Asian Discovery – Ocean Park Hong Kong

Twee wereldsteden, twee Disney Resorts, twee weken onbekend terrein. Dat is een gepaste omschrijving voor de waanzinnige reis die ik in april 2013 mocht maken. Na eerdere trips naar de Amerikaanse westkust en het zonnige Florida, opteerden Nick en ik ditmaal voor een minder frequent bewandeld paadje: Azië. Onze speciale voorliefde voor Disney-parken maakte de zoektocht naar mogelijke bestemmingen alvast niet moeilijk. Tokyo zou het absolute summum van de reis worden, maar ook de vijf dagen daarvoor vormden een meer dan geslaagde introductie. Welkom in Hong Kong!

In m’n vorige report nam ik jullie al mee naar de kitscherige gokpaleizen van Macau en zag je een beknopte guided tour langs de toeristische hoogtepunten in Hong Kong. Ik begrijp echter graag dat de interesse in de culturele kant van een stad hier niet bijster hoog is; we bevinden ons tenslotte op een pretparksite. Zat je tijdens dat vorige verslag al te wachten op m’n ervaringen met die knalgele B&M op een klif of m’n ritje op de lokale ‘Space Mountain’? Dan laat ik je niet langer op je honger zitten. De laatste twee dagen van ons verblijf stonden namelijk in het teken van onze eerste Aziatische themaparken. Op vrijdag en zaterdag bezochten we respectievelijk ‘Ocean Park’ en ‘Hong Kong Disneyland’. En hoewel die laatstgenoemde de stad in 2005 pas echt op de wereldkaart plaatste voor pretparkliefhebbers, is ‘Ocean Park’ duidelijk nog steeds de favoriet van locals.

Na twee weken in Azië begin je stilaan te twijfelen aan jezelf. Hoewel je in Hong Kong nog regelmatig kan teren op Engels, is het in Japan helemaal over en uit. Opeens begrijp je maar al te goed hoe een analfabeet zich moet voelen: machteloos. Ondanks de lieve pogingen van Chinezen en Japanners om met gebarentaal te communiceren, ging er dan ook heel wat informatie aan me voorbij. Eén voordeel van het veel te koude en regenachtige België: eindelijk opnieuw alles begrijpen! En om dat te vieren, gebruik ik ons eigen, honderd procent verstaanbare alfabet om je ‘Ocean Park’ te tonen. Bye bye exotische tekens, hallo ABC. Ohja, voor de luie lezers: lees gewoon de zesentwintig vetgedrukte woord(groep)en en je kan ook volgen. Handig he!

Ons alfabet begint met de a, onze dag in Admiralty Station. Na een ontbijt op het terras van ons hotel (een zwoele vierentwintig graden om halfnegen ’s ochtends… I like) en de wandeling door een tropische onweersbui, arriveerden we in dit gigantische stationscomplex. ‘Admiralty’ is de eindhalte van verschillende buslijnen en vormt tevens een belangrijk metrostation. De ellenlange ondergrondse gangen en de krioelende mensenmassa geven dit station een licht claustrofobisch gevoel: ‘Hoe kom ik hier als toerist ooit uit?’. Terug op de begane grond geraken is één ding, de juiste uitgang nemen een ander. Verkeersknooppunten als ‘Admiralty’ zijn namelijk zo groot dat een foute uitgang je midden in een andere wijk kan droppen. Gelukkig was m’n vrees ietwat voorbarig: op tientallen wegwijzers staat het ondubbelzinnige Bus to ‘Ocean Park’ en we kwamen dus zonder enige moeite uit op de levendige busterminal.

De busplaats vinden is dus een eitje, de bus vinden is zo mogelijk nog eenvoudiger. Een felgele ticketbooth met het parklogo springt meteen in het oog en niet ver daarachter staat een lange rij gele bussen te wachten om ons – samen met grote hordes schoolkinderen en andere toeristjes – richting ‘Ocean Park’ te brengen. Voor zowat 300 Hong Kong Dollar (een goeie dertig euro) schaften we hier ons Combiticket aan. Voor dit uiterst correcte bedrag kregen we toegang tot het park en ook het retourtje naar ‘Admiralty Station’ was inbegrepen. We stapten zonder enige wachttijd op de bus, reden een twintigtal minuten door de chaotische ochtendspits van Hong Kong en arriveerden enkele minuten voor openingstijd aan de poorten van dit legendarische themapark. Ondanks het druilerige weer was er heel wat volk op de been. En hoewel de donkergrijze, laaghangende bewolking en de plensende regen geen gedroomde start van de dag vormden, maakte ‘Ocean Park’ wel meteen een sterke eerste indruk. Akkoord… een fontein vol papier-maché oogt kitsch en het toegangsgebouw is nogal simpel, maar iets vertelde me dat ik achter die poort een uniek en groots themapark zou ontdekken. Een vermoeden dat later op de dag met glans bevestigd zou worden.

En wat nu?

Je kent het gevoel misschien: je bent voor ’t eerst in een groot pretpark dat volkomen onbekend terrein is. Waar moet je dan in godsnaam beginnen? Een vriend had me gelukkig de tip gegeven om ’s ochtends meteen naar de achterzijde van het park te gaan. Die achterzijde bereik je echter niet met een kwartiertje stevig doorstappen, zoals dat in andere parken het geval is. Neen: voor de achterzijde dien je een retro stoeltjeslift of de futuristisch ogende ‘Ocean Express’ te nemen. Deze twee attracties vervoeren je respectievelijk boven- en ondergronds naar ‘The Summit’, dat zowat anderhalve kilometer verder op een bergflank ligt. Onze heenrit werd verzorgd door de Jules Verne-achtige ‘Ocean Express’, die je tijdens de tocht trouwens trakteert op een portie visueel entertainment. De cabine – alias duikboot – wordt namelijk aangevallen door een zeemonster en dat wordt op verscheidene schermen – alias ramen – uitgebeeld. Minpunten voor de creativiteit (een duikboot die ten prooi valt aan een evil onderwaterwezen… erg origineel!) en het te abrupte einde, maar verder doet deze ride perfect haar job: je snel, comfortabel en in passend thema naar het tweede parkdeel brengen.

Op ‘The Summit’ vonden we quasi alle mechanische attracties die ‘Ocean Park’ te bieden heeft en dat zijn er verrassend veel. Vanaf het uitkijkplatform nabij de uitgang van ‘Ocean Express’ zagen we overigens dat die rides niet allemaal op een hoopje gegooid werden, maar op verschillende niveaus van de bergrug gebouwd zijn. Als je jezelf ook nog ‘ns bedenkt dat dit slechts één helft van het park is, besef je het al snel: ‘Ocean Park’ is gi-gan-tisch!

De hoogste zone van het park gaat door het leven als het weinig aan de verbeelding over latende ‘Thrill Mountain’ en leek ons geschikt om de laatste restjes slaap te verdrijven. Aangezien de regen zich op dat moment (tijdelijk) gedeisd hield, opteerden we meteen voor de bekendste thrillride in ‘Ocean Park’: Hair Raiser. Visueel gezien bewijst deze B&M het schijnbaar onmogelijke: tegelijkertijd beeldschoon en aartslelijk zijn. Met ‘beeldschoon’ doel ik op de ligging: de lifthill steunt deels op een steile klif en de rest van de track lijkt gevaarlijk op de rand van de afgrond te balanceren. Het haast surrealistische uitzicht op de baai rond ‘Ocean Park’ zou van ‘Hair Raiser’ dan ook moeiteloos ’s werelds mooiste coaster kunnen maken. Dat was echter buiten de ontwerpers gerekend, die de baan van schreeuwerige kleuren en een overdreven lelijke, kermisachtige omgeving voorzagen. De geforceerd retroachtige carnival-sfeer wist me in ieder geval niet te imponeren, maar misschien deed de ritervaring dat wel? Ook hierop is m’n antwoord slechts gedeeltelijk positief: de opeenvolging van elementen – inclusief sublieme airtimeheuvel – zou ‘Hair Raiser’ bij de betere floorless-coasters kunnen plaatsen, maar het plezier wordt helaas getemperd door een constante trilling. Deze onaangename turbulentie bereikt geen echt hoogtepunt en leverde ons bijgevolg geen barstende hoofdpijn op, maar dat zou na meerdere ritjes wellicht anders zijn. Ruwweg (hebt u ‘m?) dus best een fijne baan, maar een ERT zou ik er beslist niet op willen!

Na een slechte nachtrust zou ik echter wèl ERT willen op de overbuur van ‘Hair Raiser’ om m’n verloren slaap in te halen. Die overbuur is namelijk ‘Arctic Blast’, een blauwe Mack powered met een bedenkelijke naam. Arctic voelt ie namelijk niet aan in de vochtige hitte van Hong Kong en ook Blast is een zwaar overstatement voor een achtbaan die je zelfs te voet kan inhalen. En nu ik m’n sarcasme toch bij de hand heb… deze acht maanden oude achtbaan vindt het blijkbaar noodzakelijk om met halflege treinen te draaien, waardoor bezoekers onnodig lang in de totaal overstroomde wachtruimte geperst worden (ijsplekken zouden comfortabeler zijn dan centimeters diepe plassen). Dit alles probeert men wel goed te maken met een high-tech actiefoto… die manueel gemaakt wordt tijdens de beugelcontrole. Zucht.

‘Arctic Blast’ bracht ons in ‘Polar Adventure’, een zone die aan het meest zuidelijke en meest noordelijke puntje van onze planeet gewijd is. Die suffe familieachtbaan fungeert gelukkig slechts als een opvullertje naast de twee eyecatchers: ‘South Pole Spectacular’ en ‘North Pole Encounter’. Het is absoluut de moeite waard om een kijkje te nemen in deze grootse dierenverblijven, maar houd er rekening mee dat de ijzige binnentemperaturen een jas geen overbodige luxe maken (twee vliegen in één klap… tsjakka!). Ex-bezoekers van ‘Sea World’ zullen helaas ook een beetje op hun honger blijven zitten. Het min of meer vergelijkbare ‘Wild Arctic’ in Orlando gaat dankzij haar coole simulator en de natuurlijker ogende habitats namelijk nog een stapje verder dan ‘Ocean Park’.

Aan de rest van ‘Thrill Mountain’ hoef ik weinig woorden vuil te maken. Een kakofonie van kleuren en jingles deed me immers denken aan een goedkope kermis. Wanneer ik het attractieaanbod – grotendeels bestaande uit hogesnelheidsmolens, botsauto’s en betaalspelletjes – vervolgens onder de loep nam, besefte ik dat dit gedeelte wellicht ook als kermis bedoeld was. Never mind dus.

Ook buiten ‘Thrill Mountain’ vallen er nog heel wat rides onder de noemer ‘Rechtstreeks van de kermis geplukt’. Naast een klassiek schommelschip, het reuzenrad en de zweefmolen zijn hier trouwens ook twee bedreigde attractiesoorten bij. Andere pretparken sloten hun varianten de laatste jaren massaal voor het publiek, maar ‘Ocean Park’ houdt haar ‘Enterprise’ en ‘Condor’ voorlopig nog knap operationeel. En hoewel ze in ietwat verlaten uithoeken van het park gedropt werden, wisten deze hoogbejaarde flatrides nog steeds een trouw publiek aan te spreken. De knipperende kermislampjes en schreeuwerige kleuren ogen in dit geval trouwens eerder charmant dan fout.

Het onderwerp ‘Lelijke kleurcombinaties’ brengt ons trouwens naadloos bij rollercoaster nummer drie. Lelijk is zelfs nog braaf uitgedrukt voor ‘The Dragon’. Deze antieke Arrow is zoals een vierjarig kind dat zelf de verf voor zijn/haar te schilderen kamer mag kiezen. Een gemiddeld kind zegt op zo’n moment ‘Ik vind paars, groen en geel mooi’, waarop de ouders antwoorden dat het kind één van die drie kleuren moet uitkiezen omdat het ‘anders wel heel erg lelijk wordt’. ‘Ocean Park’ is anders en zegt op zo’n moment: ‘Fijn! Dan wordt het paars, groen en geel. En je krijgt er nog een vlammenmotief, een schreeuwerige trein en een afschuwelijk perron bij’. Gevolg: zonder z’n magnifieke ligging en adembenemende backdrop zou ‘The Dragon’ vlotjes ’s werelds lelijkste achtbaan worden. Nu houd ik het bij een voorzichtige ‘Jammer van de kleur’. Ohja… de ervaring is trouwens typisch Arrow: enkele knikken lijken op een late vrijdagavond ontworpen, maar verder trakteert ‘The Dragon’ je na bijna dertig jaar dienst nog steeds op een amusant ritje.

Had ik al verteld dat ‘Ocean Park’ moordend is voor je lichaam? De warmte en de tropische vochtigheid zijn sowieso geen alledaagse kost voor een Europeaan die acht maanden winter gewend is, maar ook de infrastructuur van het park zorgde al kort na de middag voor de nodige vermoeidheid. Na een bezoekje aan ‘Ocean Park’ vind je ‘Phantasialand’s hoogteverschillen peanuts en liggen de attracties in de Efteling niet zo ver meer uit elkaar. Om al deze fysieke inspanning te compenseren, biedt ‘Ocean Park’ gelukkig nog meer verkoeling dan die andere parken. Naast een rapid river en een boomstammenbaan – beiden standaard, doch leuk geïntegreerd – zijn er immers vele dierenhabitats die je enkele minuten verwennen met airconditioning. Mijn favorieten: het desoriënterende kwallenaquarium nabij ‘The Dragon’ en het meer dan imposante ‘Grand Aquarium’ aan de ingang. Je hoeft overigens niet noodzakelijk van vissen te houden om dat gigantische complex indrukwekkend te vinden. Topper!

Voor sommige dieren was vrijdag 5 april echter een offday en de wereldberoemde panda’s zijn daar een goed voorbeeld van. Je vindt deze bamboeknabbelende giganten in de trail ‘Amazing Asian Animals’, maar heel amazing was die slapende reuzenpanda in mijn ogen niet. De suspense-waarde lag zo mogelijk nog lager in het tweede deel van de trail: een – u lees het goed – goudvissenexpositie. M’n gemeende complimenten voor de leuke thematisering, maar ik had van de ‘Amazing Asian Animals’ misschien nét iets meer verwacht dan een slapende panda en drie goudvissen in een bokaal.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat dieren me over het algemeen niet zoveel doen en ‘Ocean Park’ dus voornamelijk omwille van de attracties en de unieke setting op onze agenda stond. Het is namelijk fijn om je coastercounter een duwtje in de rug te geven en al helemaal als dat op 9.400 kilometer van je voordeur gebeurt. Onze queeste naar de coasterbingo werd dus voortgezet en dat kost je in ‘Ocean Park’ heel wat moeite. Credit nummer vier ligt namelijk op zo’n steile helling dat conventionele wandelpaden er quasi onmogelijk zijn. ‘Ocean Park’ heeft gelukkig een roltrappenfetisj en maakte daar handig gebruik van om ook deze zijde van het domein toegankelijk te maken. Het resultaat: een opeenvolging van vier (!) extreem lange roltrappen. Men is er zelfs zo trots op dat deze ‘Ocean Park Escalators’ een eigen attractievermelding kregen op de parkmap. En middenin deze escalator-madness vind je ‘Wild West Mine Train’, een coaster die me visueel altijd al geboeid heeft. Net als ‘Hair Raiser’ en ‘The Dragon’ hangt deze mijntrein boven een diepe afgrond met spectaculaire uitzichten op Aberdeen Harbor en de Zuid-Chinese Zee als logisch gevolg. De baan zelf ziet eruit als een Soquet en voelt ook zo aan, maar werd wel degelijk door Zamperla gebouwd. En hoewel deze Italianen nauwelijks grote coasters bouwen, is dit wel meteen een exemplaartje om in te kaderen. Met een aantal diepe afdalingen creëert ‘Wild West Mine Train’ voldoende spanning, terwijl de wijde skylines en fantastische natuur voor een niet te evenaren decor zorgen. Sexy baantje dus!

Het mag intussen duidelijk zijn: ‘Ocean Park’ is ondanks het gebrek aan sterk uitgewerkte thema’s wel een park waar je ogen tekort komt. Het was nu al volop genieten van de fantastische panorama’s, die bij helder weer wellicht nog een stuk beter tot hun recht komen. Maar ook binnen de parkgrenzen wordt er aan het visuele gedacht, met het weelderige tropische groen als grootste eyecatcher. Het beste uitzicht over de haast surrealistische parklocatie op dichtbegroeide heuvels krijg je trouwens vanuit de dubbele kabelbaan, die ons in de namiddag opnieuw richting ingangszone bracht. Wie over het algemeen niet fel vertrouwt op de veiligheid van kabelbanen, past bij voorkeur voor deze variant. Ook bij deze attractie wordt het onveiligheidsgevoel namelijk stevig opgevoerd door de steile bergwand waar je overheen glijdt.

Dankzij dit verrassend sensationele ritje op de cable car belandden we opnieuw in ‘The Waterfront‘, waar we onze dag enkele uren eerder ook gestart waren. Ondanks de verder ontwikkelde thematisatie, is dit parkgedeelte een stuk minder attractief dan ‘The Summit’. We bezochten hier de eerder genoemde ‘Amazing Sleeping Panda’ en het XXL-Aquarium vol vrolijk zwemmende visjes, maar hielden het daarna stilaan voor bekeken. De hemelsluizen stonden op dat moment immers weer wagenwijd open en dan kan zelfs een ‘World of Color’-afkooksel (dat drie uur later op het centrale meer te zien zou zijn) ons niet in het park houden. We wandelden dus opnieuw richting bushalte en keken nog een laatste keer achterom naar dit unieke park. Voor diegenen die stilaan vreesden dat m’n verhaaltje niet rond zou geraken, heb ik trouwens goed nieuws. Eén: ik zag gedurende de hele dag niet één Yorkshireterriër. Twee: ik besefte nog net op tijd dat de mascotte van ‘Ocean Park’ best cute is. En die mascotte is… jawel: een zeeleeuw!

Toen we een uurtje later door een (nog steeds) kletsnat Hong Kong wandelden, besefte ik dat ‘Ocean Park’ wellicht een van ’s werelds meest unieke themaparken moet zijn. Niet omdat de combinatie van dieren- en attractiepark vandaag de dag nog zo uniek is, wel omdat de setting van dit alles zo verbluffend mooi is. Dit park with a view doet je dankzij haar schitterende natuur bovendien in geen tijd vergeten dat enkele kilometers verder al een metropool van wereldformaat ligt. Het is dus niet zonder reden dat locals ‘Ocean Park’ zien als een handige vlucht uit het drukke stadsleven en het park bijgevolg beter waarderen dan het meer artificiële Hong Kong Disneyland. Ik ben echter van mening dat het Amerikaanse, meer afgeborstelde alternatief zich perfect met ‘Ocean Park’ kan meten. Maar daarover lees je binnenkort uiteraard meer. Wordt vervolgd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s