Florida Fever – Magic Kingdom

DSC01805

Maak kennis met Nick. Nick is een 28-jarige jongen uit het landelijke dorpje Reet, al beweert hij zelf een twintiger uit de omgeving van Antwerpen te zijn. Nick houdt van pretparken, feestjes, cocktails en reizen. Leuk, dacht ik in 2010. Onze interesses overlappen namelijk op de meest cruciale vlakken en Nick zou dus best een toffe gast kunnen zijn. M’n gedachten worden bevestigd en vier jaar later mogen we samen reeds heel wat mooie herinneringen ophalen (vooraleer de roddelpers op gang komt: dat zijn trouwens honderd procent vriendschappelijke herinneringen). We reisden van de Amerikaanse westkust tot het oostelijke puntje van Azië en deelden emotionele, grappige en frustrerende momenten. Maar bovenal deelden we een droom. De droom om Disney’s wereldwijde nalatenschap te ontdekken en de droom om daar ooit zelf onderdeel van te mogen zijn. In mijn geval kwam de droom in 2011 uit dankzij een vier maanden durende stage in ‘Disneyland Paris’, maar Nick zou uiteindelijk tot 2014 moeten wachten om de felbegeerde Disney-nametag op te spelden. En jongen, wat wil je graag doen daar in Disney? En hoe wil je het aanpakken? Nick aarzelt. Geen idee eigenlijk. Hij zou eerst eens willen zien hoe een Cast Member zich hoort te gedragen en wat de verschillende functies zoal zijn. Goed, dacht ik. Dat zijn geldige redenen om een snelle business-trip van tweeënhalve week richting Orlando te boeken. Ik ga er namelijk van uit dat ze in ‘Walt Disney World’ wel weten hoe een toegewijde Disney-medewerker zich hoort te gedragen. En om te bewijzen dat dit absoluut geen plezierreisje is, staan we al om zeven uur voor de poorten van ‘Magic Kingdom’. Professionaliteit, heet dat.

DSC01528

De eerste zonnestralen komen met heel veel moeite aan de horizon tevoorschijn terwijl de Stars & Stripes statig boven een van ’s werelds beroemdste treinstations wapperen. Ondanks het vroege uur heerst er reeds een drukte van jewelste voor de poorten van het best bezochte pretpark op onze planeet. De ferrydienst begint aan een urenlange ochtendspits, monorails arriveren met honderden inzittenden en overvolle bussen zorgen voor het vervoer vanuit de veraf gelegen resorthotels. Middenin die massa staan Nick en Glenn, twee mannen met een missie. Die missie is eenvoudig: observeren, leren en becommentariëren waar nodig. Voor dag en dauw staat er reeds een niet al te bescheiden legertje breed glimlachende Cast Members aan de toegangspoorten van het park. Ze zijn klaar om vandaag de toegangskaartjes van vele tienduizenden bezoekers te controleren en verwijten à la ‘You ruined my holiday’ te slikken. Zeg Nick, wat dacht je van ‘Ticketing’? Nick weigert ogenblikkelijk en wijst naar de klok die hoog boven ons uit torent. Op dít uur met een dergelijk gelukzalige smile elke passerende gast een welgemeende goedemorgen wensen? Ik dacht het niet. En hoewel de welbekende Mickey-contouren op een wel erg leuke wijze groen oplichten wanneer we onze ‘MagicBand’ ertegen houden, gaat dat wellicht ook vervelen wanneer je op jaarbasis een ongelooflijke 18.500.000 bezoekers ontvangt.

Van ‘Main Street USA’ word ik vrolijk. Of dat nu om zeven uur ’s morgens, drie uur ’s nachts, in Amerika, in Europa of in Azië is; een betere intro op een dagje Disney-magie kan ik mezelf niet wensen. En hoewel we als Europeaan nogal verwend werden met de meest gedetailleerde en doordachte versie van ‘Main Street USA’, is het ook in Florida een heerlijke manier om op bombastische wijze uit de reële wereld ontvoerd te worden. Toegegeven: overdrijven is een kunst en het dansgroepje dat ter hoogte van ‘Central Plaza’ trots haar pas aangeleerde danspasjes toont, had misschien niet gehoeven op dit onmenselijke uur. De gemiddelde Amerikaan racet er in z’n supersonische scooter immers achteloos aan voorbij terwijl er maar één doel door z’n niet al te uitgebreide hersenmassa spookt: ‘Let’s do some rides’.

DSC01531 DSC01616

Pretparkbezoekers zijn kuddedieren. Ze willen allemaal hetzelfde en liefst nog op hetzelfde moment. Dat klinkt als terreur wanneer je er middenin belandt, al kan het evenzeer een zegen worden als je de kudde te slim af bent. Denk even mee waar een gemiddeld gezinnetje in ‘Magic Kingdom’ eerst heen wil en waar ze uiteindelijk het meeste tijd zullen doorbrengen. De kleuterzoon wil met ‘Peter Pan’ vliegen, de tien jaar oude dochter zou graag een foto maken met Anna & Elsa, mama wil nostalgie herbeleven in ‘It’s A Small World’ en papa zegt geen nee tegen een groepje welgevormde prinsessen van twintig jaar. Het mag duidelijk zijn: ‘Fantasyland’ is de te vermijden plek op drukke dagen en tijdens de middaguren. Het ‘Extra Magic Hour’ dat ‘Walt Disney World’ haar hotelgasten cadeau doet, is echter een mooie manier om de stress en chaos van ‘Fantasyland’ relatief eenvoudig te omzeilen.

DSC01620

Misschien is het fout om anno 2014 nog ‘Fantasyland’ te vermelden, want op elke folder en gids pakt men vandaag in sierlijke letters uit met de grootse opening van ‘New Fantasyland’. ‘Magic Kingdom’ neemt tijdens ons bezoek langzaam maar zeker afscheid van de gigantische bouwput die de sprookjeszone jarenlang was. In die tijd ruilde men grijze kasteelmuren en schreeuwerige tentzeiltjes in voor een tijdlozer, meer matuur ogend gebied dat rechtstreeks inspiratie putte uit populaire animatiefilms. Het hoekje van ‘Peter Pan’ en ‘It’s A Small World’ werd helaas nogal schaamteloos aan z’n lot overgelaten en toont de laatste stuiptrekkingen van ‘Fantasyland’ in het pré-renovatietijdperk. Wanneer zelfs de nabijgelegen toiletten met een monsterbudget naar Rapunzel en haar Flynn Rider gethematiseerd werden, vraag ik me af waarom het exterieur van deze beide darkrides zo stiefmoederlijk behandeld werd. Binnenin scoren ze beiden behoorlijk goed – ‘Peter Pan’s Flight’ vind ik ondanks z’n gezegende leeftijd zelfs een stuk fijner dan de Europese versie – en later die dag moeten Cast Members dan ook lange rijen extra paaltjes en witte touwen uit hun mouw toveren om de toegestroomde massa onder controle te houden. Gelijkaardige taferelen zien we bij ‘Winnie The Pooh’, al kreeg die klassieke darkride aan de buitenzijde wel een (relatief summier uitgevoerde) opknapbeurt. En Nick, word je een operator aan zo’n klassieke ‘Fantasyland’-darkride? Hij twijfelt, maar de krijsende kleuterschool die achter ons aansluit in de wachtrij voor een ritje naar ‘The Hundred Acre Wood’ brengt al vlug duidelijkheid. Nee bedankt, ik zoek nog even verder.

DSC01541

Hey Nick, als je op een prinses uit kaskraker ‘Frozen’ lijkt, staan mensen met plezier vier uur in de rij voor een foto met je! Benen ontharen en één lange blonde vlecht of twee kastanjebruine vlechtjes laten groeien, is dus de boodschap. Helaas heeft Nick geen superkrachten à la Idina Menzel en kan hij niet zingen zoals Kristen Bell dat kan, dus deze carrière lijkt vooralsnog verre toekomstmuziek. Meer succes hebben Nick en ik bij het amusante ‘Mickey’s PhilharMagic’, waar we vlot elke beroemde themesong kunnen meebrullen. Dus lieve mensen van ‘Disneyland Paris’: verban ‘Captain EO’ voorgoed uit ‘Discoveryland’, projecteer ‘PhilharMagic’ op het scherm, zie hoe de zaal weer tot de nok gevuld raakt én huur de best mogelijke Cast Member voor dit muzikale 3D-geweld in: Nick from Reet!

‘New Fantasyland’ doet gezellig mee in een traditie die we sinds 2012 – tegen onze wil in – hanteren. Grote pretparkresorts bouwden tijdens onze recente bezoeken steevast aan immense nieuwigheden om ze pas enkele weken of maanden later voor het publiek open te stellen. En hoewel de kandidaat van ‘Magic Kingdom’ beduidend minder imposant is dan ‘Cars Land’, ‘Mystic Point’ of ‘Diagon Alley’, is ook ‘Seven Dwarfs Mine Train’ alweer een langverwachte nieuwigheid die we op een haar na missen. Deze achtbaan met darkride-elementen (of darkride met achtbaan-elementen, zoals je wil) is al jaren in aanbouw en moet dankzij haar centrale locatie het levendige middelpunt van ‘New Fantasyland’ worden. Walt Disney Imagineering toonde via sociale media reeds de indrukwekkende thematiek die men in en rond het Duitse berglandschap optrekt en legt de verwachtingen op die manier bijzonder hoog. Wanneer we de mijnwagentjes heen en weer zien wiegen tijdens een testrit, roept Nick uit dat hij beslist heeft. Ja, voor deze mijnkarretjes wil hij koste wat het kost werken! Maar euhm Nick… Wij hebben een dergelijke attractie helemaal niet in Europa. Jammer, maar helaas.

DSC01622

Van een stoere, doch gesloten rollercoaster gaat het naar attracties die wèl geopend zijn, maar waar twee twintigers met een bedenkelijke blik aangestaard worden. Vooral de Cast Member die voor de ingang van ‘Ariel’s Grotto’ staat, begrijpt er helemaal niks van. ‘Hi guys, this is Ariel’s meet&greet location, the entrance to the Little Mermaid Ride is over there! Oh, so you want to meet Ariel?’ Tuurlijk willen we dat! Elk greintje testosteron hoort een welgemeende ‘Ja!’ te schreeuwen naar de roodharige zeemeermin met haar strategisch geplaatste schelpjes. Ariel is de meest sexy Disney-prinses uit het assortiment en ze ontbreekt bovendien nog steeds op onze character-counter. Om het feestje helemaal compleet te maken, nemen we na de wachttijdloze fotogelegenheid ook plaats in de nabijgelegen darkride rond ‘The Little Mermaid’. ‘Under The Sea’ werd in 2012 gekopieerd naar Californisch voorbeeld en mag in Florida pronken met een passender exterieur. Blikvanger is het paleis van Prince Eric waarachter watervallen van een indrukwekkende rotsformatie naar beneden klateren. Diep in die rotsen vinden we het sfeervolle station van een attractie die naar mijn bescheiden mening op wereldniveau speelt. Ja, ik weet het… de ritduur is vrij kort, er zijn geen onverwachte wendingen en het ritsysteem is allesbehalve vernieuwend. Maar het is exact dat laatste puntje dat ‘Under the Sea’ zo ontzettend geniaal maakt. Eindelijk een hedendaagse darkride die niet hoeft te teren op schermen, eindelijk een moderne attractie die je niet dwingt om op knipperende led-lampjes te schieten en ein-de-lijk nog eens een darkride waar inzittenden geen 3D-brilletje op hun neus krijgen. In ruil daarvoor verwent ‘Magic Kingdom’ ons met groots opgevatte scènes, sublieme audio-animatronics en een vlot te volgen (doch ietwat te abrupt afgeronde) verhaallijn. ‘Under the Sea’ is klassiek en relatief simpel, maar overtreft qua klasse en puurheid quasi elke andere darkride die de pretparkwereld recent mocht verwelkomen.

DSC01628 DSC01691

We voelden ons bij ‘The Little Mermaid’ al een beetje ongemakkelijk, maar bij ‘Enchanted Tales with Belle’ wordt het pas echt awkward. In de wachtrij voor deze interactieve meet&greet – die we dankzij onze ‘Fastpass+’ overigens met een stevige tachtig minuten inkorten – treffen we quasi uitsluitend vaders, moeders en hun in prinsessenjurken uitgedoste dochtertjes aan. Daartussen lijken twee twintigers al haast even ongepast als een B&M in je plaatselijke speeltuin. Maar once again: we zijn hier met een missie. We willen immers wel eens zien tot welke gekke dingen WDI tegenwoordig in staat is. En in dat geval is ‘Enchanted Tales’ opeens zoveel meer dan een kinderlijke walktrough. Ons Disney-hart maakt een sprongetje wanneer we de indrukwekkende effecten van een spiegel en een ronduit sublieme Lumière-animatronic voor ogen krijgen. Dat we dit alles vanuit de achtergrond mogen meemaken – zonder mee te moeten spelen in het interactieve, best wel geforceerde toneelstukje – is mooi meegenomen. Een aansluitende lunch in het gloednieuwe ‘Be Our Guest Restaurant’ zou de ervaring helemaal compleet maken, maar hier vangen we bot. Dit is een van de meest gegeerde pretparkrestaurants van het moment en dat voel je. Zelfs anderhalve maand op voorhand konden we al geen reservering voor het diner meer plaatsen en de lunch-service (die op een first-come-first-serve basis werkt) kweekt wachtrijen waar verscheidene attracties alleen maar van kunnen dromen. Be Our Guest, maar vandaag effe niet.

DSC01563 DSC01537

Nick heeft z’n droomjob duidelijk nog niet gespot. Begrijpelijk, want ‘New Fantasyland’ wordt stilaan een helse plek. Om je een idee te geven: de standaard kinderachtbaan van Vekoma die in ‘Storybook Circus’ – een aanzienlijk verbeterde versie van het voormalige, spuuglelijke ‘Toon Town’ – haar rondjes draait, scoort wachttijden tot boven het uur. Nee, in deze gekte hoeft Nick inderdaad niet te werken. Van een zeemzoete, pastelkleurige madness gaat het dus in rechte lijn naar de madness van ‘Tomorrowland’, waarop Nick begint te glunderen. ‘Tomorrowlaaaaand, make some noise!’ scandeert hij net iets te luid. Nick doelt uiteraard op het dancefestival dat zo goed als letterlijk in z’n achtertuin plaatsvindt. Ik heb helaas geen al te best nieuws voor Nick en moet ‘m nogal bruusk uit z’n droom wekken. Psssst… Dit is niet ‘Recreatiedomein De Schorre’, maar wel ‘Magic Kingdom’. Geen Avicii, wel ’s werelds lelijkste ‘Autopia’-variant. Geen Armin van Buuren, wel een ronduit saai rondje schieten op Zurg-poppen. En geen massa zomers gebruinde lijven die zwoel meedeinen op de beat, maar wel een hoop bar slecht geklede, zweterige toeristen. Dus neen, dit is niet het ‘Tomorrowland’ dat een gemiddelde Belg verwacht.

DSC01661

Wat we in ons Belgische ‘Tomorrowland’ dan weer niet hebben, is een openbare vervoerswijze à la ‘PeopleMover’. En ja, dat vind ik een groot gemis. Want ‘Tomorrowland Transit Authority PeopleMover’, zoals het ding voluit heet, is ronduit geniaal. Beeld je meer dan anderhalve kilometer track in die op enkele meters boven de grond het ganse gebied doorkruist. Het duurt ruim dubbel zo lang als een rondje ‘Temple of the Night Hawk’ en het is hersenlozer dan een rit in ‘Schlittenfahrt’. Heerlijk spul dus, vooral omdat we hier zelfs tijdens de middaguren eigenlijk nooit moeten aanschuiven. ‘PeopleMover’ is trouwens nog leuker dankzij de passages langs overige ‘Tomorrowland’-rides. We passeren onder andere ‘Stitch’s Great Escape’ (een leuk bedachte, doch ietwat braaf uitgevoerde show-attractie), ‘Carrousel of Progress’ (knap in al z’n eenvoud en een eersteklas oorwurm), ‘Buzz Lightyear’s Astro Blasters’ (been there…) en ‘Monsters Inc Laugh Floor’ (een grappige interactieve voorstelling die we vooral positief quoteren omdat we zélf weerom buiten de spotlights blijven). Ja, ik hou van de ‘PeopleMover’.

Van een onbestaande rij naar een wachttijd van 130 traag vorderende minuten… Welkom bij ‘Space Mountain’. We halen onze ‘MagicBand’ boven, krijgen de bevestiging dat we succesvol een ‘Fastpass+’ boekten en razen nog geen vijf minuten later in een antiek ruimtescheepje door een witte koepel. Met z’n 39 jaar is ‘Magic Kingdom’s versie de oudste ‘Space Mountain’ uit het wereldwijde rijtje en dat voel je. Je schudt wat heftiger heen en weer dan in Anaheim, er is wat minder te zien dan in Parijs en het voelt allemaal een stuk antieker aan dan in Azië. Maar de respectabele ouderdom maakt van ‘Space Mountain’ geen veredelde kinderachtbaan. Integendeel zelfs: vanaf het moment waarop je loshaakt van de lifthill, start een intense aaneenschakeling van plotse bochten en onverwachte afdalingen die vaak gepaard gaan met ongewoon lompe airtime. Geen moment heb ik beseft dat de topsnelheid maar een goeie veertig kilometer per uur bedraagt, want het lijkt in de complete duisternis allemaal zo veel sneller te gaan. Topmateriaal uit de seventies!

DSC01635

Niet enkel ik vind ‘Tomorrowland’ reuzefijn. Ook Nick ziet er – zelfs ondanks het ontbreken van een meute internationale top-DJ’s – wel wat in. Fijn, dus je gaat voor ‘Space Mountain’ werken? Mja nee, eigenlijk houdt Nick niet van de afschuwelijke kostuums die de plaatselijke Cast Members moeten dragen. Terecht overigens, want de allesbehalve modieuze pakjes zouden zelfs op een Songfestival in de jaren zestig als passé bestempeld worden. Dat is overigens meteen een probleem waar heel ‘Tomorrowland’ mee kampt. Op de hoofdstraat van het gebied na, is het een kille opeenstapeling van grijze en blauwe blokkendozen. Zo sfeerloos zou je ’s werelds meest populaire themapark eigenlijk écht niet verwachten.

DSC01605

Hey Nick, ik heb het gevonden! Je kan elke Disney-song meezingen als geen ander, je danst na een paar cocktails vrij behoorlijk en je houdt van afwisseling. Geen twijfel mogelijk, jij hoort thuis bij het departement van de parade en de characters. In dat segment pakt ‘Magic Kingdom’ bovendien uit met een interessant nieuwtje. Zo gedateerd grote delen van ‘Tomorrowland’ zijn, zo gloednieuw is ‘Festival of Fantasy’. Deze optocht vervangt de voormalige, bijzonder matig uitgewerkte ‘Celebrate a Dream Come True Parade’ en doet dat op overtuigende wijze. We proberen even te vergeten dat een aantal praalwagens rechtstreeks geïmporteerd werden uit Tokio en knijpen een extra oogje dicht voor de bedenkelijke samenhang van het geheel. Maar verder kan ik de floats, de choreografie én de aanstekelijke soundtrack van deze parade bijzonder goed smaken. Go Nick, even een auditie doen en voor je ’t weet sta je als Prince Charming verliefd naar Cinderella te kijken terwijl er twintigduizend kinderen naar je zwaaien. Een droom, toch?

DSC01575 DSC01589

Alsof ‘Main Street USA’ nog niet patriottistisch genoeg is, vonden de ontwerpers van ‘Magic Kingdom’ het noodzakelijk om nòg een themazone vol Amerikaanse trots te proppen. ‘Liberty Square’ benadrukt hoe ontzettend geweldig de Verenigde Staten zijn en ‘The Hall of Presidents’ duwt dit tenenkrommende schouwspel naar een absoluut summum. Toen we in 2010 verzocht werden te zwijgen in de wachtruimte om de integriteit van de voorstelling te bewaren, was ik er helemaal klaar mee. Als het over animatronic-voorstellingen gaat, vind ik zelfs het ‘Elektronisches Vogeltheater’ in Rust pakken interessanter dan deze drieëntwintig minuten (te) lang durende verheerlijking van Amerika. Helaas kunnen we ‘Liberty Square’ tijdens dit bezoek niet principieel links laten liggen omdat een andere attractie hier wel de moeite is. Noem ‘The Haunted Mansion’ gerust de referentie als het gaat over spookhuizen, want zelfs drieënveertig jaar na opening blijft deze darkride een klepper van formaat. Van het exterieur en de duistere voorshow tot de mysterieuze scènes waar je in zo’n gitzwarte doombuggy aan voorbij schuift; het plaatje klopt. Als Europeaan zou je niet geheel onterecht kunnen beweren dat ‘Phantom Manor’ de subtielere en bijgevolg betere variant is, maar ik blijf ook dit oudere origineel een warm hart toedragen. Alleen al de manier waarop je tijdens het tweede deel van de rit op een luguber kerkhof arriveert, verdient een staande ovatie. ‘Nee!’ roept Nick. ‘Staande ovaties zijn verboden! Please remain seated at all times and keep your hands, arms, feet and legs inside the vehicle at all times.’ Nick wordt een goeie Cast Member, dat zie je zo.

DSC02093

Van ‘Yo-Ho Yo-Ho’ tot ‘In the Tiki Tiki Tiki Tiki Room’… Voor wereldberoemde attractiemuziek zijn we in ‘Adventureland’ duidelijk aan het juiste adres. Maar hoe legendarisch de beide soundtracks ook zijn, verwacht alsjeblieft geen wonderen van de ritervaring. ‘The Enchanted Tiki Room’ is het duidelijkste voorbeeld dat zelfs Disney-rides hun houdbaarheidsdatum kunnen overschrijden en Florida’s ‘Pirates of the Caribbean’ moet het onderspit delven voor de grotere, beter uitgewerkte broertjes in Anaheim, Tokio en Parijs. Zelfs de animatronics van Jack Sparrow en Barbossa slagen er niet in om de korte ritduur en de half geslaagde spanningsopbouw goed te maken. Neen, hoewel onze Europese ‘Pirates of the Caribbean’ het predikaat ‘E-ticket’ in elk opzicht verdient, is deze Amerikaanse versie in mijn ogen helaas weinig meer dan een simpel tussendoortje. Jammer!

DSC02094

Als Nick erin slaagt om een twintigtal Amerikaanse toeristen met veel show te laten wegduiken voor plastic piranha’s, dan zou hij misschien een goeie skipper zijn bij de Disney-classic ‘Jungle Cruise’. En stiekem ben ik ervan overtuigd dat hij z’n job met veel meer toewijding zou uitvoeren dan de tamme Cast Member die onze vaartocht begeleidt. ‘Jungle Cruise’ kan vermakelijk zijn wanneer de skipper en je medepassagiers een beetje meewerken, maar het is hoe dan ook een concept dat gevaarlijk dicht bij z’n pensioengerechtigde leeftijd komt. De plastieken beestenboel en het grapje over the backside of water zijn daar trouwens al lang voorbij.

DSC01608 DSC01558

Hij beseft het misschien zelf niet, maar de ster van dit verslag zou toch stilaan z’n keuze moeten maken. Ons rondje ‘Magic Kingdom’ nadert immers z’n voltooiing en jij en ik wachten nog steeds op die volmondige ‘Ja! Hier wil ik werken!’. Maar misschien moeten we even terug naar zijn roots gaan. Nick is namelijk een horecaboy in hart en nieren en het toeval wil dat een doorsnee bezoeker tijdens zo’n achttien uur durende pretparkdag honger krijgt. Wanneer niet één individu, maar zeventigduizend mensen honger krijgen, wordt het restauratiebeleid zelfs een waar huzarenstukje. Elke snackcorner en ieder restaurant heeft rond etenstijd dan ook immense rijen voor de deur staan. Mooi, want wij ontlopen de drukte dankzij de reservaties die we vooraf maakten in de nabijgelegen hotelrestaurants. Onze dinertjes in ‘Kona Café’ (onderdeel van ‘Disney’s Polynesian Resort’) en ‘The Wave… Of American Flavors’ (in het iconische ‘Contemporary Resort’) zijn betaalbare en heerlijk kalme alternatieven voor een maaltijd in het park. Met de monorail kost het geen moeite om in deze indrukwekkende hotelresorts te geraken en bovendien is het zalig om de claustrofobische Paasdrukte in het park even achter ons te laten. Laat ‘Kona Café’ en ‘The Wave’ dus mijn geheime tips zijn om je dag in ‘Magic Kingdom’ zonder de gekende maaltijdstress door te brengen. Nick vindt het allemaal wel leuk en ziet die royale fooien uiteraard meteen zitten, maar zou – naar eigen zeggen – toch liever binnen de parkgrenzen werken. Mooi, dan gaan we terug.

IMG_0122

In de uiterst linkse uithoek van ‘Magic Kingdom’ wachten nog twee grootse bergen op ons. We mogen hier trouwens meteen onze derde en laatste ‘Fastpass+’ spenderen en we gebruiken die voor ‘Splash Mountain’. De geafficheerde wachttijd bedraagt een ongelooflijke 105 minuten, maar dankzij de ‘Fastpass’-reservering zitten wij na een comfortabele vijf minuten reeds in het bootje. ‘Splash Mountain’ mist in Orlando helaas de mooie wachtrij, het indrukwekkende station en de intieme setting van de Japanse variant, maar verder is het nog steeds een flumeride die mijlen verder gaat dan je van een dergelijke attractie verwacht. Met z’n uitbundige darkride-gedeelten, de sterke muzikale begeleiding en een imposante laatste afdaling stuurt ‘Splash Mountain’ elke concurrent huilend terug naar huis. Niemand anders dan ‘Walt Disney Imagineering’ zal er ooit in slagen om een gigantische ride als deze van kop tot teen met een coherent themasausje te overgieten. Dus Nick, wat denk je van ‘Splash Mountain’? Is dat de werkplek van je dromen? Het station in openlucht en al die doorweekte mensen doen onze jobhunter twijfelen. Maar net wanneer ik denk dat de situatie uitzichtloos wordt, zie ik een brede smile op z’n gezicht verschijnen. Nick heeft blijkbaar een speciale affectie voor treintjes en raakt dus in een lichte extase wanneer hij de nabijgelegen ‘Big Thunder Mountain Railroad’ ziet opdoemen. Allen daarheen!

DSC01550

DSC01546

‘Big Thunder Mountain’ is een van de grootste hits uit het rijtje van typische Disney-attracties. In Japan een beetje bedeesder en in Parijs een beetje krachtiger dan gemiddeld, maar overal honderd procent fun. Dat geldt ook voor deze versie, die zelfs ondanks de ietwat afgelegen locatie met een knap decor kan pronken. ‘Big Thunder Mountain Railroad’ neemt ons mee over drie lifthills en raast door donkere tunnels en een verraderlijk stukje trick track dat de Parijse splashdown vervangt. Haal de rotspartijen en het thema weg om te beseffen dat dit een erg matige achtbaan is, maar exact die setting maakt van ‘Big Thunder’ een ijzersterke attractie-ervaring. Nick gaat volledig met me akkoord en ziet op slag elke vorm van twijfel verdwijnen. ‘Big Thunder Mountain’ wordt ‘Nick Thunder Mountain’ en nog geen week na ons tweede bezoek aan ‘Magic Kingdom’ zou hij al beugels controleren bij de ‘Big Thunder Mining Company’ in Marne-la-Vallée. Als je in de nabije toekomst dus een bezoekje aan ‘Thunder Mesa’ plant, is de kans groot dat een Vlaamse cowboy je aanmaant om die veiligheidsbeugel naar beneden te drukken. Dat is Nick, dat is m’n travel buddy.

DSC02083 DSC02086
Mission accomplished, zeggen ze dan. En je zou het als habitué van het Franse resort haast vergeten, maar Disney is nogal goed in het bouwen van grootse feestjes om zo’n voltooide missie te vieren. Feestje nummer één is ‘Wishes’, de twaalf minuten durende vuurwerkdisplay die ‘Magic Kingdom’ bijna dagelijks richting hemel lanceert. ‘Wishes’ combineert de grootsheid van luide knallers met de schoonheid van Disney-muziek en een net iets te plakkerige verhaallijn rond dromen en wensen. Typisch Amerikaans en typisch Disney dus. Het spektakel is niet opgewassen tegen het grotere geschut dat Anaheim doorgaans afvuurt en ik vind het gevarieerdere verloop van onze eigen ‘Disney Dreams’ een stuk fijner om aan te zien, maar ik wil daarmee niet beweren dat ‘Wishes’ geen knappe avondshow is. Voor het meest vermakelijke nachtentertainment moeten we echter wachten tot de laatste knallen van ‘Wishes’ uitgedoofd zijn. Op dat moment willen namelijk vele tienduizenden mensen zich verplaatsen in de meest uiteenlopende richtingen, waardoor het verkeer in en rond ‘Main Street USA’ zowat een halfuur muurvast komt te staan. Guest Flow doet weliswaar dappere pogingen om een minimum aan structuur te creëren en de backstage van ‘Main Street USA’ wordt opengesteld voor vertrekkende bezoekers, maar geheel zonder succes. De meeste Amerikanen roepen hun extreme woede uit, terwijl die twee Vlamingen eerder in een oneindige lachbui belanden wanneer de zoveelste kinderwagen tegen hun schenen rijdt. Als we na een lange, oneerlijke strijd tegen gefrustreerde medebezoekers uiteindelijk opnieuw vlot kunnen doorstappen, concluderen we dat ‘Magic Kingdom’ duidelijk niet àlles tot in de puntjes kan controleren. Na feestje nummer twee – de weinig boeiende ‘Main Street Electrical Parade’ – is het verkeersinfarct gelukkig van minder heftige aard.

DSC02109 DSC01673

‘Walt Disney World’ is de meest vermoeiende vakantiebestemming ter wereld. Een themapark open houden van zeven uur ’s ochtends tot één uur ’s nachts – en op sommige dagen zelfs tot drie uur! – is immers regelrecht gekkenwerk. Maar geef toe: gekkenwerk of niet, je kan er als Europeaan alleen maar van dromen en we zijn er dan ook als de kippen bij om een dergelijk geschifte pretparkdag aan ons palmares toe te voegen. Het resultaat: vier Vlaamse ogen die tijdens de busrit naar het hotel langzaam maar zeker dicht dreigen te vallen. We zijn doodmoe, afgepeigerd, total loss en kapot, maar het voelt fantastisch. ‘Magic Kingdom’ stond ondanks de drukte garant voor een topdag en wereldwijd slagen niet veel parken erin om voor achttien uur onafgebroken plezier te zorgen. Wil ik daarmee beweren dat dit het allerbeste pretpark van de planeet is? Neen, helemaal niet. Zelfs in het lijstje Disney-parken-die-rond-een-sprookjeskasteel-gebouwd-werden grijpt ‘Magic Kingdom’ naast de prijzen, want ik amuseer me beter in Tokio en ik kan de gezelligheid van Anaheim maar moeilijk terugvinden in Florida. Of die achttien miljoen bezoekers dan ongelijk hebben om naar Florida af te reizen? Allesbehalve. ‘Magic Kingdom’ maakt immers dromen waar. En of die dromen nu gaan over het ontmoeten van Prinses Anna, het urenlang rondtoeren op de ‘PeopleMover’ of over een felbegeerde werkplek bij ‘Big Thunder Mountain’… ik ben er rotsvast van overtuigd dat ze op een mooie dag beslist realiteit worden.

DSC02095

Een gedachte over “Florida Fever – Magic Kingdom

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s