Florida Fever – Universal Studios Florida

Tradities. Ze zijn er om in stand te houden. Het is sinds enkele jaren bijvoorbeeld een traditie om in de Paasvakantie intercontinentaal te gaan met m’n pretparkbuddie Nick. Er is helaas een traditie die daar nogal ongelukkig en ongewild aan vast hangt: elk jaar opnieuw missen we een spectaculaire attractienieuwigheid op een haar na. Het begon allemaal in 2012. Tijdens onze reis naar de Amerikaanse westkust konden we toen niet alleen de imposante rotsformaties en de herkenbare architectuur van ‘Radiator Springs’, maar tevens de metershoge constructiehekken daarvóór bewonderen. ‘Cars Land’ en haar iconische ‘Radiator Springs Racers’ zouden uiteindelijk een kleine twee maand later voor het grote publiek openen. In 2013 herhaalden we de truc aan de andere kant van de planeet. We amuseerden ons te pletter in het schattige ‘Hong Kong Disneyland’, maar een gesloten ‘Mystic Manor’ is op zo’n moment het laatste dat je wil zien. Nog pijnlijker: meer dan drie weken zat er niet tussen ons bezoek en de eerste officiële rit. Om deze traditie der inwendig gevloek in 2014 succesvol verder te zetten, gingen we dus op zoek naar een attractie die ergens rond de zomer opent en waar bij voorkeur de hele wereld op wacht. Onze eerste keuze viel helaas af toen Drievliet haar gloednieuwe trampoline wèl op tijd af kreeg, waardoor we noodgedwongen moesten uitwijken naar ‘Universal Orlando Resort’ en haar ‘Diagon Alley’. Dat is blijkbaar niks meer dan een krap steegje met duistere geveltjes, niks om je zorgen over te maken. Maar ons doel was bereikt: dat ministraatje blijft tot de zomer alvast stevig op slot. Daar willen we heen! Well done, Nick and Glenn.

DSC01333

Het is drie uur ’s middags wanneer onze huurwagen over de afslag van ‘Universal Orlando Resort’ glijdt. Tijdens een vier uur durende rit ruilden we de verkoelende bries van Miami en ons cruiseschip in voor de broeierige hitte van Centraal-Florida en een pretparkmarathon die maar liefst negen dagen zou voortduren. De skyline vult zich met indrukwekkende constructies waar zelfs de meest doorwinterde pretparkliefhebber kippenvel van hoort te krijgen. Het ‘Universal Resort’ in Florida begon in het jaar 1990 uiterst bescheiden met één enkel pretpark, maar werd op nauwelijks twintig jaar een van de meest toonaangevende vakantiebestemmingen van de planeet. Het huidige aanbod bestaat uit twee eersteklas themaparken, een uitgaansgebied, drie luxehotels en een eigen budgetaccommodatie. Luxehotels, zei je? Oh, dat klinkt interessant. Want dat is meteen traditie nummer twee: als we iets doen, doen we het liever goed.

We slapen de komende twee nachten in het ‘Royal Pacific Resort’, een van de vier hotels die de Loews-keten uitbaat op het terrein van ‘Universal’. Het hotel is een ode aan de Grote Oceaan. Je kent ze wel, die eilanden waar rieten rokjes, mystieke voodoo en rietjes in kokosnoten heel gewoon zijn. Wel, daar is ‘Royal Pacific’ op gebaseerd, maar deze al te sappige clichés liet men gelukkig achterwege. In ruil daarvoor krijgen we een subtiele oase van rust die overgoten werd met een koloniaal sausje. Van het knappe hoofdgebouw en de receptie tot het grootse zwembad dat men integreerde in een tropische tuin; het plaatje klopt. Onze slaapkamer op het gelijkvloers trekt de luxueuze lijn naadloos door. Na vier nachten in een scheepskajuit voelt het hier haast als een balzaal en m’n bed benadert de perfectie. Leuk is dat allemaal wel, maar het kan de kostprijs (lees: een bescheiden fortuin) nog steeds niet volledig compenseren. De voordelen die men ons in de beide themaparken schenkt, doen dat gelukkig wel. Als hotelgast krijg je immers een gratis, ongelimiteerde ‘Universal Express’ die de wachttijden bij quasi elke hoofdattractie tot een minimum herleidt. Harry Potter z’n ‘Forbidden Journey’ – een topper waar het legaal voorkruipen helaas niet mogelijk is – opent voor hotelgasten bovendien een uurtje vroeger dan gebruikelijk. Ten slotte doet men ons een derde pretparkdag cadeau wanneer we een tweedagenkaart aankopen. Aan oplichters in spe kan ik dus zeggen: kijk eens hoe ‘Universal Orlando Resort’ het aanpakt. Ze slagen er namelijk in om m’n hele portefeuille leeg te halen, terwijl ik zelf blijf geloven dat ik de grote winnaar van het hele gebeuren ben. Knap!

DSC01441 DSC01443 DSC01439 DSC01327

Een gratis extra dag? Daar passen we met plezier onze planning voor aan. Het geplande middagje ‘Fun Spot America’ wordt tot nader order geschrapt. In ruil daarvoor nemen we onmiddellijk de gemoedelijke watertaxi (tevens een fijn extraatje voor hotelgasten) die ons aan de oevers van ‘Universal CityWalk’ afzet. De beide themaparken liggen van hieruit binnen handbereik. Onder de beroemde vuurtoren en een spaghetti van groene achtbaanrails ligt de ingang van Universal’s legendarische ‘Islands of Adventure’. Rechts daarvan markeren een opvallende rode staalconstructie, een grootse gele poort en de in een mistbank draaiende wereldbol dan weer de toegangszone van ‘Universal Studios Florida’. En dat is exact de plek waar we onze namiddag en avond gaan doorbrengen.

Originaliteit en studioparken, een gouden combinatie is het niet. De gemiddelde toegangszone van een dergelijk pretpark is immers van mijlenver te herkennen. Zo horen een Californisch ogende toegangspoort en metershoge palmbomen bij de vaste hoofdingrediënten en komt de indrukwekkende filmmuziek je tegemoet wanneer je het tafereeltje nadert. In Florida pakt men het niet anders aan en blaast men meesterwerken van John Williams rond m’n oren terwijl ik – tezamen met honderden andere toeristen – dé ideale foto probeer te maken van die fotogenieke wereldbol. ’t Is overigens honderd procent terecht dat ik m’n money-shot buiten de parkgrenzen maak, want onmiddellijk achter de toegangspoort is er helaas bitter weinig moois te spotten. Een indrukwekkend plein met klaterende fonteinen vond het park pure quatsch en ook voor een bescheiden hoofdstraat was er geen budget. De boulevard waar je op uitkomt, wordt simpelweg gedomineerd door asfalt en afzichtelijke gele fabrieksloodsen. Attractiefans zullen er hun slaap echter niet om laten. ‘Universal Studios Florida’ dropt haar bezoekers namelijk meteen in de actie.

DSC01436 DSC01334

Duidelijkheid is alles. Wanneer we het park betreden, bevestigt het eerste wachttijdbord dan ook zonder enige schroom dat we er met Spring Break een van de drukste periodes van het jaar uitpikten. ‘Welkom in ‘Universal Studios Florida’, onze populairste attractie heeft vandaag een wachttijd van 110 minuten. Geniet van je dag!’ Die ride is ‘Despicable Me – Minion Mayhem’ en draait sinds een kleine twee jaar mee in het parkaanbod. Net zoals de gelijknamige, immens populaire filmreeks put de attractie het grootste deel van haar succes uit de chaotische gele kolonie Minions die op de meest onmogelijke momenten om een tros bananen smeekt. Het resultaat is een geniale film, maar een attractie waar – naar mijn bescheiden mening – niet al het mogelijke potentieel benut wordt. ‘Minion Mayhem’ is immers een vrij gewone simulator met 3D-brilletjes. Ongezien is het allemaal niet en ook de herhalingswaarde ligt laag. Dus alsjeblieft, wees geen Minion die hier uren in de rij staat. Het allerleukste element, een fotolocatie met de brabbelende gele wezentjes, kan je immers ook stiekem via de uitgang bereiken.

DSC01453 DSC01336

Ooit een carrièrewending overwogen? Mijn gouden tip: ga 3D-brillen produceren in de omgeving van Orlando. Niet alleen bij de Minions, maar ook in ‘Shrek 4D’ en ‘Terminator 2′ wordt er zo’n afschuwelijk onding op je neus gezet. Die laatstgenoemde moet bij opening in 1996 overigens ronduit spectaculair geweest zijn. De voorstelling vertelt haar intrigerende verhaallijn immers aan de hand van een unieke mix tussen 3D-filmfragmenten en live acteurs. Halfvolle zalen bewijzen vandaag de dag echter dat de voorshow gewoonweg te langdradig is en/of dat het thema z’n houdbaarheidsdatum al jaren overschreden heeft. Mijn goede raad aan ‘Universal’: nodig de tweeëntwintig jarige Miley met haar wereldberoemde ‘Wrecking Ball’ uit en maak plaats voor iets nieuws. En als ze dan toch bezig is, kan ze meteen ook het nabijgelegen gebouw van ‘E.T. Adventure’ met de grond gelijk maken. Deze klassieker doet namelijk sterk denken aan het gemiddelde niveau dat een niet nader genoemd pretpark in Brühl veertig jaar geleden met haar darkrides behaalde. Ik weet dat ‘Universal Studios’ elke familieattractie keihard nodig heeft in haar wereld van sensatie en actie, maar dit kan écht niet meer.

DSC01451

Credithoer Nick haalt z’n teller omhoog in de ongelooflijk klinkende, doch ronduit saaie ‘Woody Woodpecker’s Nuthouse Coaster’, waarna we ‘Springfield’ betreden. Deze themazone is een vrije interpretatie van de stad waar The Simpsons wonen. De achtergrondmuziek (een dertig seconden durend bandje dat op een eindeloze repeat-modus vastgeroest is) gaat al vlug irriteren, maar verder is het heerlijk om door dit straatje vol herkenning te kuieren. ‘Springfield’ gaat bovendien verder dan de vettige ‘Krustyburger’ en een legendarische supermarkt. Het gebied werd in 2008 namelijk gestart door ‘The Simpsons Ride’, een simulator die ons meeneemt naar amusementspark ‘Krustyland’. Een pretpark in een pretpark, zeg maar. We genieten van een dagje uit met de wereldberoemde ‘Simpsons’-familie, maar worden daar achterna gezeten door slechterik ‘Sideshow Bob’. We weten allemaal dat pretparken met een overdosis ‘Bob’ (zoals in ‘Speedy Bob’ en ‘Bob Express’) gedoemd zijn om te falen en dat is in ‘Krustyland’ niet anders. Alles wat er mis kan gaan, gaat bijgevolg ook mis. Maar voorspelbaar als we zijn, komt het uiteindelijk allemaal goed dankzij peuterdochter Maggie en landen we veilig terug op de begane grond. Hoewel mijn zwakke maag nogal gevoelig is voor simulatoren en ik er bijgevolg niet echt van hou, is ‘The Simpsons Ride’ een uitzondering op die regel. De flinke portie humor en het luchtige thema maken het zelfs een van de subtoppers van ‘Universal Studios Florida’. Thank you, come again!

DSC01358

Het opvallende, semi-moderne gebouw van ‘Men in Black – Alien Attack’ markeert de meest noordelijke uithoek van het park. Uiterst origineel is de daarin verborgen attractie niet: je gaat – gewapend met een lasergun – de confrontatie aan met monsters uit de ruimte. We verkorten de standaard wachtrij van tachtig minuten met een slordige vijfenzeventig minuten en nemen vervolgens plaats in een van de bizar uitziende gondels. Het is aanvankelijk onduidelijk waarop je exact hoort te schieten, het duellerende aspect (je rijdt parallel aan een ander voertuig) blijft te vaag en bovendien hoort een attractie uit het millenniumjaar 2000 thematisch gewoonweg doordachter te zijn. Nu is het een ietwat rommelige opeenvolging van geslaagde, bedenkelijke en ronduit bedroevende scènes. Da ’s ontzettend jammer, want de aanwezige techniek is zo complex dat de ride zoveel indrukwekkender zou kunnen zijn. Mijn verwachtingen inlossen doen Will Smith en de andere mannen in’t zwart dus niet. Hopelijk denken de arme bezoekers uit de traag vorderende reguliere wachtrij daar anders over.

DSC01352

We gaan haaienspotten in het gemoedelijke kustdorpje ‘Amity Island’. Maar euhm… waar is ‘Amity Island’ opeens naartoe? Ik ben er nochtans zeker van dat het hier ergens lag toen ik ‘Universal Orlando’ in 2010 bezocht. Jammer maar helaas: de hele zone ging op de schop en momenteel legt het park er de laatste hand aan haar nieuwigheid voor dit jaar: het langverwachte ‘Diagon Alley’. Meer dan een miniem donker steegje wordt dat niet, maar verwacht wordt dat wachttijden van acht à negen uur deze zomer de normaalste zaak van de wereld zullen zijn. Schuldige van dienst: ‘Harry Potter’. Alsof hij met z’n stekje in ‘Islands of Adventure’ nog niet voldoende in de belangstelling stond, palmt hij nu ook de hoofdaffiche van het zusterpark in. Ik moet toegeven dat de Londense façades nu reeds een ware eyecatcher vormen aan de rand van het centrale meer en ik twijfel er geen seconde aan dat de bijhorende attractie een wereldtopper wordt. Maar of ik er echt rouwig om ben dat we ‘Diagon Alley’ en de daarbij horende gekte mislopen? Neen, dat ook weer niet.

DSC01355

Studioparken hebben de gewoonte om hun bezoekers maar al te graag de wereld àchter het grote doek te tonen. Want – zo zeggen ze zelf – dat is wat dergelijke parken nu eenmaal doen: bezoekers op een ludieke wijze laten zien hoe een filmset werkt. Fout, zegt Glenn. Het is namelijk gewoon een goedkoop excuus om stellingen, belichting en rommel achter de schermen niet te moeten wegwerken. En als je het goed aanpakt, kan je door middel van drie oersaaie preshows je bezoekers bovendien urenlang bezighouden. Komt een stuk dichter bij de realiteit, me dunkt. ‘Universal Orlando’ heeft met ‘Disaster – A Major Motion Picture Ride’ en ‘Twister – Ride it Out’ meteen twee van deze meesterwerken in de collectie. De uiteindelijk rit of voorstelling is in beide gevallen verrassend amusant, maar in de daaraan voorafgaande zalen kruipt de tijd trager voorbij dan een slak met een looprek. Dat lijkt me meteen ook de hoofdoorzaak van de belabberde populariteit die de voorstellingen met elkaar delen.

Van attracties die er boeiend uit zien, maar uiteindelijk saai blijken naar het absolute tegengestelde. Want geef toe: een museumbezoek is wel het laatste waar een gemiddeld pretparkbezoeker aan denkt. Toch behoort het grootse ‘Museum of Antiquities’ tot de must-do’s van ‘Universal Studios Florida’. Niet omdat je daarbinnen naar tienduizend jaar oude brokken steen moet staren, wel omdat je ‘Revenge of the Mummy’ gewoonweg niet mag missen. Vooraleer we plaatsnemen in deze iconische rollercoaster, overwinnen we een ellenlang doolhof van duistere gangen en mysterie. De spanning is dus al aardig opgebouwd wanneer we in een gitzwart expeditievoertuig nog dieper de tombe van Imhotep induiken. ‘Revenge of the Mummy’ verwent haar passagiers met geslaagde darkride-gedeelten, verrassende effecten en liefkozende uitspraken als ‘Your souls are mine! Death is only the beginning!’. Nadat Imhotep je iets later levend op de grill smijt, weet je dat dit een ervaring is om U tegen te zeggen. De waardeloze slotscène en de bordkartonnen platen (inclusief goedkope projecties) vormen jammerlijke minpunten, maar ze kunnen de totaalervaring maar nauwelijks beïnvloeden. ‘Revenge of the Mummy’ is namelijk niets minder dan subliem. Sfeerschepping van de hoogste plank en een coaster die soepeler loopt dan je ooit voor mogelijk hield; dit is duidelijk het betere werk.

DSC01460

Al ‘ns nagedacht over die carrièreswitch die ik je daarstraks voorstelde? Die bewuste carrièrewending had je ongeveer één jaar geleden immers alweer een verkoop van enkele duizenden brilletjes opgeleverd, want ook onze volgende halte doet ’t in drie dimensies. Je denkt bij een 3D-attractie misschien meteen aan niezende honden of door olievlekken bedreigde zeeschildpadden, maar ‘Transformers – The Ride 3D’ gooit elk driedimensionaal cliché schaamteloos overboord. Je beleeft ‘Transformers’ namelijk niet vanuit een bioscoopzaal, maar wel vanuit de zogenaamde ‘Evac’. Dit staaltje spitstechnologie voert twaalf passagiers door een stad waarin de slechteriken het gemunt hebben op de ‘AllSpark’, een bron van macht voor de ‘Transformers’. Het klinkt vager dan het is, want zelfs zonder kennis van de gelijknamige films is de duistere verhaallijn probleemloos te volgen. ’t Is echter mogelijk dat je achteraf niet volledig beseft wat er allemaal gebeurde, want er komt ontzettend veel actie, geweld en (virtuele) snelheid aan te pas. ‘Universal’ bereikt dit unieke plaatje door virtuele 3D-passages naadloos te verlijmen met reële scènes en perfect gesynchroniseerde effecten. Een simpel optelsommetje, een fenomenale uitkomst. Zelfs na een vierde keer op heroïsche wijze de planeet gered te hebben, sta ik nog met een wow-gevoel aan de uitgang. En of je nu de meer gedetailleerde, thematisch sterkere Disney-exemplaren of de op schermen en sensatie terende darkrides van ‘Universal Orlando Resort’ verkiest; niemand kan ontkennen dat dit wereldniveau in z’n meest pure vorm is. Ik durf het park daardoor zelfs vergeven dat het immense gebouw van de ride nogal ongelukkig naast de fijne gevelrijen van ‘New York City’ gedropt werd.

DSC01346 DSC01347

Van schokkend in de meest positieve zin naar schokkend in de meest letterlijke zin… welkom bij ‘Hollywood Rip Ride Rockit. Wanneer ‘Rest In Peace’ in de naam van een attractie verwerkt wordt, kan je reeds stiekem aanvoelen hoe erg het gesteld is. Vandaag is rood namelijk niet enkel de kleur van jouw lippen en van rood-wit-blauw, maar tevens van niet te harden pijn. Vanaf het moment waarop de trein zich losmaakt van de ketting tot aan de laatste remsectie is ‘Hollywood Bla Bla Bla’ een oneindige combinatie van bruut bochtenwerk en bottenbrekende manoeuvres. Ons lijden wordt een beetje verzacht door het knappe systeem waarmee we onze persoonlijke ritmuziek kiezen, al blijkt het meest passende nummer (Rihanna’s ‘S&M’) helaas onvindbaar. Ik doe het dan maar met een staaltje ‘Harder, Better, Faster, Stronger’ en dat is helemaal van toepassing op de pijnlijke ervaring. ’t Is onbegrijpelijk dat ‘Universal Orlando Resort’ voor deze attractie niet de Zwitserse topconstructeur optrommelde die ook de tegenhanger in ‘Universal Studios Japan’ mocht bouwen, maar het is nog onbegrijpelijker dat de gasten er met plezier negentig minuten voor aanschuiven. Zelfs met onze ‘Universal Express’-pas bedraagt de wachttijd voor een nachtelijke pijniging zowat veertig minuten. Met de rit inbegrepen, betekent dat dus dat ik tweeënveertig minuten van m’n kostbare tijd verspild heb. ‘Hollywood RotRit Rockit’

DSC01432 DSC01343

Het is enkele minuten voor sluitingstijd en we haasten ons naar het centraal gelegen meer. Om klokslag negen uur presenteert het park daar immers ‘Universal’s Cinematic Spectacular: 100 Years of Movie Memories’. Een slotshow met fonteinen, waterschermen en projecties doet me meteen aan ‘World of Color’-achtige taferelen denken, maar ’t is geen geheim dat de bende van Mickey en Minnie qua nachtshows gewoonweg niet te overtreffen is. M’n verwachtingen liggen hier dus op een zeer realistisch niveau. Misschien is dat exact de reden waarom ik zowat twintig minuten later aangenaam verrast richting uitgang schuifel. ‘Universal Studios Florida’ eindigt haar avond met tientallen beroemde filmscènes die netjes per thema gegroepeerd werden. Het geheel wordt versterkt door passende filmmuziek en een zeer te smaken vuurwerkdisplay. Bijzonder tof entertainment om onze eerste dag in de pretparkhoofdstad bij uitstrek mee af te sluiten!

DSC01430

Onverwacht, doch bijzonder fijn en volledig. Zo kunnen we ons ‘gratis’ avondje ‘Universal Studios Florida’ misschien nog het best beschrijven. Hoewel ons bezoek slechts een goeie vijf uur duurde, hadden we – met grote dank aan onze legale voorsteekhulp – zowat elke attractie reeds achter de kiezen. Het aanbod varieert van gedateerde filmkitsch tot hoogtechnologisch vermaak van de bovenste plank. Wanneer je toppers als ‘Revenge of the Mummy’, ‘Transformers – The Ride 3D’ en ‘The Simpsons Ride’ in één enkel themapark kan beleven, is er sowieso geen reden tot klagen. Het aanbod is zoveel sterker dan dat van een gemiddeld filmpark en het belooft met het nu reeds legendarische ‘Diagon Alley’ allemaal nog indrukwekkender te worden. Toch geeft ‘Universal Studios’ me, net als in 2010, nog steeds gemengde gevoelens. Ik hou bijvoorbeeld van de gedetailleerde gevels in de zones rond New York City en Hollywood, maar vind het jammer dat er achter elke hoek wel een sfeerbrekende loods of een asfaltvlakte ligt. Sfeervol versus sfeerloos, ’t is een tegenstelling die ik in geen enkel naar filmstudio’s gethematiseerd pretpark echt kan smaken. Mijn persoonlijke voorkeur gaat alleszins uit naar parken die nóg meer moeite steken in het creëren van een totaalervaring. Het toeval wil dat we morgen voor dag en dauw opstaan om naar zo’n plek te gaan. Vanaf zeven uur ’s ochtends worden de hotelgasten namelijk verwacht om van een zoveelste on-site privilege te genieten. Het is dus de hoogste tijd om m’n hemelse hotelbed op te zoeken. En wanneer ik daar langzaam richting dromenland zweef, maken een Engelse tovenaar, prehistorische dinosauriërs en een bende superhelden zich op voor ons bezoek. Morgen mag iedereen met een hart voor pretparken even heel jaloers zijn op Nick en Glenn. We’re going to ‘Universal’s Islands of Adventure’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s