Florida Fever – Disney Cruise Line

Cruisen voor beginners, Disney voor gevorderden

Er zijn nog zekerheden in het leven. Het feit dat ik uren in een vliegtuig moet zitten om in Miami te geraken, het feit dat de douane me daar zonder enige vorm van levensvreugde de broodnodige stempel bezorgt en het feit dat de stad een bescheiden feestje niet uit de weg gaat. Honderd procent zeker ben ik daarvan. Tot een jaar geleden was ik dat echter ook van het feit dat ik nooit op cruise zou gaan. Stel je voor zeg! Glenn die tussen vijfduizend bejaarden, glaasjes bruiswater en kilo’s medicatie deelneemt aan de bingoavond? Of Glenn die tussen een equivalent aan zonnebankbruine gays dronken van het ene naar het andere partyeiland vaart? Komaan, dat geloof je toch niet. Maar toch. In een verwoede poging om een intens pretparkverblijf in Orlando een rustgevend streepje vakantiegevoel bij te brengen, val ik opeens op een cruise. En daar zit je dan, op een gigantisch schip in het westelijke puntje van de Atlantische Oceaan. Zowel de dementerende oudjes als de in te strakke speedo’s verpakte homo’s laten we echter thuis. We ruilen ze – weliswaar me gemengde gevoelens – in voor een uit de kluiten gewassen horde kinderen. For the first time in Forever: ‘Disney Cruise Line’.

DSC01084

Visualisatie is alles. Vul een vrachtvliegtuig tot de nok met loodzware reiskoffers en drop die lading op de speelplaats van een willekeurige basisschool. Je ziet dan heel veel krijsende en rennende kinderen tussen heel veel bagage. Exact het beeld dat ik op woensdagmiddag 9 april voor ogen heb. Hoewel het nog enkele uren duurt voor de ‘Disney Wonder’ aan haar vier nachten durende reis begint, heerst er al een drukte van jewelste in en rond de cruiseterminal. Tussen de metershoge bergen koffers en de luidruchtige peutertuin graaien kruiers hun royale tip bijna letterlijk uit mijn portefeuille. Disney-magie, noemt men zoiets. ‘Hakuna Matata’ denk ik bij mezelf. Laat ons maar snel aan boord gaan. Ik vergeet echter dat dit Amerika is en dat Amerikanen achter elke hoek en deur een safety check installeren. Het toeval wil bovendien dat zo’n cruiseterminal nogal wat hoeken en deuren telt. Het is een tegenstrijdig gezicht: dreigende röntgenapparaten en norse douaniers in de ene ruimte, dromerige prinsessenmuziek en breed glimlachende Cast Members in de volgende. Eén van die vrolijke Disney-medewerkers overhandigt me tijdens de check-in een persoonlijk pasje. Die zogenaamde ‘Key to the World’ vervangt aan boord elke vorm van cash geld. Dus euh… Als ik het goed begrijp, moet ik een cocktail op het schip niet eens betalen? De Cast Member kijkt me lachend aan. Ze vergeet wel even te vermelden dat de ‘Key to the World’ rechtstreeks aan m’n kredietkaart gelinkt is. Valt dat even tegen.

‘Ladies and gentlemen, please welcome the Van Hoeydonck family!’ galmt het door de speakers van het centrale ‘Lobby Atrium’ wanneer we onze eerste stappen op de ‘Disney Wonder’ zetten. Op datzelfde moment vormt een tiental crewleden een erehaag, terwijl ze de handen blauw applaudisseren voor die jongens met de bizarre naam. De uitspraak van m’n familienaam is bedenkelijk, maar de ontvangst is dat allerminst. We weten meteen waarom we voor Disney kiezen wanneer we die poeslieve Cast Members en de grandioze inkomhal van het schip zien. ‘Be Our Guest’ fluistert de ‘Wonder’ ons vanuit elke hoek en ruimte toe. Ja, ik heb er zin in.

DSC01103

DSC01093 DSC01129

We staan voor de deur van Stateroom 7130, onze verblijfplaats voor de komende vier nachten. Hoewel hij weet (en ik hoop) dat er niemand binnen is, klopt Nick op de deur en roept ‘Elsa?’. Kenners beseffen meteen dat dit duidt op een verre vorm van indoctrinatie. Disney is een drug die je te pakken krijgt en waar je nooit meer van af geraakt. De ‘Cruise Line’ is een soort reservaat voor gedrogeerde slachtoffers. Van subtiele details in kroonluchters en wandschilderingen tot metershoge Mickey-oren en Disney-deuntjes die vrolijk door elke zaal en gang weerklinken; je geraakt Disney hier gewoonweg niet kwijt. Een zichzelf respecterend volwassen man hoort hier na tien minuten dan ook suïcidale neigingen te krijgen. Ik niet. Ik beantwoord Nicks vraag met ‘Go away, Anna’ en besef dat het in mijn geval al minstens even erg gesteld is. Het koppel twintigers dat ons voorbij loopt, vervolgt ‘Do you wanna build a Snowman’ feilloos en kijkt lachend achterom. Dit wordt eng.

Een plaats om aan de gekte te ontsnappen, is je eigen kamer. Want geloof het of niet: dit is relatief neutraal terrein. De contouren van Mickey staan weliswaar op elke tube douchegel, werden geborduurd op ieder stuk linnen en sieren alle papieren documenten die ik in handen krijg, maar dan heb je het wel ongeveer gehad. Je slaapt bijvoorbeeld niet op kussens in de vorm van Minnie Mouse en er is geen speciale knop om drie kilo elfenstof op je bed te laten neerdwarrelen. In ruil daarvoor krijgen we een comfortabel bed, een cosy zithoek, een apart toilet en een krappe, doch toereikende badkamer. Dat het ligbad eerder op het formaat van Sneeuwwitjes zeven vriendjes ontworpen lijkt, wordt goedgemaakt door de chocolaatjes en de handdoek-diertjes die onze host dagelijks voorziet. Dankzij een meerprijs van een paar honderd dollar relaxen we bovendien op ons eigen privéterrasje en worden we wakker met zonlicht.

DSC01087 DSC01112

DSC01323

Over die meerprijs gesproken… Je vraagt je misschien af wat zo’n grapje in totaal mag kosten. Het cliché schrijft nu eenmaal voor dat cruisetoeristen niet alleen stokoud of übergay, maar ook nog ‘ns steenrijk zijn. Maar helaas: mijn bankrekening telt geen negen cijfers voor de komma. En als ik de modieuze voorkeuren van m’n medepassagiers als een geldige referentie mag beschouwen, ben ik niet de enige met dat probleem. Kortom: een vakantie met ‘Disney Cruise Line’ kost inderdaad meer dan een weekendje kamperen met de tent, maar over astronomische bedragen gaat het niet. Omgerekend kost de all-in formule van de ‘Disney Wonder’ ons zowat 170 euro per persoon per dag, inclusief de upgrade naar een kamer met privéveranda. Mij persoonlijk lijkt dat niet beduidend duurder dan een conventionele vakantie. Voor deze prijs ga je weliswaar alcoholloos door het leven – reken er in ons geval dus maar een kleine extra kost bij – maar je softdrinks, snacks en alle maaltijden aan boord zijn verder inbegrepen. Bovendien tel ik voor ‘Disney Cruise Line’ met plezier een aardige som neer. In ruil daarvoor doet het bedrijf je immers een ongeschreven, doch ijzersterke belofte: de zekerheid dat je voor een van de kwalitatief beste cruise-ervaringen op de huidige markt kiest. Die typerende kwaliteit is trouwens exact de reden waarom we met Disney in zee gaan (pun intended).

Theoretisch gezever uit, vakantiemodus actief. De eerste gin&tonic wordt geregistreerd op mijn ‘Key to the World’ en maritiem uitgedoste Disney-figuren dansen tijdens de ‘Adventures Away Party’ de longen uit het lijf terwijl Avicii door de speakers knalt. Even later volgt er een mededeling: iets over een scheepshoorn, luid en oren bedekken. we lachen om deze wel erg Amerikaans bemoederende boodschap, maar aansluitend blazen de eerste tonen van ‘When You Wish Upon a Star’ ons net niet overboord. De trossen zijn los, het anker is gelicht en onze ‘4 Night Bahamian Cruise’ gaat officieel van start. Terwijl de aanwezige DJ nog steeds stevige, nauwelijks aan Disney te linken beats over het buitendek jaagt, schuiven de skyline en het zonovergoten strand van Miami Beach aan ons voorbij. Een halfuur later is de oostkust van Florida niets meer dan een serie piepkleine zwarte blokjes aan de horizon. We zijn op zee en daar is helemaal niks meer aan te doen.

DSC01126

DSC01119 DSC01138

Stress! Paniek! Ik zit zo maar even vier avonden en nachten opgesloten in een drijvende kooi. Een kooi van 300 bij 30 meter die tien verdiepingen telt en luxueuzer is dan een doorsnee viersterrenhotel, maar ik vraag me oprecht af of deze ‘Whole New World’ genoeg vermaak genereert om me tot aanstaande zondag bezig te houden. De ‘Navigator’ – het activiteitenoverzicht dat men dagelijks op onze Stateroom aflevert – schreeuwt een luidruchtige ‘Ja!’ als overduidelijk antwoord. Van het ochtendgloren tot middernacht is er geen enkel geldig excuus om je ook maar een fractie van een seconde te vervelen op de ‘Wonder’. Je drijvende luxekooi werd namelijk niet alleen ingericht met drie zwembaden, verscheidene sportzones en rustgevende lounges, maar tevens met bioscoopzalen, nachtclubs en een indrukwekkend theater waarin Disney een van haar meest prominente troeven uitspeelt: entertainment en spektakel.

Drie van de vier avonden haalt men Broadway naar de Bahama’s. Of wacht… correctie: op dag één is het eerder Hollywood in de Bahama’s met ‘The Golden Mickeys’. Tijdens deze voorstelling reikt een stuntelige crew member awards voor moed, vriendschap en romantiek uit. De prijswinnaars zijn – doe alsjeblieft alsof je verrast bent – beroemde characters uit de Disney-schuur. Dat deze laureaten van de gelegenheid gebruik maken om ijzersterke live zang te combineren met scènes om U tegen te zeggen, kan je als liefhebbende fan maar moeilijk als storend ervaren. Geheel nieuw is het concept voor ons niet. Exact een jaar eerder zagen we in het ‘Storybook Theatre’ van ‘Hong Kong Disneyland’ immers de al minstens even indrukwekkende Aziatische kopie. Dankzij een licht gewijzigde verhaallijn en de knappe acteerprestaties deert het ik-weet-al-wat-er-gaat-komen-gevoel me echter niet.

DSC01106

En de ‘Golden Mickey’ gaat… alvast niet naar de show die we vierentwintig uur later zien. Donderdagavond zijn we opnieuw paraat en speelt ‘Toy Story: The Musical’, een ‘Disney Wonder’-exclusiviteit sinds 2008. Het spektakel moest aanvankelijk ook Aladdin op een vliegend tapijt richting pensioen zetten in ‘Disney California Adventure’, maar we mogen van geluk spreken dat het uiteindelijk anders verliep. Want hoewel het thema ontzettend veel potentieel in zich heeft en de films nog best vermakelijk zijn, is deze muzikale adaptatie een teleurstellend schouwspel. Het hele verhaal wordt in een krappe vijftig minuten verteld door middel van geforceerde songs zonder enige herkenbaarheid. Bovendien maakt buurjongen Sid zich tijdens de musical nog gehater dan ie al was door z’n langdradige passages en de ronduit verschrikkelijke songs die daarbij horen. Puike acteerprestaties, knappe decors en dito kostumering zouden garant kunnen staan voor een topper, maar alle andere kansen bleven helaas onbenut. Pixar naar een musical vertalen… Het lukte Disney met ‘Finding Nemo’, maar duidelijk niet met ‘Toy Story’.

‘Toy Story – The Musical’ geraakt niet naar ‘Infinity and Beyond’ en de slappe komiek-illusionist van vrijdagavond doet dat al evenmin. Disney stelt tijdens de laatste avond echter orde op zaken met ‘Disney Dreams’. Klinkt bekend in de oren, maar het heeft op de ‘Wonder’ helemaal niks met projecties op roze kastelen of waterscreens te maken. De show deelt eigenlijk slechts één aspect met de Franse naamgenoot en dat is de genialiteit ervan. Buitengewoon origineel wordt het niet: ‘Disney Dreams – An Enchanted Classic’ is een aaneenschakeling van herkenbare filmscènes en hun wereldberoemde muziek. Dat recept is op driekwart van de wereldwijde Disney-shows van toepassing, inclusief grijsgedraaide nummers als ‘Part of your World’, ‘Under the Sea’ en ‘A Whole New World’. ‘Dreams’ rijgt deze elementen echter vlotjes aan elkaar met een vlotte verhaallijn rond de jonge Anne Marie, die samen met Peter Pan ontdekt dat dromen echt uitkomen. Geforceerde quatsch voor de ene, een uurtje kippenvel voor mij. De finale herinnert me eraan waarom ik zo van Disney en al haar typerende meligheid hou. ‘Disney Cruise Line’ kon alleszins geen betere voorstelling kiezen om het entertainmentprogramma mee af te ronden.

DSC01108 DSC01156

Van shows krijg je honger, hoe subliem of ronduit bedroevend ze ook zijn. Gelukkig worden we elke avond om kwart over acht verwacht voor ons diner. Eten doe je standaard in een van de drie main dining restaurants. Dat zijn het exotische ‘Parrot Cay’, het verfijnde ‘Triton’s’ en het met een showsausje overgoten ‘Animator’s Palate’. Disney is nogal trots op haar zogenaamde ‘Rotational Dining’. Niet onterecht overigens. Het systeem zorgt ervoor dat je dagelijks in een ander restaurant de voetjes onder tafel schuift, maar zonder daarbij van tafelnummer, gezelschap of obers te moeten wisselen. Ook knap: vier gangen à la carte kunnen serveren binnen anderhalf uur. Da’s voor een genietende Belg in eerste instantie veel te snel, maar met de overvloed aan activiteiten in het achterhoofd tevens een zege. Slecht eten doen we bovendien nooit. Voor sterrenkost ben je logischerwijs beter af bij andere zaken, maar het niveau ligt alsnog verrassend hoog. Geen redenen tot klagen over het diner dus, al hangt er op dag één wel een minder aangename verrassing aan vast. Table for two? Didn’t think so! Als duo worden we immers bij andere gezelschappen gepropt. De Australiërs en Amerikanen waar we bij terecht komen, bewijzen met hun zuinige glimlach dat ze het al minstens even awkward vinden als wij. In de loop der dagen maakt het ongemakkelijke gevoel plaats voor een aangenamer sfeertje en wordt het contact met onze ‘Friends on the Other Side’ of the table hartelijker. Maar muggenzifterige kritiek is niet verboden en een tafel voor twee zou mijn cruise nog net dat beetje perfecter maken.

DSC01152

Aha, meneer wil een tafeltje voor twee? Dat kan geregeld worden. Er zijn twee opties. Voor de goedkoop-chaotische manier schuif je aan bij ‘Beach Blanket Buffet’ op dek negen. Dit buffetrestaurant is vooral tijdens het ontbijt the place to be om melkmorsende peuters en neuspeuterende kleuters omver te kegelen, maar ook ’s avonds kan je hier naar hartelust bordjes vol scheppen. Of hoe de term ‘vreetschuur’ een eufemisme kan worden.
Zo sfeerloos en kil ‘Beach Blanket’ is, zo verfijnd en elegant is optie nummer twee: ‘Palo’. Dit door Noord-Italië geïnspireerde fine dining restaurant is een adults-only locatie. Dus… Waarom eten we daar dan niet gewoon elke avond? Omdat ‘Palo’ net iets minder inbegrepen en vrijblijvend is dan de andere restaurants. Je betaalt hier per persoon een (weliswaar uiterst acceptabele) meerkost van vijfentwintig dollar per avond en er is een dresscode van toepassing. Klinken op onze laatste avond doen we dus strak in het pak. En hoewel we in een halfleeg restaurant aankomen, worden reservaties ten stelligste aangeraden. Tijdens een volgende cruise zou ik de pure verwennerij van ‘Palo’ overigens meteen dagelijks durven boeken. Service is piekfijn, de rust is onbeschrijflijk en culinair vallen we van de ene sensatie in de andere, met een goddelijke lamskroon als smakelijk hoogtepunt. ‘Palo’ behandelt haar gasten simpelweg als royalty en ‘I Just Can’t Wait To Be King’ (again).

IMG_0064

‘I’m Almost There!’ schiet door m’n gedachten wanneer de zon op donderdagochtend al vroeg door de ramen schijnt. Na een nacht op zee arriveert de ‘Disney Wonder’ op de eerste van haar drie stops. En net als in 2013 brengt tien april me op een mythische Disney-locatie. Exact 365 dagen geleden keken we onze ogen uit in ‘Tokyo DisneySea’, vandaag ontdekken we Disney’s legendarische privé-eiland in de Bahama’s. Het kost ons vanuit de ‘Wonder’ letterlijk ‘One Jump’ om met beide voeten op ‘Disney’s Castaway Cay’ te staan. Deze legendarische plaats is al sinds 1998 een ultiem unique selling point voor ‘Disney Cruise Line’. Het is erg eenvoudig: wie niet met een van de vier Disney-schepen vaart, zal ook nooit op ‘Castaway Cay’ geraken. En niet op ‘Castaway Cay’ geraken, is een heuse ervaring verloren laten gaan.

DSC01189

Wat is er eigenlijk te doen op het eiland van Mickey & co? Ik zie wel palmbomen, maar er steekt geen glimmend witte ‘Space Mountain’ bovenuit. En die azuurblauwe baai is prachtig, maar waarom splashen er geen uitgeholde boomstammen in? Tja lieve freaks, ‘Castaway Cay’ is helaas geen privaat pretpark waar je toevallig uitsluitend per boot geraakt. Je komt hier immers gewoon voor een paradijselijk dagje genieten in de zon. Daarvoor heb je niet noodzakelijk rollercoasters of spooky liftschachten nodig, zo blijkt. Natuurlijk biedt Disney een uitgebreide catalogus vol opties om de dag – in ruil voor een fikse charge op je kredietkaart – avontuurlijker te maken. Je kan bijvoorbeeld ‘Under the Sea’ met een snorkel of een glass-bottom boat en je sjeest langs de kustlijn op een jet-ski of een waterfiets. De ‘Poor Unfortunate Souls’ die een peperdure parasailing boekten, zijn er vandaag aan voor de moeite. ‘The Wind is Howling like a Swirling Storm Inside’ en de activiteit wordt zodoende geannuleerd.
Wind of geen wind, storm of geen storm, Pasen of geen Pasen, we passen sowieso vriendelijk voor een resem overprijsde activiteiten. We vullen onze dag daarentegen met een bescheiden duel der titanen: strandstoel versus ligbed versus hangmat. Want ook dat is ‘Castaway Cay’: tientallen cabana’s, honderden bedden en duizenden strandstoelen omzomen de kustlijn op parelwitte stranden. Reeds jaloers op de zomerse dag die we hier beleven? Wacht maar; het beste komt nog. Een pretparkachtig treintje – noem ’t gerust STTT (‘Studio Tropical Tram Tour’) – brengt ons van de familiale zone naar ‘Serenity Bay’. Dit strand is letterlijk het paradijs uit alle onrealistische dromen waarvan je ooit wenste dat ze echt waren. Het heeft alles te bieden wat je van ‘Castaway Cay’ verwacht, maar dan zonder zandkastelen, gesmolten softijs of min-achttienjarigen. Meer dan dertig medepassagiers vinden hun weg vandaag niet naar ‘Serenity Bay’, waardoor ik van een buitenaardse rust geniet. Ik vlei me neer op een zonnebed, sluit de ogen en hoor alleen nog de golven die schuimend over het zand rollen en het brommende geluid van een in de verte voorbijrazende jetski. Tja, het stereotiepe beeld van een zonvakantie valt me eigenlijk honderd procent mee. En al helemaal wanneer we ’s middags – samen met hetzelfde beperkte gezelschap – barbecuen onder ruisende palmbomen. ‘I Won’t Say I’m in Love’, maar ‘Castaway Cay’ is toch een plek die ik erg intens beleef.

DSC01192 DSC01195 DSC01197

‘She Sells Sea Shells and Everything Else’. What Else? Nespresso? Neen, dat dan weer niet. Maar voor een uniek souvenirtje ben je in deze strandwinkel met z’n geniale naam wel aan het correcte adres. Disney verkoopt er overwegend nutteloze rommel waar in veel te grote letters ‘Castaway Cay’ op prijkt. Om trots aan al je Disney-minnende vrienden te kunnen opdringen dat je wel degelijk op dat bewuste eiland gestaan hebt. Een week later zien we de t-shirts massaal verschijnen in ‘Walt Disney World’, waar het modeverschijnsel steevast aangevuld wordt met spuuglelijke sportschoenen en hoog opgetrokken witte sokken. Ik begrijp de trots van deze voormalige Cruise Liners echter volledig. Want hoewel ‘Castaway Cay’ in eerste instantie een klein, leeg en reliëfloos eiland in the tropical middle of nowhere lijkt, werd ons verblijf er al snel een ‘Supercalifra…’ euh, erg toffe ervaring.

DSC01231 DSC01205 DSC01208 DSC01214

Mijn persoonlijke tip van de dag voor ‘Disney Cruise Line’: koop nog een aantal verlaten eilandjes en laat de schepen vervolgens uitsluitend aanmeren op exclusieve strandjes in de Bahama’s en de Caraïben. Het grootste nadeel van een Disney Cruise is immers het feit dat de perfect geschapen wereld van Mickey niet oneindig blijft voortduren. Wanneer we op de tweede dag het eiland New Providence bezoeken, gaan we van perfectie naar wanhoop in fracties van seconden. Hoofdstad Nassau is op dezelfde krakkemikkige manier in elkaar getimmerd als de hutjes op ‘Castaway Cay’, maar dan zonder dat daar maandenlange sessies Imagineering aan vooraf gingen. Nassau is een regelrechte ghetto waar ik m’n hand stevig rond mijn portefeuille klem. Toch moet ik wellicht niets vrezen: met nog zes (!) andere cruiseschepen ter plaatste, zullen ze mij er toch niet nét uitpikken? Anyway: what the ‘Hellfire’ komen die zeven boten hier vandaag zoeken? Ramptoerisme en masse? Of droppen ze letterlijk allemaal hun passagiers op ‘Paradise Island’, de toeristische toplocatie van de stad? Omdat er enkel een smalle strook water tussen ligt, is het contrast tussen Nassau en ‘Paradise Island’ trouwens schrijnend. Een vervallen en verdacht havenstadje versus een artificieel, quasi perfect toeristenreservaat in de Bahama’s. Dat eiland wordt zowel letterlijk als figuurlijk overschaduwd door de imposante paleistorens van het wereldberoemde ‘Atlantis Resort’ dat zich op ‘Paradise Island’ vestigde. Je kent het misschien van de typerende waterglijbaan die rechtstreeks vanuit een Maya-tempel in een haaienbassin verdwijnt of dankzij de minstens even legendarische vestiging in Dubai. ‘Someday My Google dot Come’ of ‘You’ve got a Friend in Discovery Channel’ voor meer informatie over dit resort, want als niet-residenten klapt zowat elke deur voor onze neus dicht.

DSC01298 DSC01264 DSC01275 DSC01294

Het bescheiden topmomentje in Nassau beleven tijdens ons ontbijt. Terwijl we op het terras van ‘Beach Blanket’ van de ochtendzon genieten, wordt het visuele spektakel verzorgd door een grote broer van de ‘Wonder’. Ook de ‘Disney Dream’ maakt immers de onbegrijpelijke keuze om vandaag naar Nassau te komen. Wanneer het schip arriveert, parkeert ie zich door middel van een complex draaimanoeuvre naast onze schuit. Het is een nogal intimiderend gezicht: de sowieso al erg imposante ‘Wonder’ die moeiteloos overklast wordt door de jongere generatie. En alsof de bekende ‘Aquaduck’-watercoaster nog niet genoeg is, gebruikt de ‘Dream’ ook z’n scheepshoorn om aan te tonen dat ie moderner en dus multifunctioneler is. Neen hoor, ik ben niet jaloers! Helemaal niet jaloers. Nope. Nu ja… een beetje misschien. Maar wanneer we enthousiast zwaaien naar de op hun terrassen verzamelde passagiers van de ‘Dream’, besef ik heel goed dat ze méér betaalden voor een kortere cruise. Ha!

DSC01251 DSC01265

Na een drukke middag op het schip – we zijn duidelijk niet de enigen die de hoofdstad van de Bahama’s op hetzelfde interesseniveau als ‘Bobbejaanland’ plaatsen – zet de ‘Disney Wonder’ koers naar haar laatste bestemming. Het vertrek uit Nassau betekent eveneens het startschot van ‘Pirates Night’. Het evenement wordt door ‘Disney Cruise Line’ sterk gehypet en Amerikanen zijn het meest dankbare publiek om in die gekte te betrekken. Piratenpakjes en accessoires gaan als zoete broodjes over de toonbank en ook de gratis uitgedeelde bandana is een veelgebruikt gadget. Meer dan een commercieel interessant succes is de ‘Pirates In The Caribbean Party’ echter niet. Tijdens de piratenmaaltijd zingt m’n stukje vlees geen ‘Yo-Ho’ en de rum vloeit niet in een rijkelijke gratis overvloed. Ook het feestje dat men ’s avonds op het buitendek organiseert, mist elke vorm van pit. De ‘Pirates Deck Party’ is daarentegen een subtiele ‘Pirates Dekmantel’ voor een zoveelste unieke gimmick: de knallende finale ervan. Naast de ‘Dinner Rotation’ en ‘Castaway Cay’ is ‘Disney Cruise Line’ immers ook apetrots op haar vuurwerk. Dat is op de cruiseschepen weliswaar nog geen schim van de displays die Disney in haar themaparken omhoog knalt, maar geen enkele andere rederij heeft er een licentie voor. Uniek dus, maar verwacht er – zoals gezegd – geen twee uur durend spektakel van.

De volgende ochtend worden we verwacht in bar ‘Soundwaves’ voor Disney-magie van de bovenste plank: douanecontroles. Het is zaterdag en dat betekent exit Bahama’s. We zijn opnieuw op Amerikaans grondgebied en daar hoort een norse beambte met prangende vragen bij. ‘Wat gaat u morgen na aankomst in Miami doen?’ vraagt hij met een indringende blik. Net zoals drie vierde van de passagiers op dit schip gaan we dan naar Orlando en ‘Disney World’. En hop, daar staat m’n stempeltje. We zijn klaar om aan land te gaan op Key West, het beroemdste van de Florida Keys. Je kent het semi-eilandje vooral dankzij het beroemde standbeeld dat het meest zuidelijke punt van Continental USA markeert. Wachttijd om met het afschuwelijke gedrocht op de foto te gaan: een slordige vijfenveertig minuten. Da ’s weliswaar een regelrechte peulschil ten opzichte van de rijen die we enkele dagen later in Universal en Disney aantreffen, maar ’t blijft ronduit absurd. Key West levert ons dus niet de voorspelbare toeristenfoto, maar wel een gemoedelijke wandeling in de hete zomerzon op. We wandelen door het populaire ‘Duval Street’ naar het meest zuidelijke strand, lunchen daar in een gammel (maar heel erg gezellig) strandhutje en we zijn vervolgens alweer ‘Real Gone’. Overdag is er in mijn ogen namelijk niet bijster veel te beleven op Key West. We opteren, net zoals gisteren, dus voor een relax-middag op het schip. Aperitieven op een zonovergoten buitendek en meebrullen op ‘Let it Go’ in de 3D-versie van ‘Frozen’… Mijn laatste namiddag is een succes.

DSC01304 DSC01308 DSC01316 DSC01322

Terwijl we later die ‘Bella Notte’ over het schip kuieren, merken we commotie op in het ‘Lobby Atrium’. ‘What’s this?’ Het antwoord op die vraag maakt helaas pijnlijk duidelijk in welke fase van de cruise we ons bevinden: de Disney characters nemen er afscheid van hun gasten. De menigte wordt gek en kiekt erop los. Voor liefhebbers van characterlocaties is ‘Disney Cruise Line’ trouwens een hemelse ervaring. Belle, Tiana en Ariel staan je bijvoorbeeld quasi letterlijk op te wachten voor een babbel en een foto. Ooit geprobeerd een prinses te ontmoeten in een van de themaparken? Dan weet je dat dit een regelrechte luxe is die letterlijk meerdere uren wachttijd uitspaart. Wanneer Mickey&co het even later echt voor bekeken houden, wuiven we hen al even energiek uit als de andere gasten doen. Niet omdat we zo euforisch zijn dat de cruise op z’n laatste benen loopt, wel omdat we het gezelschap nauwelijks enkele dagen later al terugzien in hun megalomane pretparkresort nabij Orlando. ’t Is geen straf om iets leuks af te sluiten, wetende dat er een al minstens even toffe ervaring op volgt. Dus slaapzacht, ik ga nog een laatste nacht in dat heerlijk zachte bedje verdrinken.

De volgende ochtend ben ik al vroeg wakker. Ik kijk even door het raam en ‘Out There’ ligt de prominente skyline van Miami. Over en uit met de fun. Vandaag klinken er geen vrolijke vakantietips, maar wel strikte richtlijnen voor ‘Debarcation Day’ door de intercom. Disney pakt het – zoals we reeds verwachtten – natuurlijk typerend professioneel aan. Ondanks onze vroege aankomst krijgt elke gast nog de kans om à la carte te ontbijten en daarna worden we groepsgewijs uitgescheept. De regeling is top zo lang we aan boord zijn, maar verandert in een dramatische opeenvolging van chagrijnige rijen mensen wanneer we de cruiseterminal betreden. Het recupereren van onze koffers, de douanecontrole (again and again) en het zoeken van vervoer uit de havenzone kost uiteindelijk ruim twee uur. In die tijdspanne maken grijze gangen, kil personeel en wansmakelijk slechte operations ietwat onsubtiel komaf met vier dagen leven volgens de Disney-standaarden.

DSC01173

Er zijn nog zekerheden in het leven. Als Disney iets doet, pakken ze het kwalitatief ijzersterk aan. Onze eerste cruise eindigt in de terminal weliswaar met een valse noot, maar dat kan de napret niet drukken. Toegegeven: het cruise-concept blijkt niet honderd procent m’n ding. Leuk dat je op korte tijd veel (niet voor de hand liggende) steden en eilanden met elkaar kan combineren, maar er zit veelal een bepaalde tijdsdruk aan vast. Gevolg: je blik is voornamelijk op het scherm van je fototoestel of op een uurwerk gericht. Je vinkt het ene toeristische hoogtepunt na het andere af, zonder ooit echt te beseffen waar je eigenlijk voor staat. Tijd voor een rustig terrasje of een streepje nachtleven is er zelden. Voor het avondentertainment waren we bijvoorbeeld volledig van het schip afhankelijk. We kunnen dus van geluk spreken dat we met ‘Disney Cruise Line’ voeren, want daar zijn ze toevallig nogal goed in. Ik doel daarmee trouwens niet enkel op grootse theaterproducties. Elke avond was ieder afgelegen uithoekje van het schip namelijk gevuld met de meest uiteenlopende activiteiten voor de meest uiteenlopende doelgroepen. Het is een misvatting dat je met Disney per definitie kiest voor een kindervakantie, want ook in het adults-only segment waren de keuzes eindeloos. Natuurlijk raakte de nachtclub van de ‘Wonder’ nooit tot de nok gevuld (understatement of the year) en is niet elk programmapunt even interessant. Maar er wordt beslist gedacht aan de volwassenen die omwille van de kenmerkende kwaliteit voor Disney kiezen, met ‘Quiet Cove’ en het paradijselijke ‘Serenity Bay’ als beste voorbeelden. De ontdekking van Disney’s eigen stekje in de Bahama’s was zonder twijfel het topmoment van de afgelopen vier dagen. ‘Castaway Cay’ is het stereotiepe ideaalbeeld van een typisch zon-zee-strand-eiland en dat is exact wat je op een dergelijke cruise wil beleven. Dankzij het uitblijven van schreeuwerige kitsch of een overdreven dikke Disney-saus is ‘Castaway Cay’ ongetwijfeld een dromerig, zorgeloos summum van het begrip ‘vakantie’.

DSC01305

Hoewel ‘Disney Cruise Line’ me vier onvergetelijke dagen in de Bahama’s bezorgde, blijft mijn voorkeur hoe dan ook bij de Disney-themaparken liggen. Bootje varen met Mickey was uiteraard een fantastische, vernieuwende aanvulling op m’n ervaringen in de wereldwijde resorts, maar ik heb niet de ontembare drang om mijn volgende cruise meteen te boeken en mag er bovendien niet aan denken om langer dan een vijftal dagen op een dergelijk schip te zitten. In de huidige vorm was het echter een perfect tussendoortje. Onze reis met de ‘Disney Wonder’ bracht rust en zon; de ideale elementen om m’n batterijen op te laden. En volle batterijen, da ’s exact wat ik tijdens de volgende negen dagen nodig zal hebben in dé pretparkhoofdstad bij uitstek. Meer dan een stevige huurwagen en 360 kilometer snelweg hebben we niet nodig om er te geraken. So ‘Tell Everybody I’m on My Way’ and… ‘Be Prepared’ for Orlando!

3 gedachtes over “Florida Fever – Disney Cruise Line

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s