Florida Fever – Disney’s Hollywood Studios

Eerst en vooral… Vrolijk Pasen! En hoewel er chocolade-eitjes vanuit de hemel naar beneden donderen, is het voor Nick en mij een dag zoals een andere in Lake Buena Vista. Het wordt stilaan routine: gewekt worden door de speelse klanken van ‘Just Like We Dreamed It’, een verfrissende douche nemen, een ontbijtje scoren en even later naar halte nummer vier van ‘Disney’s Coronado Springs Resort’ stappen. Pick a bus, zegt Disney vervolgens. Wil je naar ‘Magic Kingdom’? Nee, dat is me te druk. Liever naar ‘Animal Kingdom’? Bedankt, maar daar zijn we gisteren pas geweest. ‘Blizzard Beach’ dan? No way, ’t is hooguit vijftien graden! Ja, het kan ook fris zijn in de tropische droomwereld van ‘Walt Disney World’. Maar zelfs als het weer niet helemaal mee zit, biedt dit megalomane resort een geschikt adresje. We gaan namelijk naar een park waar quasi alles indoor gebeurt en waar men niet al te spaarzaam omspringt met hete vuureffecten. We stappen dus op de (weliswaar nog steeds door een ijskoude airconditioning afgekoelde) bus waar in drukletters ‘Disney’s Hollywood Studios’ op prijkt.

DSC01952

Je hoort spontaan ‘Hooray for Hollywood’ mee te kwelen wanneer de stijlvolle art-deco van het studiopark in je vizier komt. Tegendraads als we zijn, halen we niet ons zangtalent maar wel ons kritische oog boven. Als abonnementshouder van het Europese Disney-resort heb ik namelijk een onweerstaanbare drang om steeds vergelijkingsmateriaal te zoeken. Ik ga het in dit report tot een minimum proberen te beperken, maar de  vergelijking tussen ‘Hollywood Studios’ en z’n Europese evenknie is nu eenmaal vlug gemaakt. Eén ding mogen we onze eigen ‘Walt Disney Studios’ alvast niet verwijten: de entree. Ik hou van de sierlijke toegangspoort, het grootse ‘Place des Frères Lumière’ en de eigenlijke hoofdstraat die netjes van de regenachtige Noord-Franse hemel afgeschermd wordt. Ja, zo hoort een ingang eruit te zien. Helaas verliezen we daarna elk stukje consistentie: een trieste asfaltvlakte links, een iets kleurrijkere betonvlakte rechts en een leuk geprobeerd, doch veel te kleinschalig en levenloos stukje Hollywood. Dat doen de Amerikanen gelukkig beter. Want hoewel de eigenlijke hoofdlaan (die geheel volgens cliché ‘Hollywood Boulevard’ gedoopt werd) misschien minder imposant en uniek uitpakt dan onze ‘Studio 1’, ligt er achter de straathoek wel een echt pretpark in plaats van een geasfalteerde vlakte. Over de esthetische waarde van het parksymbool – een uitvergrote tovenaarshoed van Mickey – valt nog te twisten. Maar de verdere boulevards, plantsoenen en het meertje dat zich rond de hub van ‘Disney’s Hollywood Studios’ uitstrekken, geven beduidend meer body.

DSC01958

Wie ooit de echte ‘Hollywood Boulevard’ bezocht, weet dat er best een grimmig sfeertje hangt. Je maakt een verplichte foto bij je favoriete ster op de ‘Walk of Fame’, kiekt vlug het ‘Hollywood Sign’ en dat beroemde ‘Chinese Theatre’, om vervolgens zo snel mogelijk naar minder dreigende oorden te vertrekken. In ‘Hollywood Studios’ schrapte men de landlopers en de opdringerige straatverkopers, zodat we eindelijk tijd krijgen om te ontdekken wat er achter die gevels schuil gaat. Zonder dit park had ik bijvoorbeeld nooit geweten dat het ‘Chinese Theatre’ eigenlijk geen theater, maar wel een uit de kluiten gewassen darkride is. Neem een paar immense gondels, regel een Cast Member die voor de live-narratie zorgt en laat je gasten ruim twintig minuten aan gedateerde filmscènes voorbij schuiven. Tadaam: je eigen versie van The Great Movie Ride. Ik beschrijf het misschien een beetje simplistisch, maar veel meer stelt het in principe niet voor. Ja, er werd halverwege een verrassende wending ingebouwd en voor toegewijde filmliefhebbers is het wellicht indrukwekkender dan voor een 24-jarige die nauwelijks verder kwam dan ‘Titanic’ en ‘The Hangover’. Maar je voelt gewoon dat ‘The Great Movie Ride’ in 1989 geopend werd en bijgevolg weinig glans meer heeft voor de gemiddelde bezoeker van vandaag. Meer dan een simpele opfrissing zou dit concept echter niet nodig hebben om opnieuw up-to-date te geraken.

DSC02002

Aan de overzijde van ‘Echo Lake’ ligt het theater van Indiana Jones – Epic Stunt Spectacular, een van de vele shows die ‘Disney’s Hollywood Studios’ rijk is. Niet alleen de naamgeving, maar ook de enorme tribune en de knappe setting doen vermoeden dat dit een voorstelling van wereldniveau is. Bespaar jezelf echter de teleurstelling: hoewel de eigenlijke stunts beslist indrukwekkend zijn, onderbreken Indy en z’n regisseur het geheel telkens voor minutenlange bla-bla-bla. Wanneer er op een gegeven moment enkele vrijwilligers uit het publiek gehaald worden, dreigt de zogenaamde ‘Epic Stunt Spectacular’ al helemaal naar goedkope slapstick te evolueren. Mijn complimenten voor de multifunctionaliteit van het decor en de vuureffecten waar ik al enkele uren op zat te wachten, maar deze dertig minuten duurden langer dan dertig minuten eigenlijk horen te duren.

DSC01977

Overbuurman The American Idol Experience doet het in mijn ogen beter. Eerst en vooral omdat het concept best fijn is: drie parkbezoekers krijgen de kans om hun zangtalent te tonen in een levensechte show met een al minstens even echt publiek: wij dus. Ik vermoedde op voorhand dat het een handige manier zou zijn om ongegeneerd mensen uit te lachen, maar we kregen best aangename stemmen te horen. Nadat de kandidaten hun ding deden, mogen we voor onze favoriet stemmen door middel van een in de stoelen verwerkt klaviertje. Het oogt allemaal professioneel en de respectievelijke winnaars van de vier voorstellingen mogen het ’s avonds zelfs tegen elkaar opnemen in een heuse finale. Inzet van de dag: een ‘Dream Ticket’ voor de audities van de gelijknamige televisieshow. Wie door de overdreven portie Amerikaans enthousiasme en de wel erg gefakete jury heen kan kijken, zal in ‘The American Idol Experience’ alleszins een vermakelijk staaltje entertainment terugvinden.

‘Star Wars’-fans werden helemaal gek toen ‘Disney’s Hollywood Studios’ in 2011 haar langverwachte update van de klassieker ‘Star Tours’ presenteerde. De ietwat verouderde simulator werden gepimpt met moderne effectjes, 3D-brillen en een computer die maar liefst vierenvijftig verschillende ervaringen kan samenstellen. Dat klinkt allemaal ontzettend cool, maar na drie operationele jaren haalt Star Tours – The Adventures Continue nog nauwelijks wachttijden van een kwartier. Het tijdperk van dit attractietype is voorbij en daar kan zelfs een peperdure update maar weinig aan veranderen. De rit van deze Amerikaanse variant doet me ondanks haar hippe look&feel bijgevolg weinig meer dan de Franse versie. Dat is wellicht grotendeels te wijten aan mijn onbestaande affiniteit met het gegeven ‘Star Wars’, maar dan nog zou ik er niet rouwig om zijn als we ’t in Parijs nog jaren met het origineel moeten doen.

Filmparken staan voor tweedimensionale kartonnen platen. Dat is zo in ‘Universal Studios’, dat is zo in ‘Walt Disney Studios’ en ook dit park ontsnapt er niet aan. Gelukkig propte men de ondingen allemaal bij elkaar in het gedeelte ‘Streets of America’ en stiekem moet ik toegeven dat het hier opvallend beter werkt dan in andere parken. Zowel de skyline van San Francisco als de wolkenkrabbers van New York City komen geloofwaardig over in de verder sterk uitgewerkte lanen. Tot zover het goede nieuws, want het slechte nieuws is dat er in deze zone nu echt ‘ns niets interessants te beleven valt. ‘Muppet Vision 3D’ blijft een nietszeggende filmvoorstelling, ‘Lights Motors Action! Extreme Stunt Show’ is nog lachwekkender dan haar naamgeving en ook voor de plaatselijke ‘Studio Backlot Tour’ kan je maar beter geen uren in de rij staan. De uitvoering is beter geslaagd dan in Parijs, maar ook een amusante preshow kan deze suffe rondrit niet opwaarderen tot een must-do. Sla dit slaapverwekkende attractietrio zonder spijt in het hart over, tenzij je het park noodgedwongen tot een dagvullende ervaring wil omtoveren.

DSC01521

Nog een mooie manier om ‘Disney’s Hollywood Studios’ dagvullend te maken: ergens midden op de dag de stand-by rij van Toy Story Midway Mania betreden. Ik wacht nog steeds op het eerste geldige excuus voor de absurde wachttijden die hier steeds weer ontstaan, maar het kan me sinds de komst van ‘MyMagic+’ gewoonweg niet meer schelen. We voelen ons ’s ochtends niet genoodzaakt om in sneltempo richting ‘Pixar Place’ te lopen en we moeten geen moord begaan voor een felbegeerd voorkruipkaartje. Het is tegenwoordig immers voldoende om door middel van een ‘MagicBand’ te bewijzen dat we enkele weken voordien onze ‘Fastpass+’ geboekt hadden voor dit hyperpopulaire 4D-avontuur. Gelukkig, want tijdens deze drukke periode zien we de wachttijd vaak stijgen tot in de driecijferige zone. Ons comfortabele kwartiertje aanschuiven is beter gerechtvaardigd voor een attractie die weinig meer doet dan tussen een oneindige reeks schermen manoeuvreren. Begrijp me niet verkeerd: ‘Toy Story Midway Mania’ is pure fun en speelt zowat elke andere interactieve ride moeiteloos naar huis, maar het is en blijft een uitvergroot computerspel met 3D-brilletjes. Verwacht tussen de virtuele actie bovendien geen noemenswaardig thema en het exterieur doet eerder aan een winkeletalage dan aan een Disney-attractie denken. Op dat vlak deden de Japanners en de Californiërs duidelijk meer moeite. Dat is meteen ook mijn persoonlijke tip: doe ‘Toy Story Mania’ gewoon in Anaheim. Naast de beter geslaagde integratie van de ride, geniet je daar immers ook van het ontbrekende ‘Fastpass’-systeem en de vlot opschuivende wachtrij die daar een rechtstreeks gevolg van is.

DSC01963

Mijn Disney-lievende hart gaat niet alleen sneller kloppen dankzij de schitterende geschiedenisles die ‘One Man’s Dream’ voordraagt, maar ook shows met Disney-prinsessen in de hoofdrol dragen hun steentje bij. ‘Hollywood Studios’ heeft met ‘Voyage of the Little Mermaid’ en ‘Beauty and the Beast – Live on Stage’ trouwens twee pareltjes in huis. Vooral die tweede overtuigt dankzij haar grootse aanpak en de aanstekelijke liedjes. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe waardevol dergelijk entertainment voor een Disneyresort is en ik vind het dan ook bijzonder jammer dat men er in Europa weinig tot geen aandacht aan schenkt. Gasten komen immers speciaal om shows, characters en straatanimatie te zien. ‘Walt Disney World’ speelt perfect op die vraag in met volle zalen en vele geïnteresseerde passanten tot gevolg. Kijk ‘Disneyland Paris’, zo kan het ook!

DSC01514

‘The Magic of Disney Animation’ is zo’n typisch complex dat je in eender welk filmpark verwacht tegen te komen. Het doet niet alleen qua naam fel terugdenken aan ‘Art of Disney Animation’ in Parijs, maar je kan er ook grotendeels aan dezelfde interactieve of educatieve activiteiten deelnemen. Wij zijn hier echter voornamelijk ten voordele van onze characterteller en halen met Wreck-It Ralph, Vanellope von Schweetz en Frozone drie minder voor de hand liggende credits. Voor een uniek restaurant worden we later die avond dan weer verwacht bij 50’s Prime Time Café en dat zou meteen een van m’n beste horeca-ervaringen in ‘Walt Disney World’ worden. We zijn hier op aanraden van een lokale Cast Member en zij was vooral laaiend enthousiast over het niet-alledaagse concept. Je eet in dit restaurant namelijk aan de keukentafel van je oma en dan gelden er andere regels. Met andere woorden: ellebogen van tafel en alle groenten netjes opeten, tenzij je gestraft wil worden door een van de obers. Het personeel zit zo ontzettend sterk in z’n rol dat de ervaring ronduit hilarisch wordt en bovendien eten we heerlijk voor een betaalbare prijs. We verlaten ’50’s Prime Time Cafe’ niet uitsluitend met een volle maag, maar zijn tevens een topmoment rijker. Reserveren is wel ten stelligste aangeraden als je niet urenlang in het antieke salon wil wachten op een beschikbaar tafeltje.

DSC01522

Van het met kitsch gevulde interieur van je grootouders naar de glitter and glamour van Hollywood: we worden verwacht op ‘Sunset Boulevard’. Deze in 1994 geopende laan geeft misschien wel het bekendste beeld van ‘Disney’s Hollywood Studios’ en heeft dat te danken aan de vervallen hoteltoren aan het uiteinde. Ik hoef je wellicht niet meer te vertellen dat een onweer dit ooit zo beroemde luxehotel omtoverde tot een verlaten krot en sommige Rollercoaster Friends zullen zich beslist herinneren hoe de bliksem hier in 2010 ook daadwerkelijk insloeg. Thematisch honderd procent gepast, maar we zagen onze voorstelling van ‘Fantasmic’ daardoor wel jammerlijk in het water vallen. The Twilight Zone – Tower of Terror is het inmiddels twintig jaar oude origineel waarop Anaheim, Parijs en Tokio hun eigen versie baseerden. Toch staat de pionier in Orlando ondanks de jongere concurrentie nog steeds bekend als de meest legendarische van het viertal. Dat is grotendeels te danken aan de zogenaamde ‘Fifth Dimension’, een sequentie waarin de liftkooi meer doet dan je van een traditionele lift zou verwachten. Het effect gaat gepaard met knappe visuele illusies en de meerwaarde ten opzichte van de andere varianten is inderdaad enorm. Na de grimmige boiler room en de realistischere manier van instappen (je wandelt niet door een misplaatste gang, maar zit meteen in de lift) vormt de ‘Fifth Dimension’ een ultieme spanningsopbouw naar het intense valgedeelte. Daar pakt Disney overigens uit met een random programma, waardoor ‘Tower of Terror’ niet de voorspelbare ervaring is die quasi iedere attractie op een gegeven moment wel wordt. ‘Le Tour de la Terreur’ – oeps, verkeerde park – is met andere woorden het beste bewijs dat Disney wel degelijk meer kan dan louter magische prinsessenkasteeltjes bouwen. Storytelling? Check. Intensiteit? Check. Awesomeness? Double check!

DSC01978 DSC01518

Laten we twee van de meest stevige thrills maar lekker in een hoekje verzamelen, moet Disney gedacht hebben toen het Rock ‘n’ Roller Coaster vijftien jaar geleden in de voortuin van ‘The Hollywood Tower Hotel’ plofte. Wij als Europeanen kennen het concept voornamelijk als een ronduit heerlijke Vekoma die door een met discolichten gevulde fabrieksloods sjeest. Pure fun, maar tevens verhaalloos as hell. Dat is op z’n zachtst gezegd bizar, want drie jaar eerder kon men een identieke baan wél een consistente achtergrond meegeven. Stel je voor dat je in Los Angeles bent en een ontmoeting hebt met rockgroep Aerosmith. Wanneer de band echter beseft dat ze hopeloos laat zijn voor hun concert aan de andere kant van de stad, willen ze ons meenemen in hun superstretch limousine. Fijn, dat zien we zitten! We vertrekken in een ietwat groezelige parkeergarage en razen vervolgens rakelings langs verkeersborden, palmbomen en schijnwerpers zoals je die in een karikaturaal L.A. zou verwachten. Het thema is niet hoogstaand en haalt het in de verste verte niet van de high-tech lichtshow die men in Parijs neerzette, maar ’t is logischer en best geloofwaardig. Ik ervaar de Amerikaanse versie dus minstens even amusant als de Europese, maar een echte winnaar aanduiden is verdomd lastig.

DSC01990

Je las het al: ‘One stormy night long ago… Our performance of Fantasmic got cancelled’. Wachtend op onze seating zagen we in 2010 de hemel steeds dreigender worden, tot een tropisch onweer elke kans op een voorstelling definitief vernietigde. We zijn inmiddels vier jaar verder en ik mocht sindsdien de fijne variant in Anaheim en het ronduit fantastische spektakel van ‘Tokyo DisneySea’ aanvinken. De verwachtingen zijn dus hooggespannen wanneer we koers zetten naar de Fantasmic! (inderdaad mét uitroepteken) van ‘Disney’s Hollywood Studios’. Die verwachtingen worden aanvankelijk niet getemperd door de indrukwekkende omvang van het ‘Hollywood Hills Amphitheatre’, waar een halfuur voor aanvang al duizenden mensen ongeduldig zitten te wachten. ‘Fantasmic!’ blijft ruim vijftien jaar na de première duidelijk hot. Maar weet iemand eigenlijk waarom? Hoewel Orlando de enige versie van ‘Fantasmic!’ is die met een exclusief theater kan pronken, ervaar ik het als de minst geslaagde van het drietal. We zitten vijftig procent van de tijd naar waterprojecties te staren en de ronduit saaie scène rond ‘Pocahontas’ haalt het allerlaatste beetje schwung uit de voorstelling. De finale komt dankzij een enorme vuurzee (even lekker opwarmen!) gelukkig beter uit de verf, maar het blijft een teleurstellend spektakel wanneer Japan en Californië op je palmares staan. Negeer dus sowieso de ‘goeie’ raad om anderhalf uur op voorhand ter plaatse te zijn. In die tijd kan je gerust een extra rondje rocken of droppen en ‘Fantasmic!’ is z’n sterrenstatus sowieso niet waard. Of ben ik gewoonweg te verwend?

DSC01980 IMG_0110

Eindigen met een valse noot is niet fijn, maar het vat de dag wel op een doeltreffende manier samen. ‘Disney’s Hollywood Studios’ geeft me immers sowieso ietwat gemengde gevoelens. Niet omdat ik me hier niet amuseer; het park heeft dankzij ‘Rock ‘n’ Rollercoaster’, ‘Tower of Terror’ en het vele entertainment zelfs een mooi aanbod. Bovendien is de thematiek een stuk consistenter uitgevoerd dan in Parijs en hebben de Amerikanen op papier een completer aanbod (al vind ik ook onze eigen ‘Walt Disney Studios’ sinds de komst van ‘Ratatouille’ een stuk vollediger dan voorheen). ‘Hollywood Studios’ lijdt echter aan het kwaaltje waar zowat elk studiopark mee te kampen heeft: kilheid. Omdat quasi elke ride en show in zo’n enorme hal verwerkt wordt, missen dergelijke parken de levendigheid die een gemiddeld pretpark net zo aantrekkelijk maken. Je ziet geen coastertrein over z’n rails donderen en je hoort geen gillende tienermeisjes. En hoe geniaal al die overdekte attracties op zichzelf ook zijn, het maakt een park minder uitnodigend. De hoofdstraat, ‘Echo Lake’ en ‘Sunset Boulevard’ vind ik reuzegezellig aangepakt, maar de hele linkerzijde van het park illustreert perfect wat ik bedoel. ‘Streets of America’? Saai in het kwadraat. Het tussen loodsen gepropte ‘Pixar Place’? Doods. Neen, ik hou niet van pretparken die zich op filmstudio’s baseren en ‘Disney’s Hollywood Studios’ kan me die mening helaas niet doen herzien.

DSC02014

We hoeven gelukkig maar enkele uurtjes te slapen om deze bedenkelijke plek in te ruilen voor het meest unieke en futuristische park van ‘Walt Disney World’. Geef je benen vannacht de nodige rust, want we gaan letterlijk ki-lo-me-ters afleggen in een van ’s werelds meest uitgestrekte themaparken. We doen dat trouwens – hou je vast – volledig coasterloos. Als dat maar goed komt… See you in Epcot!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s