Florida Fever – Epcot

Welkom in ‘Europa-Park’! Nu ja, bijna dan toch. Dit is het ‘Europa-Park’ met een subtropisch klimaat dat op een slordige 7.630 km van het origineel te vinden is. Maar verder is alles identiek… als je vijf waterattracties en alle achtbanen wegdenkt. Om het gemakkelijk te maken, mag je het omhulsel van de overdekte coaster alsook de semi-futuristische wachthallen van ‘Silver Star’ en ‘Blue Fire’ behouden. Schrap nog enkele familierides, werk de plantjes een beetje bij, vervang het idyllische Rust door een aantal megalomane hotelresorts en drop ten slotte een oversized meer middenin het geheel. Et voilà: een pretpark met themalandjes, foute darkrides, een gigantische zilveren golfbal en heerlijke delicatessen, net zoals dat in Duitsland het geval is. The one and only ‘Europa-Park Copy of Tomorrow’. Omdat die naam nu eenmaal niet zo lekker bekt, mag je het trouwens met een gerust geweten afkorten naar ‘Epcot’.

DSC01892

Het is laat in de namiddag wanneer we arriveren in ‘Epcot’. Een hels onweer en een meer dan voldaan gevoel (lees: pure verveling) hadden ons uit het ronduit prachtige, doch attractie-arme ‘Animal Kingdom’ verjaagd. En willen of niet… wanneer je al een hele dag naar paraderende beestjes aan het kijken bent, krijg je nu eenmaal zin in een lekker stuk vlees. Gelukkig is ‘Epcot’ zowat het culinaire summum van ‘Walt Disney World’ en kunnen we die honger hier met de meest uiteenlopende gerechten stillen. We laten de gefrituurde hond uit China en de rauwe Japanse vis echter met plezier voor wat ze zijn en spelen op safe met een selectie van Bratwurst, Sauerkraut en Schwarzwälder Kirschtorte. Net zoals de beruchte Biergarten in ‘Europa-Park’, vind je ook in ‘Epcot’ namelijk een zone waar de Duitse kitsch in zo’n vette druppels af druipt dat het verslavend wordt. Maak kennis met het ‘Biergarten Restaurant’, de plaats waar Amerikanen beginnen te geloven dat in Europa de tijd écht stil staat. Want – zo blijkt hier – Duitsers eten altijd aan lange houten tafels die op een gezellig dorpsplein onder de nachtelijke hemel opgesteld worden. Lederhosen, schlagers en alpenhoorns? Dagelijkse kost. Net zoals die schnitzel en de meterslange worsten die hübsche Mädchen hier met een welgemeende bitte schön op je bord gooien. We klinken met onze van een stevig handvat voorziene halve liter en concluderen dat ‘Epcot’ nu al fantastisch is. Zelfs een ontwerper van ‘Tripsdrill’ ontdekt in deze miniatuurversie van de Bundesrepublik een heleboel clichés waar hij nooit aan gedacht zou hebben, maar het wérkt. Dat is misschien voornamelijk te danken aan één interesse die de Duitsers en de Amerikanen met elkaar delen: overdaad. Een overdaad aan Tirolerhits, een absurd grote pot Kartoffelsalat en porties vlees waar je maag van omdraait. All-you-can-eat in z’n meest pure vorm. Maar hoewel we hier in de vooravond met enkele kilo’s extra buiten waggelen, blijft de Duitse zone één langgerekte verleiding veroorzaken. Currywurst dan maar? Absoluut.

DSC01868

Good day, ola, bonjour of konnichiwa… You name it, they have it. We staan in World Showcase, een gigantisch gebied dat vooral in de late uurtjes het middelpunt van alle activiteit in ‘Epcot’ vormt. Duizenden bezoekers slenteren er rond het centrale ‘World Showcase Lagoon’ en kuieren voorbije aan herkenbare gevels die smalle steegjes omzomen. Zowel voor als achter die façades maken ze kennis met naties in hun meest stereotiepe vorm. Langs de route verschijnen onder andere een Mexicaanse piramide, een Noorse staafkerk en een pleintje dat doet uitschijnen dat elk Italiaans dorp er als Venetië uit ziet. Op zoek naar een Franse éclair au chocolat of een Marokkaans souvenir? Baan jezelf dan respectievelijk een weg naar de halve Eiffeltoren die hooguit enkele meters boven de daken uitsteekt en de zone waar kamelen een omgekeerde bloempot op hun kop hebben. Ja, over clichés moeten die Amerikanen duidelijk geen lessen meer volgen.

DSC01904

DSC01916

Heel fijn dat er kamelen, Mayatempels en fake Eiffeltorens zijn, maar je ziet de link tussen ‘World Showcase’ en een pretpark nog steeds niet? Wees gerust: je bent niet alleen. Deze gigantische lap grond doet immers veeleer aan een expo dan aan een attractiepark denken. In dat opzicht lijkt de link met ‘Europa-Park’ dus opeens heel ver weg. Neen, je kan Noorwegen niet in een rapid river doorkruisen en in Engeland draaien er geen zwarte taxi’s of vuurrode dubbeldekkers in het rond. Ze weten hier al evenmin iets over een Italiaans spookhuis en vanuit Frankrijk vertrekt er geen zeventig meter hoge B&M. Jammer genoeg, inderdaad. Pure ridejunkies zullen hun bezoek aan ‘Epcot’ en ‘World Showcase’ dan ook bedroevend snel afronden. Wie z’n zinnen zet op filmvoorstellingen, zal echter vier waardevolle credits scoren. Technologisch ongelooflijk vernuftig zijn de dingen niet: in China en Canada vergapen we ons weliswaar aan een 360°-projectie, maar van 3D of 4D is er nergens sprake. Dat hoeft ook niet, want de beelden spreken voor zich. Met ‘O Canada!’, ‘Impressions de France’, ‘Reflections of China’ en een korte Noorse film maken de desbetreffende landen immers de meest volmaakte reclame die ze zichzelf kunnen toewensen. Ik besef heel goed dat het als doodsaaie kost klinkt, maar oh wat heb ik genoten van dit simpele entertainment. Dankzij dromerige beelden van de Chinese Muur en de humoristische kijk op Canada ontsnappen we enkele minuten uit de geforceerde United over-the-top States of America. Geen slechte deal wanneer je al twee weken tussen de ‘awesome’ en ‘Oh Belgium! My uncle lives there. Isn’t that the capital of Holland?’ probeert te overleven.

DSC01923

Indien we dankzij zulke virtuele uitstapjes zouden vergeten dat de Amerikaanse vlag nog steeds hoog boven ‘World Showcase’ wappert, zet The American Adventure ons snel met de voetjes op de grond. Amerika is groots, Amerika is alles, Amerika is de wereld. Dat is (relatief zacht uitgedrukt) waar deze dertig minuten durende show voor staat. Het komt erop neer dat deze natie geen gemakkelijke geschiedenis had, maar exact daardoor uitgroeide tot het beschaafde centrum van de planeet. Hoewel de animatronics en de techniek achter de coulissen ronduit indrukwekkend moeten zijn, is dit voor nuchtere Vlamingen een afschuwelijk halfuur tijdsverspilling. ’t Is grappig om te zien hoe Amerikanen geen seconde van de patriottistische quatsch in vraag stellen en de show met een luid applaus belonen, terwijl buitenlandse bezoekers zowat letterlijk wakker geschud moeten worden wanneer ’t theater zich opmaakt voor de volgende show. Het absolute dieptepunt van ‘Epcot’ als je ’t mij vraagt.

Als je wacht op mechanische attracties, is dit beslist niet het meest ideale hoofdstuk uit de reeks. In de hele ‘World Showcase’ tref je namelijk slechts twee rides in de meest letterlijke zin van het woord. En het slechte nieuws houdt daar niet op, want in beide gevallen draait het om een rustige, relatief kleinschalig uitgewerkte darkride met bootjes. Doe je ’t graag zuiders, dan kan je met ‘The Three Caballeros’ doorheen de grootse Mexicaanse tempel en z’n feestelijke sfeertje varen. Noordelijker, uitgebreider en fijner gaat het eraan toe in het Noorse paviljoen, waar Maelstrom de blikvanger is. Deze boottocht zoekt het verband tussen trollen, een achterwaarts vaargedeelte, een afdaling en dreigende boorplatformen. ’t Is echter niet omwille van die bedenkelijke samenhang, maar eerder dankzij de looks van het Scandinavische personeel dat we de attractie drie keer aandoen. De aansluitende film skippen we tijdens het tweede en derde bezoekje echter zonder enige schaamte.

DSC01905

Een geschatte negentig procent van de bezoekers staat tegen negen uur ’s avonds aan de oevers van het meer. ‘World Showcase Lagoon’ vormt immers de thuishaven van IllumiNations – Reflections of Earth, een van we meest bejubelde avondshows in pretparkland. ‘IllumiNations’ put z’n inspiratie uit het ontstaan en de ontwikkeling van onze planeet, beginnend bij een totale chaos en eindigend bij een viering van onze huidige samenleving. Met die beide onderdelen heb ik meteen de twee sterkste onderdelen van de voorstelling aangehaald. Zowel tijdens de opening als de finale knalt men er duchtig op los met vuurwerk en vlammenwerpers. Een oersaaie passage waarin je minutenlang naar een draaiende wereldbol staart, dreigt even elk beetje vaart uit het verhaal te slorpen. Gelukkig blijft de indrukwekkende muzikale begeleiding voor auditief entertainment zorgen en start de grote finale nét op tijd. De contouren van de paviljoenen lichten op en een laatste vuurwerksalvo bombardeert je op overtuigende wijze naar bed. ‘IllumiNations’ is misschien niet de meest indrukwekkende avondshow die ik ooit zag (daarvoor moet ik naar Californië of Japan) maar past thematisch gezien wel honderd procent in ‘Epcot’. Effe geen nood aan het dromerige ‘Wishes’ of de Disney-overkill van ‘Fantasmic’? Dan is dit het passende, volwassen alternatief waar je in ‘Walt Disney World’ naar zoekt.

DSC01871

Eén nachtrust later. We arriveren netjes aan de poorten van ‘Epcot’ wanneer die om negen uur openen. Ja, zelfs dat openingsuur hebben ze dus uit Rust gekopieerd. Hier in Florida barst er daarentegen geen ‘Silver Star’-run uit, maar ontstaat er spontaan een sprintje richting ‘Soarin’. Wij bewaren dat beruchte stunt- en vliegwerk inclusief z’n monsterlijke wachttijden voor later en zetten eerst koers naar Mission: Space. Want ja, als er één attractie in het aanbod van ‘Epcot’ je uit een verlengde slaapmodus kan wekken, is het deze wel. Stel je voor dat je op een mooie dag naar de planeet Mars wil vliegen, op goed geluk een trainingscentrum voor de ruimtevaart binnenstapt en daar zowaar geselecteerd wordt voor die bewuste vlucht. ‘Mission: Space’ wil je niet laten geloven dat je daadwerkelijk naar Mars vliegt – stel je voor! – maar focust zich op de training die daaraan vooraf gaat. Voor die training hebben we nodig: een fancy exterieur, een centrifuge alias simulator en de keuze tussen een sissievariant (Green Team) en het betere werk (Orange Team). We kiezen natuurlijk voor dat laatste, worden bestookt met 386 angstaanjagende waarschuwingen over ziekte en misselijkheid om vervolgens in ons claustrofobische nestje naar de rode planeet te sjezen. Is ‘Mission: Space’ alle commotie waard? Absoluut. Het is een rasechte thrillride die me met haar befaamde slingshot around the moon even naar adem doet happen. De g-krachten voelen immens, het totaalplaatje ziet er levensecht uit. Beschouw ‘Mission: Space’ dus gerust als een geperfectioneerde variant van de klassieke motion simulator, waarin bewegingen met een ongelooflijke precisie aan de beelden gesynchroniseerd werden. Als ik even door de vingers zie dat het hele gedoe rond de functies aan boord nutteloos en geforceerd is, kan ik dus alleen maar concluderen dat ‘Mission: Space’ de perfectie benadert. Een heel mooi compliment, wetende dat ik simulatoren doorgaans met plezier links laat liggen.

DSC01655

Om naar de ruimte te sjezen, hoeven we niet aan te schuiven. Willen we daarentegen over een gesimuleerd racecircuit razen, dan zijn we ruim anderhalf uur kwijt. Gelukkig is ‘Fastpass+’ ook vandaag onze dikke vriend en zorgt het systeem voor een korte wachttijd bij Test Track. Ik herinner me de attractie uit 2010 in haar originele vorm, maar weet dat sponsor ‘Chevrolet’ in 2012 aardige verbouwingswerken uitvoerde. De testdummies en de geel-zwarte afzetlinten van weleer maakten plaats voor een blits geheel vol schermen en neon. Van ietwat kneuterig naar hypermodern en van een uiterst amusante ride naar een potje kijk-eens-wat-wij-allemaal-kunnen. Want kijk, we kunnen onze bezoekers hun eigen sportwagen laten ontwerpen. En kijk, we kunnen al die zelf gecreëerde auto’s met elkaar vergelijken. Kijk ook gerust hoe we met blacklights het hele gebouw omtoverden tot een uitvergroot computerspel. Maar Disney, kijk zelf ook ‘ns kritisch naar het eindresultaat: de toegevoegde waarde van al die snufjes ligt zo goed als tegen het nulpunt. De interactiviteit is waardeloos en de modernisering van het interieur haalt de geloofwaardigheid aanzienlijk naar beneden. Het ererondje door de backstage van ‘Epcot’ – de enige passage waarover ik vroeger m’n bedenkingen had – bleef dan weer ongewijzigd. Neen, ‘Test Track’ was ooit een van m’n favoriete rides in het resort, maar doet me tegenwoordig helaas bitter weinig. De miljoenen die men in deze geforceerde update pompte, hadden elders wellicht beter tot hun recht gekomen.

DSC01645

Je herkent wellicht die typische vragen en bedenkingen van een pretparkleek: waarom zou je in godsnaam drie kwartier wachten voor een rit die twee minuten duurt? Je kan de volgende keer gerust antwoorden dat er attracties zijn die dat principe omdraaien. Universe of Energy bijvoorbeeld. Het is zo’n adresje dat we als fervente bezoekers van ‘Europa-Park’ sowieso horen aan te doen, want ein-de-lijk ontdekken we wat energie en houterig bewegende dino-animatronics met elkaar te maken hebben. Het klinkt aanvankelijk als een onlogische combinatie, maar dankzij Ellen DeGeneres en haar partner in crime weten we intussen beter. De rest van deze vijfenveertig minuten durende darkride breng je voornamelijk voor reusachtige schermen door en dat klinkt gelukkig saaier dan het in werkelijkheid is. Het verhaal achter ‘Universe of Energy’ blijft immers brandend actueel en wordt – zoals je dat van Disney verwacht – op een heerlijke luchtige manier gebracht. Een overdreven belerende ondertoon liet men achterwege, een educatief interessant hoogstandje kwam in de plaats. Net zoals ‘Carrousel of Progress’ in ‘Magic Kingdom’ is dit zo’n attractie die ik ondanks de verouderde aanblik ronduit geniaal vind. Zonde dat zoveel mensen er in ‘Epcot’ achteloos aan voorbij lopen…

Je zou het na een rondje ‘Universe of Energy’ anders kunnen interpreteren, maar een ritduur van vijftien minuten is voor een gemiddelde darkride nog steeds meer dan behoorlijk. Wanneer je tijdens dat kwartier met behulp van subliem uitgewerkte scènes en een al even sterke narratie door de geschiedenis van onze communicatie reist, kan het al helemaal niet meer stuk. Zoek niet te lang naar deze brok genialiteit, want veel prominenter kan een attractie gewoonweg niet aanwezig zijn. De darkride Spaceship Earth bevindt zich namelijk in de zilveren bol die tegelijkertijd een van ’s werelds meest legendarische pretparkiconen vormt. Zo groots en herkenbaar de contouren van dit gevaarte voor arriverende bezoekers zijn, zo imposant en vermakelijk is de ride die erin zit. Het blitse einde en de hal vol interactieve spelletjes doen me persoonlijk weinig, maar verder is dit niets minder dan pure klasse.

DSC01651

Indien je van ‘Epcot’ een thematische topervaring uit de duizend verwacht, zou je wel eens bedrogen kunnen uitkomen. Zeker in ‘Future World’ is de parkopbouw rechtlijnig, sec en kil. Op zoek naar dromerige kasteeltorentjes of geromantiseerde geveltjes? Tevergeefs. Deze zone bestaat uit een aantal sfeerloze bunkers die qua looks bovendien niet de minste vorm van coherentie vertonen. In deze industriële zee van staal en beton treffen we echter een paar speelse pogingen om het park te Disney-ficiëren. Naast een grote ontmoetingsplaats met de characters in ‘Innoventions’ is The Seas With Nemo and Friends het duidelijkste voorbeeld daarvan. Dit paviljoen richt zich op de wereldzeeën en het leven onder het wateroppervlak. ‘The Seas’ is dus de ideale uitvalsbasis om visjes te spotten in een van de vele aquaria. Kaskraker ‘Finding Nemo’ vormde de inspiratie voor een recente ombouw en leverde twee familiale attractie-belevingen op. Nummer één is een kleinschalige darkride die min of meer de proloog vormt voor je bezoek aan het eigenlijk paviljoen. Nummer twee is het bekende ‘Turtle Talk with Crush’, een interactieve voorstelling waarin de permanent high lijkende zeeschildpad uit ‘Finding Nemo’ de hoofdrol op zich neemt. Deze variant op onze Europese ‘Stitch Live’ durft qua ervaring nogal verschillen. Zowel in Anaheim als Orlando bezochten we ‘Turtle Talk’ in het verleden later op de avond, wanneer de volwassen bezoekers in een duidelijke meerderheid waren. Toeval of niet… dat zorgde toen voor hilarische taferelen en men schuwde een pittige uithaal naar de actualiteit niet. Vandaag zitten we ’s middags (tezamen met tientallen kinderen) in de zaal en krijgen we een flauwe, voorgekauwde verhaallijn. Jammer.

DSC01881

Darkrides zijn buitengewoon lang, aquaria zijn gigantisch en een wandeling rond ‘World Showcase Lagoon’ kost heel wat tijd. Kortom: alles in ‘Epcot’ is groot. Helaas geldt dat ook voor de lelijkste gedeelten van het park. In die categorie is The Land een duidelijke aanvoerder. Dit paviljoen doet zowel qua opbouw als qua interieur sterk terugdenken aan een shopping mall uit lang vervlogen tijden. De fletse kleuren van de muur en het verbleekte vasttapijt zijn voor een liefhebber van de seventies misschien hemels, maar komen nogal ongepast over in een themapark dat de term ‘Of Tomorrow’ in z’n naam verwerkte. Het al even afschuwelijke restaurant op de benedenverdieping levert allesbehalve pluspunten op. Visueel dan toch. Want hoewel het uiterlijk sterk doet terugdenken aan jouw plaatselijke ‘Lunch Garden’, eten we bijzonder lekker dankzij het Aziatische noedelbarretje. En dat staat meteen symbool voor de rest van ‘The Land’: ook al ziet het er niet uit, op zich is er niks mis mee. ‘Circle of Life – An Environmental Fable’ is bijvoorbeeld een educatieve filmvoorstelling die je vanuit krakkemikkige stoeltjes in een stoffig theater moet bekijken, maar dankzij de humoristische noot van Timon en Pumbaa is ’t best een fijn ding. Of wat dacht je van een darkride dwars door – je leest het wel degelijk goed – serres? ‘Living With The Land’ laat je vijftien minuten aan een stuk bootje varen langs kweekplantjes, irrigatiesystemen en visbakken. Dankzij de bijhorende vertelstem neigt deze attractie pijnlijk dicht tegen die verschrikkelijke educatieve schoolreisjes van vroeger. Toch is ‘Living With The Land’ in zijn context best een interessante, sterk uitgewerkte ride. ’t Is namelijk exact dit attractietype dat ‘Epcot’ onderscheidt van eender welk ander park.

DSC01894 DSC01896

Een geafficheerde wachttijd van 130 minuten doet ons vriendelijk passen voor de attractietopper van ‘The Land’. Op die tijd kunnen we al beter naar het échte Californië vliegen en dan hebben we de virtuele vlucht van ‘Soarin’ gewoonweg niet nodig. In plaats daarvan zetten we koers richting een tweede kanshebber voor de titel ‘Lelijkste Epcot-paviljoen’. Onder de gedateerde glazen piramides van het Imagination Pavilion vinden we de attracties ‘Captain EO Tribute’ en ‘Journey into Imagination with Figment’. Ik weiger woorden vuil te maken aan die eerste en ook die laatstgenoemde heeft geen recht op overbodig lof. Toch blijft deze ludiek aangepakte, doch hopeloos verouderde darkride urenlang door m’n hoofd spoken. Open YouTube, zoek het nummer ‘One Little Spark’ (tevens de soundtrack van ‘Journey into Imagination’) en je begrijpt wellicht snel waarom.

Na alweer een avondje gezelligheid opsnuiven in ‘World Showcase’, wagen we kort voor sluitingstijd opnieuw onze kans bij Soarin’. Quasi elke bezoeker staat inmiddels te wachten op de slotshow en daar worden we als passagiers van deze vlucht naar de Amerikaanse westkust alleen maar beter van. Nauwelijks een kwartiertje later start onze boarding immers al. Wie iet of wat van Disney kent, weet wat er volgt. Zachte deiningen, een majestueuze soundtrack, subtiele geuren en een fris waaiend briesje doen in no-time vergeten dat je eigenlijk voor een immens scherm hangt. Ik stoor me persoonlijk nooit aan de plotse overgangen van het beeld en kan er zelfs nog mee leven dat Tinkerbell totaal ongepast haar intrede maakt tijdens de grote finale. Tenzij… Ik niet op de voorste rij zit. De belevenis van ‘Soarin’ is helaas sterk afhankelijk van de zitplaats die je toegewezen krijgt en daar lijden we vanavond fel onder. We zitten ergens aan een zijkant op de derde bank, van waaruit een serie zwevende voeten en de zwarte onderkant van het scherm de illusie aanzienlijk aan flarden helpen. Het kippenvel dat ik tijdens m’n eerste ritje in Anaheim ooit ervoer, ruilt zich in voor spijt dat we Cast Members niet naar de eerste rij van de tweede gate vroegen. Want dààrvoor willen we gerust tien extra minuutjes wachten. Ik noemde dit ooit een van de meest overtuigende en geslaagde attractieconcepten aller tijden, maar ’t is tijd om die uitspraak te herzien. Het is namelijk maar een kleine minderheid van de inzittenden die waar voor z’n geld krijgt. De rest moet het jammer genoeg met inferieure uitzichten en een anticlimax doen.

DSC01895

We soaren rechtstreeks naar de uitgang van ‘Epcot’, want dat was ‘m dan. De laatste vluchten keren terug vanuit Californië, de grootste vuurpijlen van ‘IllumiNations’ doven uit. We zwaaien net iets te enthousiast naar de Cast Members die ons, gewapend met een witte Mickey-handschoen, zo mogelijk nòg enthousiaster uitwuiven. ‘How was your day at Epcot?’ schreeuwt één van hen uit. Uit de menigte weerklinkt een bescheiden gejoel. Ook wij verlaten the ‘Experimental Prototype Community of Tomorrow’ (want ja, dat ‘Europa-Park’-gedoe was een verzinseltje) met een voldaan gevoel. We zouden uiteindelijk meer dan twee volledige dagen in dit unieke themapark doorbrengen en dat is veel meer dan ik in 2010 nodig had. Toen kon ‘Epcot’ me maar matig boeien. In een loden septemberhitte was de betonnen vlakte van ‘Future World’ een regelrechte kwelling en ik was er sowieso met verkeerde verwachtingen aan begonnen. ‘Epcot’ gaf me nauwelijks rides en het themaniveau voldeed in mijn ogen niet aan de Disney-standaard. Ik vergat echter een essentieel onderdeel van ‘Epcot’ onder de loep te nemen. De focus lag bijna uitsluitend op de topattracties in het voorste gedeelte, terwijl ‘World Showcase’ quasi volledig aan me voorbij ging. Op papier bood het me dan ook weinig interessant materiaal. We bezochten snel de twee darkrides, namen in elk paviljoen een verplichte foto en klaar. Nooit kwam het in me op om eens te kijken wat er zich achter die geveltjes verschuilde. En exact daar zit de grote sterkte van ‘Epcot’. ‘World Showcase’ is meer dan zomaar wat clichématig vormgegeven huisjes; het is een van de meest sfeervolle zones van ‘Walt Disney World’. Laat dat dus mijn tip zijn voor first-timers: beperk je niet tot ‘Test Track’, ‘Soarin’ en ‘Mission Space’. Dat zijn stuk voor stuk sterke attracties die verplicht op je agenda horen te staan. Maar het echte ‘Epcot’ ligt niet op de racebaan, in Californië of op Mars. Neen, voor de beste versie van ‘Epcot’ moet je naar de kordate Duitsers, de gedistingeerde Fransmannen en de poeslieve Japanners die hun land vol trots presenteren in Lake Buena Vista. Dus Vielen Dank, Merci Beaucoup en Domo Arigato, ons bezoek aan jullie allesbehalve alledaagse ‘Epcot’ was een absolute voltreffer!

DSC01872

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s