Florida Fever – Disney’s Animal Kingdom

Welcome to the Walt Disney World Resort, The Place Where Dreams Come True. Dat klinkt fijn, dat klinkt groots en dat klinkt magisch, maar dat klinkt bovenal ontzettend lang. Té lang, volgens websites die zichzelf op pretparken focussen. Fanboys gaan bijgevolg niet naar ‘Walt Disney World Resort’, maar naar WDWR, WDW of droogweg DW. Daar genieten ze vervolgens van attracties zoals RNRC, TSMM, IASW en BTMRR. Ik zou mezelf in tripreports heel wat typewerk kunnen uitsparen door deze methode toe te passen, maar geef toe dat het er ronduit verschrikkelijk uit ziet. Daarom is het een persoonlijke missie om afkortingen uit m’n verslagen te verbannen en jullie eindelijk te vertellen waar die lettertjes écht voor staan. Twee jaar na ons verhelderende bezoek aan het Californische DCA, zoeken we vandaag naar de betekenis achter het 4.000 kilometer verder gelegen, doch minstens even mysterieuze Dee-Aa-Kaa. DAK dus.

DSC01811

Uitgeslapen terug in België aankomen na een vakantie in Orlando? Ik dacht het niet. Drie dagen sensatie in ‘Universal’, achttien geschifte uren in ‘Magic Kingdom’ en een intens rondje coasteren in ‘Busch Gardens Tampa’, dat is de buit na vijf dagen in de internationale pretparkhoofdstad. Ondanks deze vermoeiende voorgeschiedenis staan we op vrijdag 18 april toch verrassend uitgerust aan de poorten van onze volgende halte. Dat is ‘Disney’s Aa-Kaa’, dat met z’n zestien jaar het jongste themapark uit de vierdelige ‘Walt Disney World’-collectie vormt. Het concept is logischerwijs anders dan bij de overige exemplaren. Je wordt niet getransporteerd naar een fabelachtige sprookjeswereld, je bezoekt geen grootse wereldtentoonstelling en je neemt geen kijkje achter de schermen van de filmwereld. Men vervangt ‘Disney’s Afwezige Kasteel’ echter met plezier door een ‘Disney’s Absolute Kolos’ van een boom. De ‘Tree of Life’ is het symbool van DAK en ’t is zowat het eerste beeld dat je krijgt wanneer je de dichtbegroeide jungle aan de inkomzone verlaat. Als icoon kan het vijfenveertig meter hoge gevaarte dus best tellen en het wordt nog mooier wanneer je dichterbij komt. In de stam van deze reusachtige baobab zijn immers tientallen dieren uitgehouwen. En dat zouden nog niet de laatste beestjes zijn die we vandaag te zien krijgen. Het begint al tussen de wortels van de ‘Tree of Life’, waar je kan afdalen naar het ondergrondse theater van It’s Tough to be a Bug. Deze 4D-film werd gebaseerd op ‘A Bug’s Life’, een van de allereerste animatiefilms die uit de stal ‘Pixar Animation Studios’ rolde. Het concept is simpel, maar fijn: we wonen een voorstelling bij waarin insecten ons vertellen dat hun leven allesbehalve simpel is. Wanneer de show halverwege gekaapt wordt door slechterik Hopper, begint een knappe opeenvolging van (schrik)effecten. ‘It’s Tough to be a Bug’ gaat een opvallend eind verder dan de gemiddelde soortgenoot, waardoor de film zelfs na zestien jaar nog niet gedateerd over komt. En dat is inderdaad vrij uniek voor een 4D-presentatie op pretparkniveau.

DSC01841 DSC01859

Noem het gerust ‘Disney’s Atypische Kermis’ of ‘Disney’s Afschuwelijke Klungelwerk’, maar ik moet het veel minder directe ‘Dinoland USA’ helaas ook goed rekenen. Ik herinner me uit 2010 dat DAK een van ’s werelds mooiste themaparken is, maar ik weet tevens dat deze enkele zone dat plaatje op een weinig subtiele manier verstoord. In ‘Dinoland USA’ worden we getransporteerd naar een carnival-achtig sfeertje waarin felgekleurde plastieken dinosauriërs, asfalt en kartonnen themaobjecten overheersen. Dit totaalplaatje zou in zowat elk themapark een aanfluiting zijn, maar in de verder quasi perfecte setting van dit park heeft ‘Disney’s Achterlijke Keuze’ een nog ingrijpender effect. Bovendien is het niet alleen visueel een misser, maar kan ook het merendeel van de aanwezige attracties niet overtuigen. Disney nam hier genoegen met een lelijke draaimolen en Primeval Whirl, alias ‘Disney’s Achtbanen Kopieerwerk’. Want alsof één misplaatste kermisachtbaan inclusief schreeuwerig decor nog niet voldoende was, doet men het meteen in tweevoud. Leuk voor één ritje op de Antwerpse Sinksenfoor, maar why-oh-why moet dit per se in een Disney-themapark gebouwd worden? Nadat Nick z’n broodnodige credits gescoord heeft, laten we het meest misplaatste parkgedeelte dan ook snel achter ons. Vanaf nu wordt het alleen maar beter!

DSC01799 DSC01804

Voor dat betere werk hoeven we trouwens niet eens ver te lopen. Achter de hoek van dat centraal gelegen kermisplein pakt ‘Dinoland USA’ namelijk uit met DINOSAUR. Waarom ik opeens in hoofdletters typ? Omdat Disney dat zelf ook doet als het deze ride beschrijft. Niet geheel onterecht, zo blijkt. Want wat is er leuker dan een breed lachende knalblauwe dino die een kermisattractie uitbaat? Juist ja: een bloeddorstige dino die ons achterna zit wanneer we in een futuristische terreinwagen door een nachtelijke jungle hobbelen. En die dreigende verhaallijn wordt knap uitgewerkt tijdens ons bezoek aan het ‘Dino Institute’. Officieel zijn we hier om vredig terug in de tijd te reizen met een zogenaamde ‘Time Rover’, die terreinwagen van daarnet. De minder officiële – doch tien keer leukere – missie: Iguanadon Aladar redden uit een allesvernietigende meteorietenstorm. Het resultaat is een wilde tocht waarin Disney bevestigt dat spanningsopbouw een van z’n specialiteiten is. ’t Is gewoonweg fantastisch om in het steeds dreigender wordende sfeertje van ‘DINOSAUR’ op zoek te gaan naar de Iguanadon en daarbij oog in oog te komen met minder vriendelijke exemplaren. De tijdssprongen die je aan het begin en het einde van de rit maakt, zouden in mijn ogen gepaard kunnen gaan met indrukwekkendere effecten en zo overdonderend als het qua ritsysteem identieke ‘Indiana Jones Adventure’ is ‘DINOSAUR’ simpelweg niet. Maar verder is er weinig op deze darkride aan te merken en hij komt zelfs heel wat pittiger uit de hoek dan je aanvankelijk zou verwachten.

DSC01809

Ons rondje ‘DINOSAUR’ maakt ‘Disney’s Achterhaalde Kartonwereld’ van daarnet al bijna goed, maar ‘Disney’s AantrekkingsKracht’ bestaat uit meer dan darkrides alleen. Want als de funfabriek uit Lake Buena Vista voor één ding bekend staat, is het wel voor shows en entertainment. Zo ook in ‘Dinoland USA’, waar het met Finding Nemo – The Musical een ‘Disney’s Artistieke Kanjer’ neerzette. Vraag me niet wat een minuscule clownvis en z’n kleurrijke koraalrif bij de prehistorische giganten te zoeken hebben, maar dat boeit me omwille van de kwalitatieve voorstelling allerminst. We genieten hier een kleine drie kwartier van prachtige kostumering, getalenteerde poppenspelers, knappe decors en aanstekelijke muziek. Dat zijn heel wat positieve elementen waarmee ‘Finding Nemo – The Musical’ terecht mag pronken, maar jammer genoeg laat de timing van het spektakel de potentiële genialiteit niet volledig tot uiting komen. Men vond het noodzakelijk om de volledige verhaallijn van de film te reduceren naar veertig minuten show en dat komt op sommige momenten ietwat geforceerd over. Men had dus best enkele scènes kunnen schrappen om andere, sterkere passages uitgebreider uit te werken. Muggenzifterij, hoor ik sommigen denken. En als ik het aanwezige publiek na de laatste noot z’n handen blauw zie klappen, delen ze die mening wellicht. Maar ergens lijkt ‘Finding Nemo’ gewoonweg te verdrinken in de leegte tussen een volwaardige Broadway-musical en een danig ingekorte pretparkshow. Topentertainment met kleine lettertjes, noem ik dat dan.

IMG_0094

Een kijkje op de applicatie van ‘Walt Disney World’ leert ons dat we inmiddels verwacht worden voor onze ‘Fastpass+’ bij Kilimanjaro Safaris. We racen dus van ‘Dinoland USA’ naar het fictieve dorpje ‘Harambe Village’ en betreden daar de wachtruimte voor ‘Disney’s Appetijtelijke Kers’ op de attractietaart. Wanneer we plaatsnemen in een van de gigantische jeeps, stelt onze tourguide zich enthousiast voor. Want – zo zegt ie zelf – we kunnen elkaar maar beter leren kennen wanneer we voor twee weken samen op safari gaan. En als we zouden verdwalen op die 800 vierkante kilometer grote savanne, duurt het wellicht nog enkele weken langer. De ietwat ironische toon is dus al gezet wanneer we het terrein – dat overigens geen 800 vierkante kilometer meet, maar nog steeds groot genoeg is om een volledig pretpark op te bouwen – beginnen te verkennen. ‘Kilimanjaro Safaris’ is Disney op het hoogtepunt van z’n kunnen. Geen mens die nog beseft dat dit slechts een pretpark in Centraal-Florida is. Neen, dit is een echte jeep-safari in Afrika waarin we vol overgave die wilde dieren moeten fotograferen. Wilde dieren? Yeah right. Natuurlijk worden die beestjes met schrikwekkende techniek van de lange stoet toeristenbussen afgeschermd, maar je moet al verdomd goed kijken om Disney’s werkwijze te doorgronden. Ik kan dus alleen maar concluderen dat ‘Kilimanjaro Safaris’ een van ‘Disney’s Absolute Kroonjuwelen’ is, maar ik vind het jammer dat men het sensationele laatste gedeelte van weleer intussen naar de geschiedenisboeken verbannen heeft. Toen ik de safari in 2010 ondernam, werden we kort voor het einde namelijk onder vuur genomen door een bende stropers. De wilde tocht richting uitstapstation is inmiddels vervangen door een braaf stukje uitrijden. Best jammer.

DSC01826 DSC01821 DSC01813

Noem dit park gerust ‘Disney’s Absolute Kuitenbijter’, want je legt hier vaak enorme afstanden af. Niet alleen tussen, maar ook tijdens het beleven van de attracties trouwens. Je favoriete diersoort niet kunnen spotten tijdens die safari van daarnet? Dan kan je het gerust proberen op een van de trails waar men je te voet doorheen stuurt. In het Afrikaanse gebied gaat die wandelroute door het leven als Pangani Forest Exploration Trail en je komt er oog in oog te staan met imposant grommende gorilla’s. Leuk om een keertje door te wandelen, al maakt ‘Disney’s (veel te) Actieve Kleutertuin’ ons het leven zuur met veel lawaai en tegendraadse wandelpatronen. In de Aziatisch gethematiseerde Maharajah Jungle Trek zijn we duidelijk beter af. De kolonie kinderen houdt zich hier binnen aanvaardbare grenzen en bovendien is er meer interessants te spotten. Ook qua themaniveau trouwens, want deze trail overtreft elke Europese zoo op meer dan overtuigende wijze. Zo vergeef je het park zelfs relatief vlot dat de schitterende Bengaalse tijgers zichzelf vandaag ‘Disney’s Afwezige Katachtigen’ noemen. De laatste, maar helaas ook minst interessante trail is Rafiki’s Planet Watch. Dit educatieve centrum is enkel met een trein vanuit ‘Harambe Village’ te bereiken, maar die treinrit is op zich tien keer amusanter dan de saaie boel die achter het tweede treinstation ligt. Sla dit dus met een gerust geweten over.

DSC01851 DSC01844

Actie, wij willen actie! Dat komt goed uit, want Nick en ik willen dat ook. Aangezien ‘Disney’s AlarmKlok’ ons er net op dat moment aan herinnert dat onze volgende ‘Fastpass’-reservering verzilverd kan worden, is de keuze trouwens niet zo moeilijk. We worden namelijk door het bedrijfje ‘Kali Rapids Expeditions’ verwacht voor een welgekomen portie afkoeling in de plakkerige hitte. Zij vestigden zichzelf in ‘Disney’s Aziatische Kant’ en dat is zonder twijfel de meest indrukwekkende zone van het hele park. Schijnbaar eeuwenoude tempels en pagodes zorgen in combinatie met mystieke achtergrondmuziek voor een bijzonder geloofwaardig geheel. Diep in de Aziatische jungle stroomt de woeste ‘Chakranadi River’ waarop Kali River Rapids haar expeditieleden trakteert op een ethisch verantwoord nat pak. Ethisch verantwoord? Jep! ‘Kali River Rapids’ is zo’n ijzersterk uitgevoerde variant op de klassieke rapid river, dat ie zelfs een verhaal te vertellen heeft. Ontbossing rondom de rivier zorgt ervoor dat de stroom geblokkeerd wordt door een massa boomstammen. Een ramp voor de ter plaatse levende dieren en ook ons vlot zit gevangen tussen smeulende boomstronken en een brandende truck. Een niet al te bescheiden catastrofe dus. Tenzij… we die tien meter hoge waterval als uitweg benutten. De keuze is al vlug gemaakt en enkele gelukkigen bekopen de vluchtroute met een doorweekte outfit. Na die drop – wat blijft dat toch een onvoorspelbaar toppunt op eender welke rapid river – is het helaas al vlug gedaan met de pret. ‘Kali River Rapids’ is immers aan de korte kant en kan het ondanks haar knappe thematische entourage niet halen bij het imposantere Disney-broertje in Anaheim of de twintig kilometer noordelijker gelegen ‘Universal’-versie.

DSC01810 DSC01947 DSC01847
Voor mij graag nummertje 32 met rijst en zoetzure saus. Nummer 32 is de volgende kandidaat in het rijtje van ‘Disney’s Avontuurlijke Kreten’ en staat op de plattegrond van het park aangeduid als Expedition Everest – Legend of the Forbidden Mountain. Dat is een klinkende naam en het is in Lake Buena Vista dan ook ongekroond, doch onbetwist ‘Disney’s Achtbaan Koning’. Toen de gigant in 2006 opende was het een instant hit en ook vandaag is ‘Expedition Everest’ nog een van de meest herkenbare iconen van ‘Walt Disney World’. Maar wat zit er eigenlijk onder die besneeuwde bergtop? Het antwoord is eenvoudig: een uiterst amusante rollercoaster die haar verhaal duidelijk, maar zonder al te veel overbodige show vertelt. Verwacht thematisch gezien het meest van de wachtruimte, die dankzij haar rijkelijke detaillering en de logische opbouw een passend sfeertje creëert. Vervolgens neem je tezamen met drieëndertig andere lotgenoten/gelukkigen/angsthazen plaats in een treinstel van de ‘Anandapur Rail Service’. Wanneer deze stoomtrein zich in beweging zet, gaat het er aanvankelijk vrij gemoedelijk aan toe. Pas na lifthill nummer twee slaat de sfeer om en daar is ‘Disney’s Achterwaartse Kick’ grotendeels verantwoordelijk voor. Je begint vanaf dat moment te merken dat ‘Expedition Everest’ best een stevige achtbaan is en die krachtige ervaring blijft voortduren tot in de eindremmen. Helaas verdwijnt daardoor het verhalende aspect richting achtergrond, met een pikdonkere passage door ‘The Forbidden Mountain’ als het thematische dieptepunt. Zelfs een integrale confrontatie met de Yeti kan maar moeilijk camoufleren dat ‘Expedition Everest’ eerder een achtbaan dan een totaalervaring is. Ik weet dat de huidige Yeti-animatronic niet presteert zoals de Imagineers het ooit bedoeld hadden, maar ’t is jammer dat een dergelijk imposant ogende ride daardoor een beetje in mineur eindigt. De grootse finale waar men al een hele wachtrij en rit op anticipeert, blijkt uiteindelijk niet meer dan een harige pop waar een stroboscoop op schijnt. Indien je me echter vraagt of ‘Expedition Everest’ een goeie attractie is, antwoord ik resoluut ja. Het verder vrij passieve park had gewoonweg een thrillride nodig en als we daar meteen een zestig meter hoge bergtop bij krijgen, is dat mooi meegenomen.

DSC01832 DSC01836

We steken ‘Disney’s Aziatische Kanaaltje’ over en beseffen niet dat het park hier in de nabije toekomst ‘Rivers of Light’ zal presenteren. Het gloednieuwe nachtspektakel zal live muziek gaan combineren met waterscreens en projecties. Deze variant op ‘World of Color’ gaat ervoor zorgen dat elk Disney-park ter wereld – helaas met uitzondering van één Europees kneusje – haar eigen slotshow presenteert. Meer grootse plannen zijn er voor het langverwachte ‘Avatar Land’ dat sinds enkele maanden aan een jarenlange constructiefase begonnen is. De voorlopig vrijgegeven themaconcepten verraden een surrealistische droomwereld waarin twee gloednieuwe rides verwerkt zullen worden. Verwachtingen zijn dus hooggespannen en ik ben er rotsvast van overtuigd dat de combinatie van ‘Rivers of Light’ en ‘Avatar Land’ dit park tot een volwaardige dagbestemming zullen omtoveren.

DSC01838

Over dat laatste kan je vandaag de dag nog twisten. Ook wij hebben het verlanglijstje al afgewerkt voor ‘Disney’s Armzalige Koetsen’ – alias de praalwagens van de lokale parade – in ‘Discovery Island’ aan ons voorbij schuiven. Hoewel het park ontzettend groots opgezet is en pronkt met thema’s die bijna aan het niveau van ‘Tokyo DisneySea’ kunnen tippen, maakt het niet al te uitgebreide attractieaanbod de relatief jonge leeftijd opvallend duidelijk. Het gemis wordt gedeeltelijk gecompenseerd door de enorme hoeveelheid aan dieren (helaas toonde ‘Disney Allesbehalve Kamelen’), maar zo’n savanne vol vierpotige creaturen kan nu eenmaal niet alles goedmaken. Geef het attractiearsenaal dus een boost, open zo snel mogelijk die avondshow en ’t park wordt zonder twijfel een nog grotere hit dan het al is. Want beperkt of niet, het blijft mijn favoriete plekje van ‘Walt Disney World Resort’ en ik heb er ook tijdens deze reis opnieuw twee beestige dagen beleefd. Mijn persoonlijke tip aan Disney om de lading mooi te dekken: noem het maar gewoon ‘Disney’s Apen Kont’, want daar heb ik er uiteindelijk best veel van gezien vandaag. Goed idee?

DSC01791

Tja, dat kan natuurlijk ook. Betweters…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s