Asian Discovery – Welcome to Tokyo Disney Resort

Zondag zeven april 2013, iets over drie uur ’s middags. Na een twee uur durende vertraging en een turbulente landing stonden we op Narita International Airport. Een luchthaven die er ondanks haar ietwat exotische naam net hetzelfde uit ziet als iedere andere luchthaven op deze planeet. Maar schijn bedriegt en kleine details zouden ons er iets later op wijzen dat de westerse cultuur inmiddels ver achter ons lag. Details gaande van typerende vending machines die elk mogelijk item verkopen tot supersonische toiletten met voorverwarmde bril en een strategisch geplaatste warmwaterfontein. Eén detail viel echter nog sneller op: een glimlach. Hoewel zowat elk land claimt ‘het land van de glimlach’ te zijn, weet ik nu dat slechts één natie deze titel volledig waard is. Na de formaliteiten bevestigde de plaatselijke douanier dit met z’n gemeende smile en een oprechte ‘I hope you’ll have a great stay in Tokyo. Welcome to Japan!’

Ondanks m’n ietwat versufte kop – de wekker was die ochtend in Hong Kong veel te vroeg afgelopen – verscheen niet veel later de vrolijke Facebook-status ‘Ooh yeah, we zijn in Japan!’ vergezeld van het verplichte beeldmateriaal. Een gevoel dat me kippenvel bezorgde, want naar dit moment had ik werkelijk jàren verlangd. Niet noodzakelijk omdat de – weliswaar indrukwekkende – Japanse cultuur me zo ontzettend boeiend leek, wel omdat dit land de thuishaven is van ‘Tokyo Disney Resort’ en ‘Tokyo DisneySea’ in het bijzonder. Dit themapark met de kenmerkende vulkaan is in mijn ogen eigenlijk altijd het absolute summum der pretparken geweest, veel meer dan coasterparken in Sandusky en Valencia of al het moois dat Orlando te bieden heeft. We zouden daarom niet toevallig negen nachten naast het ‘Tokyo Disney Resort’ gaan verblijven, met zicht op de magie.

Om van Narita Airport naar het zestig kilometer westelijker gelegen ‘Tokyo Disney Resort’ te reizen, zijn er ruwweg drie opties. Keuze één: neem een taxi en zie hoe je hele reisbudget opgeslokt wordt door één enkele rit (dit werd het niet). Keuze twee: stort jezelf in het gebruiksvriendelijke en uiterst betaalbare trein- en metronetwerk van rond Tokyo (omwille van onze twee loodzware koffers werd ook deze ietwat omslachtige reismethode geschrapt). Keuze drie: koop een ticket voor de ‘Airport Limousine Bus’. Deze busmaatschappij – die overigens helemaal niks met limousines te maken heeft – brengt je vanuit de luchthaven naar heel wat belangrijke knooppunten en trekpleisters in Tokyo. Eén bus is zelfs specifiek op ‘Tokyo Disney Resort’ gericht met stops bij de beide themaparken, de officiële Disney-hotels en een aantal geselecteerde hotels rond het resort. Een enkele reis kost je ¥2.400 (een kleine twintig euro) en spotgoedkoop is het dus niet. De voordelen zijn echter groot: na een uur ben je ter plaatse, je hoeft je geen zorgen te maken over bagage en men dropt je letterlijk voor de deur van je hotel. Mijn raad aan toekomstige Tokyo-gangers is dus: koop je ticket bij het busloket (centraal in de aankomsthal van Narita, recht voor je neus wanneer je de douanezone verlaat), ga naar bushalte nummer zeven en laat jezelf in alle rust naar ‘Tokyo Disney Resort’ voeren.

Ik moet je wellicht niet vertellen dat ik aardig nerveus was toen de bus haar bestemming naderde. Spanning die trouwens in een inwendig vreugdedansje veranderde toen we bij de uitrit van het plaatsje Urayasu de snelweg verlieten. Een skyline vol industrie en moderne kantoorgebouwen wordt daar namelijk tijdelijk onderbroken door een heel ander panorama. In de schemering zag ik voor ’t eerst het gigantische ‘Tokyo Disneyland Hotel’, ‘Cinderella Castle’ en uiteraard de mysterieuze ‘Mount Prometheus’ opdoemen. Wanneer we iets later ook daadwerkelijk het resort binnenreden, gaf dat een uiterst intens gevoel. We zijn er!

Na haltes aan de officiële Disney-adresjes zette de bus koers naar de niet door Disney beheerde hotels die binnen het resort liggen. Deze ketenhotels kregen de – ietwat verwarrende – naam ‘Disney Official Hotels’ en liggen ingeklemd tussen de themaparken en Tokyo Bay (het resort werd namelijk gebouwd op een soort schiereiland). Dit groepje hotels is zowat het ‘Val de France’ van ‘Tokyo Disney Resort’, met als grote verschil dat een budgetvriendelijk alternatief à la ‘Kyriad’ hier ontbreekt. De ‘Offical Hotels’ zij namelijk stuk voor stuk vier- of vijfsterrenhotels van bekende luxeketens als ‘Sheraton’, ‘Okura’ en ‘Hilton’. Op die laatste viel trouwens onze keuze voor de daarop volgende negen nachten.

Zonder er al te diep op in te gaan: ‘Hilton Tokyo Bay’ maakte m’n hoge verwachtingen meer dan waar. We werden perfect Engelstalig ingecheckt, een hotelmedewerkster begeleidde ons met de koffers naar boven en verduidelijkte daar zowat alle functies van onze kamer. Of althans, dat probeerde ze op uiterst schattige manier. Haar quasi onbestaande kennis van het Engels leverde immers een grappige aaneenschakeling van woorden op: ‘Bathroom… toilet… Minibar is free! Window: Disneyland, DisneySea!’ (met een wijzende vinger uit het raam). Ze doelde daarmee uiteraard op het waanzinnige uitzicht, want vanuit onze hippe ‘Celebrio Park Room’ op de tiende verdieping lagen de beide Disney-parken zowat aan onze voeten. Vanuit m’n comfortabele bed zag ik dan ook letterlijk die beruchte vulkaan staan… een droom die werkelijkheid werd.

Om vanuit ‘Hilton Tokyo Bay’ – en andere ‘Official Hotels’ – naar de themaparken te reizen, neem je bij voorkeur de ‘Disney Resort Line’. Deze monorail rijdt in een eindeloos circuit rond het resort en heeft vier haltes. Zowat onmiddellijk voor de deur van het ‘Hilton’ ligt ‘Bayside Station’, van waaruit we tijdens de eerste avond al meteen op ontdekking gingen. Na een vierdagenpas gekocht te hebben (het monorailsysteem is inderdaad betalend, tenzij je in een van de drie Disney-hotels verblijft) bracht de leuk in thema gezette monorail ons via ‘Tokyo DisneySea Station’ – kippenvel – naar ‘Resort Gateway Station’. En dat is dan weer het drukste knooppunt van het hele resort. ‘Resort Gateway Station’ is namelijk de verbindende schakel tussen de monorail en de treinen van en naar Tokyo-stad. Deze treinen – in Japan beter bekend als JR Lines – vertrekken immers in het vlakbij gelegen ‘Maihama Station’. Voor onze dagen buiten Disney zouden we dus telkens langs ‘Resort Gateway Station’ en ‘Maihama’ reizen, om nauwelijks twintig minuten later al in het stadscentrum te staan.

‘Resort Gateway Station’ is tevens de halte voor bezoekers van ‘Ikspiari’, het winkelcentrum dat onderdeel uitmaakt van ‘Tokyo Disney Resort’. Ik hoor je al denken ‘De lokale versie van Downtown Disney’, maar dat klopt niet helemaal. Want hoewel het gedeeltelijk wel een Disney-sfeertje uitstraalt, is ‘Ikspiari’ eigenlijk gewoon een shopping center zoals je ‘r in Europa en de Verenigde Staten honderden vindt. Slechts enkele zaken doen je beseffen dat Disney naast de deur ligt. Eén van die zaken is het ‘Tokyo Disney Resort Ticket Center’, waar we onze op voorhand bestelde tickets mochten ophalen. ‘Ikspiari’ is echter groot en desoriënterend, waardoor we het ‘Ticket Center’ aanvankelijk helemaal niet konden vinden. Het was blijkbaar vrij duidelijk dat we ons ‘Lost in Tokyo’ voelden, want het duurde niet lang voor een vriendelijke, vlot Engels sprekende jongeman ons spontaan z’n hulp aanbood. We vroegen hem dus de weg naar het ‘Ticket Center’, waarna duidelijk werd dat Japanners geen genoegen nemen met half werk: ‘I’ll show you’. Deze eigenschap zouden we enkele dagen later – wanneer we ons voor ’t eerst in de treinen en metro’s van Tokyo waagden – overigens opnieuw opmerken. Hoewel de grote meerderheid onwennig ‘a little’ antwoordt wanneer je hen vraagt of ze Engels spreken (steeds vergezeld van een handgebaar waarin ze duim en wijsvinger op enkele centimeters van elkaar houden), zullen ze wel alle moeite van de wereld doen om die gekke westerlingen een aangenaam verblijf te bezorgen. We stonden nog maar enkele uren op Japanse bodem, maar ik was al smoorverliefd op dit überschattige volkje. Een gevoel dat alleen maar sterker zou worden in de daarop volgende week. En – ook niet onbelangrijk – dankzij onze persoonlijke gids in ‘Ikspiari’ hadden we inmiddels tevens ons ticket voor de Disney-parken op zak. Hoera!

‘Ikspiari’ is niet alleen een shoppingparadijs; het vormt ook een belangrijke hub om ’s avonds een hapje te eten. De mogelijkheden zijn enorm: van een snelle hap in de foodcourt tot een uitgebreid diner bij een klassevol restaurant. Westerlingen ontdekken hier ook bekende adressen zoals ‘TGI Fridays’ en het onvermijdelijke ‘Rainforest Café’. Die laatste leek ons overigens de ideale manier om deze dag vol nieuwe indrukken min of meer vertrouwd af te ronden. Toch werd ook dit concept met een verrassend Japans sausje afgewerkt en opnieuw werd ik vertederd door de bediening die hun onverstaanbare taaltje en indrukwekkende glimlach op ons los lieten, wellicht goed wetende dat we er geen woord van begrepen. De menukaart lijdt daarentegen gelukkig nauwelijks onder de taalbarrière. Japanse kaarten zijn sowieso voorzien van talrijke foto’s, maar men beschikte tevens over Engelstalige menu’s en voor de ingang van menig Japans restaurant tref je een imposante display aan waarin men gerechten minutieus namaakte in plastic. Da’s niet louter handig om je keuze te maken, het is ook pure kunst!

Schrik trouwens niet wanneer men je quasi meteen de rekening presenteert, soms zelfs nog vóór je gegeten hebt. Dit is namelijk slechts een tussentotaal. Als je nog drankjes of een dessert bestelt, niet men daar gewoon een extra rekening aan vast. Afrekenen doe je vervolgens niet aan tafel, maar wel aan een centrale kassa nabij de uitgang. Om deze minicursus ‘Japans voor absolute beginners’ te vervolledigen, nog even dit: als je zaken (zoals de rekening, credit cards of cash geld) aanreikt, doe je dat bij voorkeur met beide handen. Dingen aannemen, doe je logischerwijs op dezelfde manier. We merkten eveneens dat Japanners het buitengewoon apprecieerden wanneer we enkele simpele basiswoordjes à la ‘Konnichiwa’, ‘Arigato’ en ‘Sayonara’ in onze conversaties integreerden.

De lange dag en de intense eerste indrukken van Japan begonnen stilaan hun tol te eisen: we waren doodmoe. Iets over tien uur stonden we bijgevolg opnieuw op ‘Resort Gateway Station’ om met de monorail richting hotel te gaan. Op de weg daarheen passeerden we ‘Tokyo Disneyland Station’, waar het op dat moment opvallend druk was. De beide parken hadden enkele minuten daarvoor namelijk hun poorten gesloten, waardoor de grote uittocht volop bezig was. Opnieuw was er dat inwendige vreugdedansje (Wanneer dit park morgenvroeg opnieuw opent, ben ik erbij!), maar m’n blijdschap was zo mogelijk nog groter toen ik vanuit m’n bed ‘Mount Prometheus’ en de rest van het resort goedenacht kon wensen.

<Fast forward>

Het is halfacht ’s ochtends wanneer Loreen ons wekt met haar aanstekelijke ‘Euphoria’. Het was nog maar zelden zo makkelijk geweest om op dit – naar mijn normen vroege – uur op te staan en onder de douche het aanstekelijke ‘We’re going up, up, up, up, up, uuuh-up’ mee te neuriën. Dag één van onze vierdaagse in ‘Tokyo Disney Resort’ was immers aangebroken. Terwijl Nick zich klaarmaakte, trok ik de gordijnen open en zag ik hoe een jarenlange droom zich op dat eigenste moment aan het vervullen was. ‘Why, why can’t this moment last forevermore?’ is dan ook een mooie slagzin om ons uitzicht op de zonovergoten, legendarische skyline van het resort te beschrijven.

We verlieten onze hotelkamer, namen de ‘Resort Liner’ via ‘Tokyo DisneySea’ (waar we met enige pijn in het hart niet uitstapten) en arriveerden rond halfnegen aan de ingang van ‘Tokyo Disneyland’. Wij moesten dus nog slechts een halfuur wachten op parkopening, jullie hoeven gewoon door te klikken naar de volgende pagina. Tot snel!

<Pause>

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s