtollen. De beperkte ritduur (‘Insane’ duurt vanaf de top van de lift tot in het station hooguit vijfentwintig seconden, inclusief quasi volledige stilstand op de tussenrem) wil dus niet zeggen dat dit een attractie is die je op je honger laat zitten. Langer hoeft het voor mij alleszins niet te duren en als je niet voldaan bent, ga je gewoon nog een keertje. De kötid is toch maar vijf minuten.

‘Gröna Lund’ is meer dan een collectie coasters op de oppervlakte van een doorsnee stadstuintje. Het is een volwaardig attractiepark dat veel van haar sterkte haalt uit de typerende sfeer die je in meerdere Scandinavische parken opsnuift. Bij die sfeer horen tientallen gokkramen, hoogblonde personeelsleden die je aanmanen om aan hun rad van fortuin te draaien (letterlijk, welteverstaan) en gigantische repen chocolade als hoofdprijs. Zo zie je maar hoe oneerlijk pretparkland is: wanneer pretparken in de Benelux betaalspelletjes invoeren, schreeuwen we moord en brand. Maar wanneer we door Noord-Europese parken kuieren, ervaren we de stalletjes als typerend en charmant. Ik houd m’n Zweedse kronen echter op zak en zoek de Scandinavische pretparksfeer op andere plekken.

Wat dacht je bijvoorbeeld van het plaatselijke funhouse? En neen, voor ‘Gröna Lund’ is dat geen simpele invulattractie die zich ergens tussen het grotere geweld verschuilt. Lustiga Huset is namelijk een topper van formaat en de geschiedenis ervan gaat terug tot in de beginjaren van het park. De oorspronkelijke versie viel ten prooi aan een zware brand, waardoor je vandaag de herbouwde variant uit 1986 beleeft. De walktrough zit boordevol fijne obstakels en desoriënteert je met allerhande visuele effectjes, tot een verrassende glijbaan je opnieuw naar de begane grond transporteert. Eigenlijk ademt ‘Lustiga Huset’ met haar kleurig versierde exterieur en interieur perfect de hele sfeer van ‘Gröna Lund’ uit. ’t Oogt allemaal zo crappy en goedkoop dat het tegelijkertijd ontzettend sfeervol en écht wordt. Men laat afstandelijke moderniteit achterwege en dit ten voordele van een doordachte portie kitsch. Dat klinkt misschien niet als een compliment, maar het maakt van ‘Gröna Lund’ wel degelijk de menselijke ontmoetingsplek die het wil zijn voor de inwoners van Stockholm.

Dankzij de centrale ligging staat dit park sowieso garant voor adembenemende panorama’s over de binnenstad van Stockholm. Wie op de meest volmaakte manier wil genieten van een indrukwekkend uitzicht, moet echter de hoogte in. ‘Gröna Lund’ geeft je met ‘Katapulten’, ‘Eclipse’ en ‘Fritt Fall’ meteen drie geschikte opties. Indien je voor nummer één kiest, opteer je voor de minst interessante van het trio. Het is een klassieke S&S-toren die haar kracht eigenlijk voornamelijk put uit de lokale wilde muis die er frontaal tegenaan lijkt te knallen. Goeie timing is dus vereist om hier de rit van je leven te hebben. Leuker – en opvallend hoger – is Eclipse, de grootse nieuwigheid van vorig jaar. De gouden bol die bovenop deze Star Flyer staat, bevindt zich op een hoogte van maar liefst 121 meter. Dat is sowieso indrukwekkend, maar het wordt al helemaal spannend wanneer je begint te denken aan de acht stalen kettingen en het bevestigingspunt waarop je voor honderd procent hoort te vertrouwen. En hoewel ik de ronduit koude bries en de miezerende regen van ons nachtelijke ritje liever had ingeruild voor een zwoele zomeravond, dragen ook die elementen bij tot een unieke ervaring. Mis ‘Eclipse’ niet voor een schitterend uitzicht op Stockholm en doe de ride bij voorkeur na het invallen van de duisternis. ’s Avonds zijn ‘Gröna Lund’ en de beroemde hoop achtbanen namelijk op z’n mooist.

Rollercoaster Friends hebben overtuigingskracht. Wie er nog maar mee dreigt een attractie over te slaan, wordt overladen met argumenten waarom exact die ride zo ontzettend cool is. M’n dank gaat ditmaal uit naar Arne, die gerust op z’n eentje de Freefall-fanclub zou kunnen oprichten. Wat is er zo leuk aan tergend traag omhoog getakeld worden? Waarom blijft de gondel daarboven enkele tellen stil hangen? Zit er enige vorm van fun in de drie seconden waar het uiteindelijk allemaal om draait? Het zijn vraagstukken waar deze West-Vlaming de antwoorden als geen ander op weet. En mijn complimenten, want uiteindelijk beland ik zonder al te veel getreuzel in de zo goed als onbestaande wachtrij voor Fritt Fall Tilt, de meest gestoorde variatie op een klassieke vrije val. Tijdens de paar minuten die we aanschuiven, besef ik echter meteen waarom ik drie dagen eerder een denkbeeldige veiligheidsperimeter rond ‘Hurakan Condor’ had opgetrokken. De frisse Scandinavische lucht doet me duidelijk gekkere dingen doen dan de hete Spaanse zomerzon en geloof het of niet: I like it. ‘Fritt Fall Tilt’ geeft me een gelijkaardig gevoel als ‘Insane’: helemaal relaxed zal ik wellicht nooit in een dergelijke machine stappen, maar een kick creëren doet het als geen ander. Tachtig meter de hoogte in gaan met een voertuig zonder vloer, een paar graden naar voren gekanteld worden en vervolgens met een vlotte 110 kilometer per uur naar de Zweedse grond duiken… het is niet niks. Ik ben er apetrots op dat ik het (vergezeld door een tevens niet-al-te-enthousiaste Kempenaar en een West-Vlaamse fanboy) heb aangedurfd, om vervolgens te beseffen dat het uitzicht helemaal aan me voorbij gegaan is. Damn!

‘Fritt Fall’ bewijst dat Zweeds geen moeilijk te begrijpen taal is en ook de naam van de overbuurman is vlot te vertalen. Die overbuurman is gelukkig geen absurd hoge torenattractie, maar teert volledig op schattige muisjes en familiaal plezier. Vilda Musen is een bescheiden meesterwerk uit de stal van Gerstlauer en dit is inderdaad een van de eerste keren dat je mij een positief woord over de Beierse constructeur hoort bovenhalen. Ik hou namelijk niet van hun inversiecoasters, ik haat die verticale lifthills en ik vind hun schouderbeugels veel te prominent aanwezig om een leuke rit te garanderen. Helaas plantte Gerstlauer in Europa meer dergelijke derderangsbanen neer dan hun enige coastertype dat ik wél fijn vind: de Bobsled Coaster. Wat de connectie met een bobsleebaan is, blijft me een raadsel. Maar het is een feit dat deze uitgebreide, stevig gepimpte ‘Wild Mouses’ ontzettend leuk zijn. De meest bekende variant is ‘G’sengte Sau’ in het gezellige ‘Tripsdrill’. Leuk, dacht ‘Gröna Lund’ ruim tien jaar geleden. Zoiets willen wij ook. Maar aangezien we hier in Stockholm geen imposant kasteel hebben om doorheen te bouwen, laten we die nieuwe achtbaan wel doorheen ‘Jetline’ scheuren. En zo ontstond een van de meest complexe achtbaanstructuren ter wereld. De coasterdichtheid van honderd procent is echter maar één van de vele aspecten die ‘Vilda Musen’ tot een topper van formaat omtoveren. De remmen verrichten geen overbodig werk, de treintjes bollen heerlijk soepel en de lay-out blijft tot de laatste seconde verrassen. Nooit gedacht dat ik zo positief kon zijn over een achtbaan die ‘Wild Mouse’ heet.

Net zoals ‘Vilda Musen’ een nogal vrije interpretatie is van het gegeven ‘Wild Mouse’, zo is Pop-Expressen de geheel eigen versie van een klassieke ‘Break Dance’. Dat is en blijft in eerste instantie een kermisattractie en ’t is dus niet geheel toevallig dat dit attractietype doorgaans enkel op kermissen echt aanslaat. Pretparkversies worden in de regel naar houten tonnen gethematiseerd en de programmering is saaier dan een gemiddelde aflevering van ‘Immer Wieder Sonntags’. ‘Gröna Lund’ maakte een eenvoudig rekensommetje en vroeg zich af waarom het niet gewoon de kermis kon nabootsen. Zet je ‘Break Dance’ in een verduisterd halletje (handig ook, want dan kan je daarboven nog een restaurant kwijt), hang een paar discospots uit de tweedehandswinkel en vul de ruimte met hedendaagse popnummers. Het resultaat is alles wat je van ‘Gröna Lund’ verwacht: kitscherig en een tikje fout, maar tegelijkertijd sfeervoller dan je ooit had durven dromen. ‘Pop Expressen’ is een hit en scoort de ganse dag een aanzienlijke rij wachtenden. Wachtenden die trouwens zwoel meedeinen op de Zweedse schlager of de Avicii-knaller die op dat moment door de speakers weerklinkt. Geen straf om naar te kijken, kan ik je verzekeren.

Stadsparken hebben doorgaans een sterke sfeer, maar zetten relatief weinig in op thematiek. In Stockholm is dat niet anders en je kan op zulke momenten vragen gaan stellen bij de aanwezige darkrides. ‘Rollercoaster Friends’ houden wel van een streepje fout en we nemen dus vol gezonde spanning plaats in Kärlekstunneln, de veelbelovende ‘Love Tunnel’ van het park. Onze conclusie ligt geheel in de lijn der verwachtingen. Indien je de vitrines van de attractie (elke scène speelt zich inderdaad achter glas af) niet door middel van hete actie kan laten beslaan, is het een ronduit saaie bedoening. Sla deze darkride op zakformaat dus met een gerust geweten over en probeer jezelf al helemaal niet met z’n drieën in zo’n miniboomstammetje te wringen. Het zit nogal ehm… krap.

Meer darkride-plezier bij Blå Tåget, wat je gerust mag vertalen naar ‘Blauwe Trein’. Die trein rijdt door een kermisachtig spookhuis met daarbij horende schrikeffecten. Helemaal niks bijzonders, zou je als objectieve geest kunnen denken. Maar stiekem overstijgt ‘Blå Tåget’ alle verwachtingen die ik van een dergelijke attractie in een dergelijk park heb. Het is kitsch en het is simpel, maar het fungehalte is wel degelijk sterk aanwezig. Het is bovendien nog leuker om te beseffen dat deze darkride quasi volledig onder de constructie van ‘Twister’ verstopt ligt. Effectief ruimte benutten, ze weten er in Stockholm alles van.

‘Gröna Lund’ wil liefst zoveel mogelijk verschillende constructeurs een achtbaan laten plaatsen. Het slechte nieuws: tussen die coasters met Amerikaanse, Zwitserse, Italiaanse en Duitse roots, staat ook een exemplaar dat door onze bedenkelijke vrienden uit Vlodrop opgetrokken werd. Het goede nieuws: dit is meteen een van de meest perfecte baantjes die Vekoma ooit afleverde.  Kvasten is een familiaal georiënteerde inverted coaster die vooral weet te overtuigen dankzij haar mooi uitgewerkte stationsgebouw, de vrije zithouding en de knap uitgebalanceerde lay-out. Het is dan ook puur genieten wanneer je de treintjes van ‘Jetline’ en ‘Twister’ kruist of wanneer je extreem soepel over een menigte van duizenden concertgangers zweeft. Jammer genoeg sta je voor deze felrode coaster wel quasi altijd lang aan te schuiven, want het ontbreken van een remsectie elimineert elke kans op een tweede trein. Da’s jammer in een park dat elk beetje capaciteit hard nodig heeft, maar Zweden zijn gelukkig nogal goed in het handhaven van een eerlijke rij. Ik heb een paar duizend kilometer zuidelijker al andere taferelen gezien…

Had je gedacht dat dit piepkleine park slechts voor een paar uurtjes entertainment zou zorgen? Think again. Dankzij een aardige collectie invulattracties – waarvan ik vooral de heerlijke, op een ponton gebouwde Schwarzkopf-molen ‘Bläckfisken’ niet onvermeld wil laten – is ‘Gröna Lund’ aardig in staat om je dag te vullen. Bovendien heb ik je op dit moment nog niet eens meegenomen naar het parkgedeelte dat achter de hoofdentree ligt. In die zone scoren we ons op de barbecue gegaarde avondmaal, vervolledigen we (met enig schaamrood op de wangen) de coastercounter en staan we vol verbazing te kijken naar een druk bijgewoonde salsa-initiatie. Kan je ’t jezelf al voorstellen in ‘Walibi’, zo’n lesje salsa dansen in openlucht? ‘Gröna Lund’, je bent en blijft een van de meest bijzondere pretparken op deze planeet.

Ik zou voor een correcte conclusie eigenlijk moeten opsommen wat ik niet leuk vind aan ‘Gröna Lund’, maar veel verder dan de bedenkelijke Zweedse zomerdag en het feit dat de pret om elf uur ’s avonds noodgedwongen stopt, kom ik niet. Ik ben al verliefd op Stockholm en haar charmante stadspretpark sinds ik er vier jaar geleden voor het eerst rond kuierde. Zelfs ondanks m’n voorliefde voor zwaar gethematiseerde parken, heb ik in ‘Gröna Lund’ steeds weer dat gevoel van thuiskomen. Je bent in ‘Gröna Lund’ voor een dag, een middag of een avond plezier en je deelt het park met mensen die exact hetzelfde willen. Er hangt dan ook een heel vriendelijke gloed die perfect in de intieme setting van het park past. Tel bij die unieke sfeer een aantal regelrechte eyecatchers – vooral de beide achtbanen waar we vanochtend exclusieve ritjes op mochten maken, dienen in vette drukletters genoteerd te worden – en je weet dat ‘Gröna Lund’ haar legendarische status niet gestolen heeft. Het park ontving ons als royalty en trakteerde die bus Belgische coasterfans op een pretparkdag comme il faut. Dus noem het fantastisch, noem het schitterend of noem het geniaal, maar weet dat ‘Tivoli Gröna Lund’ uiteindelijk nog veel meer is dan dat. We slenteren voldaan richting utgång en zeggen gemeend tack voor deze topdag!

Topdagen zouden er nog gaan volgen. ‘Gröna Lund’ is immers nog maar het startpunt van de zes dagen durende rondreis die we door Zweden en Noorwegen maken. Wat dacht je bijvoorbeeld van een ritje ‘SpeedMonster’ of een voorkruippasje voor dé Europese coasterhype van 2014? Mooie vooruitzichten, maar eerst kijken we uit naar een minder bekend Zweeds adresje. Verwacht je voor aanstaande maandag aan regen, veel regen en heel veel regen in een park dat zichzelf ‘Zomerland’ noemt. Die Zweden toch…

Een gedachte over “Scandinavian Summer – Tivoli Gröna Lund

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s