Asian Discovery – Hong Kong Disneyland

Het was zaterdag zes april en onze laatste uren in Hong Kong tikten langzaam weg. De volgende ochtend zou ons avontuur in deze gigantische metropool namelijk eindigen op Chek Lap Kok, de internationale luchthaven. Maar niet getreurd: we zouden morgen naar een mooie volgende bestemming vertrekken en bovendien eindigden we in schoonheid. Onze laatste dag brachten we namelijk door in het themapark dat van Hong Kong een to-do item maakte op onze agenda: ‘Hong Kong Disneyland’.

‘Hong Kong Disneyland’ stond recent vooral in de schijnwerpers dankzij een drieledige expansiefase die haar voltooiing inmiddels bereikt heeft. Uitbreidingen die trouwens broodnodig waren: ‘Hong Kong Disneyland’ kreeg na haar officiële opening in 2005 immers bakken kritiek omdat het toenmalige attractieaanbod veel te beperkt was. Gevolg: van bezoekersspreiding was er quasi geen sprake en wachttijden schoten pijlsnel de hoogte in. Maar zelfs met die lange rijen was het park nauwelijks goed voor een halve dag entertainment; niet meteen wat je van een Disney-park gewend bent. Disney nam de negatieve kritiek echter serieus en probeerde haar gamma zo snel mogelijk tot een aanvaardbaar niveau te brengen. Op hét grote nieuws moesten we echter wachten tot 2009, toen het park haar grootschalige uitbreidingsplannen bekend maakte. Deel één en twee draaiden inmiddels al een tijdje mee in het parkaanbod, voor de derde – en meest interessante – fase was ons bezoek helaas een maand te vroeg gepland.

Op dat ene jammere puntje na, hadden we op deze zaterdag gelukkig geen enkele reden tot klagen. Slechts één (niet al te boeiende) attractie was in onderhoud, bezoekersaantallen waren uiterst houdbaar en de weergoden waren Hong Kong ein-de-lijk gunstig gezind. De regen van voorgaande dagen was verdwenen en tijdens de namiddag kwam de zon zelfs tevoorschijn. Een ideale pretparkdag dus.

Aankomen in ‘Hong Kong Disneyland’ is al een bescheiden feestje op zich. Je voelt namelijk dat Disney alle ervaring van vorige resorts hier bundelde tot een geheel dat architecturaal niets aan de verbeelding over laat. Metroreizigers (zoals wij) dienen de ‘Tung Chung Line’ te nemen tot de halte ‘Sunny Bay’, van waaruit de ‘Disneyland Resort Line’ het overneemt. Deze comfortabele, prachtig in thema gezette metrostellen leggen de laatste vier kilometer af en droppen je uiteindelijk in het station ‘Disneyland Resort’. Net zoals de treinen die er arriveren, is ook dit station al honderd procent Disney-waardig, een schril contrast met de grauwe RER A en het vuile station van Chessy in ‘Disneyland Paris’. Wanneer we het knappe MTR-station verlieten, volgde trouwens het eerste van vele kippenvelmomentjes: het betreden van ‘Hong Kong Disneyland Resort’.

Vaak vind ik de aankomst het meest indrukwekkende moment van de dag. Je kent het wel: ‘Silver Star’ zien opdoemen wanneer je over de A5-Autobahn scheurt, ‘Mickey’s Fun Wheel’ aan de Californische skyline spotten of door de beroemde poort van ‘Walt Disney World Resort’ rijden. En hoewel de toegangspoort van ‘Hong Kong Disneyland Resort’ van iets beperktere omvang is, overviel me ook hier dat gelukzalige we-zijn-er-gevoel. Jarenlang bekijk je foto’s en ervaringen van een plaats die je waarschijnlijk toch nooit zelf zal bezoeken. Maar plots sta je daar dan: aan de andere kant van de wereld, honderd procent live. De entree heeft overigens echt àlles mee. Je betreedt het resort namelijk via een brede boulevard omgeven door weelderig tropisch groen, terwijl instrumentale versies van overbekende Disney-songs je al meteen stof tot neuriën geven. Het middelpunt van ‘Hong Kong Disneyland Resort’ wordt gemarkeerd door een indrukwekkende fontein met de bekendste Disney-sterren als blikvangers. Links van dit centrale punt lijkt er duidelijk plaats voor een tweede themapark voorzien, rechts ligt de ingangszone van ‘Hong Kong Disneyland’. De opbouw van deze toegangszone is dus quasi gelijk aan die van ‘Disneyland Anaheim’, maar in Hong Kong is het allemaal veel grootser, doordachter en gezelliger aangepakt. En da’s uiteraard logisch voor een vijftig jaar later gebouwd resort.

 

Een minuutje later stonden we voor de ingang, waar we onze (naar westerse normen) spotgoedkope tweedagenkaart van zowat achtenvijftig euro bovenhaalden en onze vingerafdruk lieten scannen. Op donderdag had een vriendelijk personeelslid me al gewaarschuwd: ‘On second day, bring same ticket and same finger’. De scanner bevestigde gelukkig dat ik de correcte vinger had meegebracht (pfiew!) en we waren dus helemaal klaar voor onze tweede dag. We kregen hier meteen een flashback naar een jaartje eerder, toen we door de poorten van ‘Disneyland Anaheim’ stapten. Zowel het beroemde treinstation, het typerende bloemenperkje daarvoor als de hele Main Street U.S.A. daarachter lijken immers een nagenoeg exacte kopie van het origineel uit 1955. Of beter nog: ‘Hong Kong Disneyland’ is de geperfectioneerde versie daarvan. Stijlvolle klinkers ogen beter dan grijs asfalt en de geveltjes zijn net dat beetje cleaner dan hun Californische tegenhangers. Eén verschilpunt springt echter meteen in het oog: het uitzicht op ‘Sleeping Beauty Castle’. Hong Kong wordt immers omringd door typerende groene heuvels en dat is op Lantau Island – waar ‘Disneyland’ gevestigd is – niet anders. De heuvels vormen een prachtige backdrop en geven het kasteel een haast exotische toets. Voor één keer moesten de Imagineers dus geen moeite doen om de buitenwereld af te schermen voor de parkbezoekers. Integendeel: het vormt zelfs een vrij indrukwekkende meerwaarde!

Aangezien het grootste deel van de bezoekers zich naar de rechterzijde van het park leek te begeven, sloegen wij linksaf richting ‘Adventureland’. Het was hier rond tien uur ’s ochtends nog quasi verlaten, wat tevens gezegd kon worden van onze eerste halte: Grizzly Gulch. Deze vorig jaar geopende themazone is het lokale antwoord op de ‘Frontierland’-gebieden in andere Magic Kingdoms, zij het dan in een meer cartoonesk sfeertje. Toch oogt ‘Grizzly Gulch’ vertrouwd: de setting wordt bepaald door een typisch dorpje en de blikvanger is een groots bergmassief waarin zich een wirwar van achtbaantracks bevindt. Wie de aanwezige fotolocatie en een extreem knap gethematiseerde waterspeelplaats niet meerekent, merkt trouwens dat die achtbaan hier de enige noemenswaardige ride is. Maar wat voor één!

Heb je er al ‘ns op gelet hoe absurd lang de namen van Universal-attracties vaak zijn? ‘The High in the Sky Seuss Trolley Train Ride’ en ‘Woody Woodpecker’s Nuthouse Coaster’ zijn maar twee van de vele voorbeelden. ‘Wat Universal kan, kunnen wij ook’ moet Disney gedacht hebben, met Big Grizzly Mountain Runaway Mine Cars als uiterst concurrentieel resultaat. In dat laatste geval hebben we het gelukkig niet over een suffe rondrit of een standaard, veel te korte kinderachtbaan. Neen, we spreken wel degelijk over een coaster van wereldniveau. Wat deze achtbaan onderscheidt van de sowieso al erg geslaagde ‘Big Thunder Mountain’, is het feit dat elke wending hier een reden heeft. Waarom glijd je achterwaarts een heuvel af? Omdat de kabel breekt. Waarom word je uit een grot gekatapulteerd? Omdat onvoorzichtige grizzly’s per ongeluk een ontploffing veroorzaken tijdens hun poging om voedsel te scoren. Waarom zit je überhaupt op een achtbaan? Omdat diezelfde grizzly je na de eerste lifthill (weerom per ongeluk) de mijnschacht met het ongeluksgetal vier in stuurt. Kortom: de verhaallijn is duidelijk te volgen en klopt vollédig, een eigenschap die extreem uniek is voor achtbanen.

Hoewel ik ‘m moeiteloos bij de sterkste coasterervaringen ooit plaats, mag je van ‘Big Grizzly’ echter geen buitengewone thrill verwachten. Tot en met het achterwaartse gedeelte gaat het namelijk niet veel verder dan sightseeing in ‘Grizzly Gulch’, dit alles met een souplesse om U tegen te zeggen. De lancering en een afsluitende bochtencombinatie geven de baan tijdelijk meer pit, waardoor coasterfans alsnog hun portie sensatie krijgen. Maar bovenal blijft ‘Big Grizzly Mountain Runaway Mine Cars’ een familiaal georiënteerde thema-ervaring die haar doelpubliek buitengewoon sterk verwent. Zelfs de wachtrij was een waar plezier, al lag dat niet meteen aan de uitwerking. Ondanks de rust bleven er de ganse dag immers drie treinen operationeel. Het gevolg hiervan: een onbestaande rij en vele lege zitjes!

Opnieuw kwam er een flashback naar ‘Disneyland Resort Anaheim’, één jaar eerder. Toen kwelde ‘Disney California Adventure’ ons immers met adembenemende uitzichten op het quasi afgewerkte, doch gesloten ‘Cars Land’. ‘Hong Kong Disneyland’ scoort minstens even goed met de directe buurman van ‘Grizzly Gulch’: themazone Mystic Point en haar nu al legendarische Mystic Manor. Net als ‘Radiator Springs Racers’ is dit een wereldwijd unieke, door fans langverwachte ride die het park écht op de wereldkaart moet plaatsen. Ondanks de verre graad van afwerking, bleef ook hier de poort onverbiddelijk gesloten voor ons. Veel verder dan een welgemeende vloek en enkele foto’s kwamen we dus niet. Maar we kunnen er onmogelijk omheen: dit wordt sowieso een darkride van bijzonder hoog niveau.

Het (voorlopig nog) doodlopende ‘Grizzly Gulch’ dwingt ons dus opnieuw naar Adventureland, dat ondanks haar immense oppervlakte niet over een gigantisch attractie-arsenaal beschikt. Sfeer vind je hier echter met hopen en dan voornamelijk na zonsondergang. Zo bezochten we ’s avonds, quasi alleen, Tarzan’s Treehouse dat op het centrale eiland te vinden is. Een vlot zorgt voor de oversteek, waarna je een bijzonder mooie wandeling in en rond de boomhut maakt. Hoewel de boom in Parijs een stuk imposanter boven ‘Adventureland’ uit torent, is deze variant de stempel ‘attractie’ meer waard dan bij ons.

De enige letterlijke ride in deze themazone is Jungle River Cruise, een van de weinige klassieke E-tickets die wij in Parijs moeten missen. De taalbarrière is daar een geldig excuus voor, al heeft men dit in Hong Kong aardig opgelost door de attractie in drie talen aan te bieden. Er waren tijdens ons bezoek drie boten operationeel en wij opteerden (uiteraard) voor de boot met Engelstalige skipper. Jammer genoeg was het Engels van deze jongen geen hoogvlieger, waardoor we alsnog grotendeels op het visuele aspect van ‘Jungle River Cruise’ moesten teren. En het moet gezegd: de make-over die dit concept kreeg ten opzichte van de varianten in de V.S. en Japan verdient een onderscheiding. ‘Jungle River Cruise’ kreeg een prominente locatie in ‘Adventureland’ en zorgt dus voor heel wat levendigheid op de centrale rivier. Na een ererondje langs ‘Tarzan’s Treehouse’ wordt de stroom smaller, de begroeiing dichter en de sfeer mysterieuzer. De gedateerde plastic dieren filterde men er in Hong Kong gelukkig uit, ten voordele van geloofwaardiger architectuur en een meer dan boeiende finalescène. Knap hoe Disney een schijnbaar verouderd concept hier opwaardeerde tot een frisse, hedendaagse subtopper.

Hoewel we de attracties in ‘Adventureland’ inmiddels achter de kiezen hadden, moest het mooiste van deze zone nog komen. In het goed verstopte ‘Theater in the Wild’ speelt immers Festival of the Lion King. De naam van dit spektakel doet wellicht een belletje rinkelen bij Orlando-reizigers, want in ‘Disney’s Animal Kingdom’ speelt er een gelijknamige show in een gelijkaardig rond theater. Beloofde dit veel goeds? Eigenlijk niet: de Amerikaanse versie had me namelijk slechts matig kunnen boeien. Ik vond het teamaspect er geforceerd, de acrobatie nutteloos en het ‘laat ons samen dierengeluiden maken’ was al helemaal regelrechte quatsch. Een gelijkaardige show in een onverstaanbare taal zou dus helemààl niet hoog scoren, maar veertig minuten later zou blijken dat ik onnodige vooroordelen had. Hong Kongs ‘Festival of the Lion King’ is immers briljant! Het was sowieso al een aangename verrassing dat negentig procent van de show Engelstalig is, maar ook kwalitatief werd ik overdonderd. Onder het motto ‘Cut the crap’ liet men hier het hele teamgebeuren varen en ook de acrobaten werden zonder pardon buitengegooid. Die werden vervolgens vervangen door een cast vol eersteklas musicalsterren. De perfecte live zang doet je nogmaals beseffen hoeveel fantastische songs Disney in deze filmklassieker uit 1994 verwerkte. Je beseft helaas ook dat ‘Disneyland Paris’ het quasi identieke ‘Legend of the Lion King’ veel te vroeg inruilde voor een leeg, doods ‘Videopolis’. Want zonder overdrijven: deze voorstelling deed me stiekem meer dan de peperdure ‘Lion King Musical’ die ik enkele maanden eerder in het Londense ‘Lyceum Theatre’ aanschouwde. Mis dit in geen geval!

Disney-entertainment doet me meer dan eender welke attractie ter wereld en ook de parade is dus een hoogtepunt tijdens mijn dagje Disney. Geen overdreven gekke toestanden hier (Tokyo zou twee dagen later al heel andere koek zijn) en een kwartiertje voor aanvang konden we dus nog netjes vooraan staan op een prime location als ‘Central Plaza’. ‘Hong Kong Disneyland’ presenteert twee maal daags Flights of Fantasy, een parade met ‘vliegen’ als centrale thema. Ondanks de erg aanstekelijke soundtrack – een adaptatie van Anaheims ‘SoundSational’ – blijft het allemaal nogal braafjes. Er zit geen echt hoogtepunt in de parade en de floats behoren bijna allemaal tot de categorie ‘just okay’.

Onder dezelfde noemer categoriseer ik de attracties in Toy Story Land, de eerst geopende zone van de driedelige expansie. We kennen dit gebied uiteraard uit ‘Walt Disney Studios’, waar het felgekleurde allegaartje ’s werelds lelijkste Disney-park nog een stapje verder richting afgrond duwt. In ‘Hong Kong Disneyland’ past het evenmin, maar werden de toegangswegen en extra scenery mijns inziens wel beter afgewerkt dan bij ons. Ook leuk: het weelderige Aziatische groen creëert een veel betere afscherming, zodat ‘Toy Story Land’ eigenlijk nauwelijks stoort vanuit andere themazones. We deden gauw ‘Toy Soldier Parachute Drop’ en ‘Slinky Dog Spin’ omdat de absurde Europese wachttijden hier achterwege bleven, rouwden er geen moment om dat ‘RC Racer’ in jaarlijks onderhoud was en verlieten deze veel te happy speelgoedwereld al vlug weer.

Van een veel te happy speelgoedwereld naar een veel te happy droomwereld… het kost je in ‘Hong Kong Disneyland’ slechts een paar stappen. We arriveerden dus in Fantasyland, zowat het kloppende hart van elk ‘Magic Kingdom’ ter wereld. We kennen het principe intussen: Dumbo, de theekopjes en de verplichte carrousel zorgen voor het draaiende entertainment, terwijl je achter een fancy gekleurde gevel door een wereld met tientallen zingende popjes kan varen. Dankzij de intieme setting en subtiel geïntegreerde Disney-characters is de plaatselijke versie van It’s a Small World trouwens wel de fijnste versie die ik al mocht ervaren. Bovendien is het exterieur dankzij haar felgekleurde led-lampjes best schattig en da’s tevens het juiste woord voor de rest van ‘Fantasyland’. Hoewel het met haar simpele tenten en paviljoentjes geen concurrentie vormt voor het prachtige Europese ‘Fantasyland’, oogt het allemaal gewoonweg cute. Achter die tentdaken en kasteelmuren vind je trouwens twee Disney-attracties die Parijs niet op het palmares heeft.

Nummer één is Mickey’s PhilharMagic, een 4D-film die ook in Tokyo en Orlando te vinden is. We moeten er niet flauw over doen: het tijdperk van dit soort attracties is stilaan voorbij. Twee versies die ik echter nog steeds de moeite vind, zijn ‘It’s Tough to be a Bug’ en – je raadt het al – deze ‘PhilharMagic’. Die eerste heeft dat voornamelijk te danken aan z’n knappe speciale effecten, terwijl ‘PhilharMagic’ je gewoon een erg leuke film voorschotelt. Het recept is even simpel als genietbaar: een heleboel bekende Disney-scènes (vergezeld van hun nog bekendere songs) worden hier namelijk aaneen geregen door een flinterdunne verhaallijn. De variabele grootte van het scherm en het knappe surroundsysteem vervolledigen de simpele, doch uiterst sterke ervaring. En ook deze voorstelling presenteert men je trouwens volledig Engelstalig.

Tweede not-in-Europe ride is The Many Adventures of Winnie the Pooh. Wie goed oplet, merkt dat deze darkride er (op ‘It’s a Small World’ na) alleen voor staat in ‘Fantasyland’. Daarmee scoort ‘Hong Kong Disneyland’ dus een heel stuk minder goed dan andere parken, waar Sneeuwwitje, Peter Pan, Pinocchio en Mister Toad het darkride-segment delen. Wie kwaliteit boven kwantiteit verkiest, zal echter merken dat het in Hong Kong niet eens zo slecht gesteld is. ‘Winnie the Pooh’ biedt namelijk een mooiere en langere rit dan de klassieke ‘Fantasyland’-darkrides. De knappe scènes volgen elkaar in hoog tempo op, met Winnie’s ietwat psychedelische droom als hoogtepunt. We zouden de verhaallijn twee dagen later trouwens grotendeels herkennen in de Pooh-attractie van ‘Tokyo Disneyland’, al speelt die ride nog in een heel andere klasse. In Hong Kong houd ik het alleszins bij een welgemeende erg leuk.

Onze laatste stop in ‘Fantasyland’ werd The Golden Mickeys, een show die ‘Hong Kong Disneyland’ probeert te profileren als ‘beste entertainment in het park’. Na het meer dan indrukwekkende ‘Festival of the Lion King’ lagen de verwachtingen dus torenhoog wanneer we plaats namen in het grootse ‘Storybook Theater’. En hoewel ‘Festival of the Lion King’ me dankzij het leukere thema meer deed, kan ik inderdaad alleen maar bevestigen dat ook dit spektakel een regelrecht toppertje is. Tijdens deze show worden er awards uitgereikt voor vriendschap, heldhaftigheid en romantiek. De genomineerden zijn uiteraard Disney-figuren die van de gelegenheid gebruik maken om scènes en songs uit de bijhorende films voor te brengen. Bijster origineel is ‘The Golden Mickeys’ dus niet, maar kwalitatief hadden we wederom geen klagen. Deze show wordt trouwens in het Kantonees uitgevoerd, al zijn de liedjes Engelstalig en worden er Engelse vertalingen voorzien op schermen naast het podium. Mooie regeling!

Zesde en laatste themazone in ‘Hong Kong Disneyland’ is Tomorrowland. Deze ‘zone van de toekomst’ is in Anaheim, Orlando en Tokyo het onbetwiste lelijke eendje in de bijt: de koele kleuren en het vele kale beton doen er pijn aan m’n ogen. Met het Europese ‘Discoveryland’ leken de Imagineers eindelijk een oplossing gevonden te hebben voor dat visuele probleem. Het verbaasde me dan ook dat men in Hong Kong teruggreep naar het originele idee achter ‘Tomorrowland’, al heeft men het eigenlijk wel erg leuk aangepakt. Ook hier zijn wit en grijstinten in een ruime meerderheid, maar felle kleuraccenten en golvende lijnen geven het geheel een aangenaam speels sfeertje. ’s Avonds wordt het hier dankzij de aanwezige neonverlichting trouwens nog een stukje fijner.

Niets dan lovende woorden over het thematische aspect, maar het attractieaanbod vond ik helaas minder indrukwekkend. ‘Autopia’ en ‘Buzz Lightyear Astro Blasters’ zijn gekende formules (en voor mij allesbehalve favorieten), ‘Orbitron’ is ondanks haar strakke, classy uiterlijk niet leuker dan onze versie en ‘Stitch Encounter’ lieten we wegens onbestaande interesse voor wat het was. Tja, dan blijft er nog maar weinig over, op twee restaurants en een witte koepel na.

Die witte koepel is gelukkig de thuishaven van een coaster die op z’n eentje héél veel goedmaakt: Space Mountain. Aan de operations zal het echter niet gelegen hebben: het trage personeel zorgde hier immers voor de langste wachttijd van de dag (nog steeds slechts twintig minuten, maar goed). Die wachttijd brachten we grotendeels door in het station dat, in tegenstelling tot andere versies, helaas niet erg groots aangepakt werd. Ik vergat deze valse noten echter snel wanneer de rit en de bijhorende soundtrack startten. De driedelige lifthill bevestigde even later het vermoeden dat ik de muziek al herkend had; deze ‘Space Mountain’ is zo goed als identiek aan de tevens in 2005 geopende Anaheim-variant. Wie die baan al ervoer, weet maar al te goed dat dit zowat het summum der indoorcoasters is. Vekoma trakteert je namelijk op een lange en extreem soepele achtbaan die zichzelf voornamelijk kenmerkt door middel van plotse richtingwissels. Disney perfectioneerde dit alles met een knap in thema gezette lifthill, desoriënterende lichteffecten en een sublieme soundtrack. Net zoals ‘Big Grizzly’ is ‘Space Mountain’ dus een dijk van een familycoaster met af en toe een onverwacht pittige uithaal. Ondanks de ietwat traag vorderende rij hebben we alleszins heel wat ritjes gemaakt op dit beestje. Honderd procent genieten!

De rust en het relatief beperkte attractieaanbod zorgden ervoor dat ‘Space Mountain’ niet de enige attractie was die we meermaals bezochten. ‘Winnie the Pooh’ en het heerlijke ‘Festival of the Lion King’ kregen tevens een tweede rondje en in ‘Grizzly Gulch’ konden we eigenlijk de hele dag lang geïmproviseerd ERT’en. We zouden ‘Hong Kong Disneyland’ in ieder geval niet verlaten vòòr het vuurwerk. Deze Disney in the Stars vond om negen uur plaats en viel beslist niet tegen. Met haar knallers en lengte van zowat tien minuten doet deze show het alleszins beter dan elk vuurwerkspektakel dat Parijs in het pré-Dreams-tijdperk te zien kreeg. Verwacht echter geen show à la ‘Remember… Dreams Come True’ of ‘Wishes’, maar de vele verbaasde ooh’s en aah’s bewezen dat de locals dit al imposant genoeg vonden.

De laatste noten van ‘A Whole New World’ sloten ‘Disney in the Stars’ en onze meer dan geslaagde dag af. Ik kijk terug op ‘Hong Kong Disneyland’ als een themapark dat er ondanks haar jonge leeftijd absoluut mag zijn. Helemaal dagvullend zou ik het nog niet noemen en onze tweedagenkaart was dus eerder mooi meegenomen dan noodzakelijk. Toch verveelde ‘Hong Kong Disneyland’ me geen minuut: men biedt een mooie collectie aan kwalitatieve attracties en sterk entertainment, perfect ingewerkt in een nauwelijks te evenaren landschap (ik zal ‘Toy Story Land’ voor de gemakkelijkheid even door de vingers zien). Het beste woord om ‘Hong Kong Disneyland’ te beschrijven, is voor mij dan ook cute. Het park straalt weinig grandeur uit, maar moet het eerder hebben van z’n intieme setting. Men lijkt kleinschaliger en cartoonesker, doch minstens even gedetailleerd te werk te gaan als in andere Disney-parken. Het resultaat: een schattig, haast vertederend themapark dat me visueel van de eerste tot de laatste seconde boeide. Tja, cute dus.

Na nog een nachtje in het nabijgelegen ‘Marriott’ zouden we enkele uren later opnieuw op de luchthaven verwacht worden. Het was dus tijd om afscheid te nemen van Hong Kong, haar skyline en de fantastische themaparken. Maar we treurden niet: hoewel we ons verblijf in deze exotische stad afsloten, zouden we de volgende negen dagen helemààl in het onbekende duiken. Van metropool Hong Kong naar metropool Tokyo en het absurd leuke Japan; je leest het binnenkort!

Een gedachte over “Asian Discovery – Hong Kong Disneyland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s