Casino’s, Canyons & Coasters – Six Flags Magic Mountain

Woensdag 11 april 2012. Dag tien van onze twee weken durende trip naar de Verenigde Staten. Een reis die we overigens voornamelijk vulden met ritjes maken. Ik heb het daarmee niet over ritjes op de gewillige en welgevormde jongedames die we in nachtclub ‘The Bank’ zowat van onze lichamen moesten schudden. Neen, het gaat eerder over honderden kilometers roadtrippen met onze strakke huurwagen, peperdure ritjes op achtbanen in Las Vegas en een ik-smijt-je-300-meter-in-de-diepte-ritje op Stratosphere’s ‘X-Scream’. Sinds onze aankomst in Anaheim hadden Disneyland Resort en Legoland ons bovendien heel wat darkride-ritjes en familievriendelijke coastercredits opgeleverd. Allemaal goed en wel, maar een beetje pretparkfan houdt op tijd en stond van een stevige thrill. Miljoenenstad Los Angeles biedt gelukkig voor ieder wat wils en weet dus ook deze honger te stillen. Ten noorden van Hollywood ligt namelijk het plaatsje Valencia, waar je naast zanderige woestijnheuvels ook een van ’s werelds beroemdste achtbaanparken vindt: Six Flags Magic Mountain.

Veel introductie hoef ik dit park wellicht niet meer te geven. Iedereen weet immers dat Six Flags Magic Mountain al jaren aan de wereldtop staat als het om rollercoasters draait. En hoewel de naam van grootste concurrent Cedar Point in de meeste oren nog net dat beetje mythischer klinkt, heeft Six Flags dankzij haar zeventien achtbanen wel het wereldrecord ‘Meeste coasters in één park’ in handen. Extra leuk wordt het wanneer je weet dat hier enkele exemplaren van wereldniveau bij zijn. Nog meer goed nieuws te melden? Absoluut! Via het internet kostte een ticket ons slechts $37,00, wat overeenkomt met $2,18 per achtbanen. Six Flags is dus een stuk voordeliger dan Las Vegas (waar je gemiddeld $12,00 per coaster neertelt) of de ongelooflijke $24,00 die je per Legoland-credit betaalt. Bovendien bleken de donkere wolken onheilspellend genoeg om de Amerikanen thuis te laten blijven. Gevolg: een quasi verlaten park en maximaal rendement van onze geringe toegangsprijs. Een verrassend positief begin van de dag dus!

Maar geen nood: Six Flags bevestigde iets later het clichébeeld dat deze pretparkketen doorgaans teweeg brengt. Onze dag beginnen met de vorig jaar geopende, quasi capaciteitsloze ‘Green Lantern’ was wegens een storing onmogelijk en ook de nabijgelegen ‘Colossus’ hield de deuren voorlopig stevig op slot. Bij ‘Scream’ geraakten we daarentegen wel tot op het station, maar hier werden we even later alweer weggestuurd omdat men de vloer niet kon laten zakken. En de vloer laten wegzakken is… tja… vrij noodzakelijk bij een floorless coaster. Als we deze hoek van het park – op een politiek totaal incorrecte manier – met België zouden vergelijken, zou Batman – The Ride dus de Vlaming zijn (lees: de enige werkende). Dit catalogusmodel van B&M werd in een vergeten uithoekje neergezet en slaagde er bijgevolg met moeite in om zes passagiers te lokken. En hoewel deze coaster in zowat elk Benelux-park een regelrechte topper zou vormen, doe je ‘m in Six Flags Magic Mountain eigenlijk louter voor de credit. De intense lay-out verrast immers nog nauwelijks en Six Flags’ geliefde ghetto-thema werd relatief simpel uitgewerkt. Next please!

Minder standaard – maar meteen ook tien keer minder aangenaam – wordt het bij Revolution. Ondanks het feit dat deze baan een legendarische positie in coasterland bekleedt, bewijst ie helaas ook dat het Schwarzkopf-label geen onvoorwaardelijke garantie op succes is. Toegegeven: de lay-out bevat een aantal verrassend diepe drops en valt een stuk langer uit dan je aanvankelijk van een dergelijke oude coaster zou verwachten. Pretbederver van dienst is echter het later toegevoegde schouderbeugelsysteem, waardoor elke knik en oneffenheid onaangenaam fel benadrukt wordt. Om het met de woorden van Rihanna te zeggen: ‘Revolution’ is Russian Roulette, S&M en A Hopeless Place in één.

Gelukkig kan ik een van haar andere hits – Te Amo – toepassen op het glimmend stukje staal dat enkele meters verder staat: Tatsu. Deze in 2006 geopende flying coaster moet het met minimale aankleding stellen, maar heeft verder alles mee. De baan kreeg immers een prominente plaats op de Magic Mountain, verrast dankzij haar originele lay-out en rijdt vlotter dan een splinternieuwe Mercedes over de Deutsche Autobahn. Kortom: Bolliger en Mabillard op z’n best, al lijkt ‘Tatsu’ zowat de limiet als het over intensiteit gaat. Onder het laatste remplatform zie je namelijk tweeëndertig netjes gegroepeerde plekken waar Amerikaanse maaginhouden elk likje verf hebben weggevreten. Wij hielden onze Starbucks-cookies en strawberry smoothie echter op de daarvoor voorziene plaats en konden honderd procent van dit monstertje genieten. ‘Tatsu’ bekleedt al sinds 2008 een hoge positie in m’n top tien en wist deze sterrenstatus moeiteloos te bevestigen. Letterlijk zelfs, want de geschifte pretzel-loop laat me steeds een hoeveelheid sterren zien waar de Melkweg nog een puntje aan kan zuigen. Kortom: geweldig ding!

Hoewel ‘Tatsu’ duidelijk de lakens uitdeelt op de centrale heuvel, staat hij letterlijk in de schaduw van twee andere attracties. Het gigantische uitkijkplatform ‘Sky Tower’ en de voormalige recordhouder ‘Superman – Escape From Krypton’ torenen immers ruim honderd meter boven Six Flags Magic Mountain uit. Deze beide hoogvliegers bleven echter gesloten, wat vooral in het geval van ‘Superman’ best jammer was. Hoewel deze LSM-coaster in 2008 een grote tegenvaller bleek te zijn, werd deze baan vorig jaar stevig geüpgrade met meer pit en een vrij unieke achterwaartse lancering. De bouw van een ziekelijk hoge freefall verhinderde me helaas om ‘Superman’ een herkansing te geven.
Er is gelukkig nog meer achtbaangeweld te vinden op de Magic Mountain, al spelen de overige banen duidelijk op een ander niveau. De hoogbejaarde Gold Rusher doet met haar vage lay-out een gooi naar het wereldrecord ‘meeste foute knikken in één coaster’ en Ninja mist een extra portie sensatie. Deze suspended coaster scoort weliswaar stukken beter dan onze eigen ‘Sleepcatcher’, maar kon me toch niet helemaal bekoren. Pijnpunt is vooral de lange lifthill aan het einde van de rit; anticlimax numero uno…

Rollercoaster Tycoon leert ons dat het niet moeilijk is om achtbanen te bouwen om ze iets later opnieuw met de grond gelijk te maken. Six Flags hoeft daar echter niet voor onder te doen en demonstreert dat in het zuidwestelijke puntje van het park. Toen ik hier in 2008 ‘Déjà Vu’ mocht bewonderen, lag daarnaast het rommelige slagveld van de afgebroken ‘Psychlone’. Inmiddels heeft Vekoma’s gifgroene pareltje het veld moeten ruimen (al liet men naar RCT-gewoonte de wachtruimte netjes staan), maar werd op de voormalige site van ‘Psychlone’ een nieuwe woodie opgetrokken: Apocalypse – The Ride. Ook voor deze coaster haalde Six Flags haar uiterst – kuch – originele ghetto-thematisatie boven en weerom stelt het allemaal niet veel voor. Gelukkig vangen de genieën achter Great Coasters International dit gemis op door een van ’s werelds meest perfecte wooden coasters neer te poten. Met onder andere ‘Troy’, ‘Tonnerre De Zeus’, ‘Balder’ en ‘Grand National’ heb ik sowieso enkele pareltjes op m’n counter, maar deze ‘Apocalypse’ plaatste zich meteen in de hoogste regionen. Een stevige first drop, subtiel geïntegreerde near-misses en ijzersterk bochtenwerk maken van deze coaster immers een regelrecht feest voor elke coasterliefhebber. Het is en blijft ongelooflijk met hoeveel geniale woodies GCI ons op relatief korte tijd verwend heeft, en ‘Apocalypse’ levert het bewijs dat dit bedrijf gerust nog enkele jaren aan dit tempo mag doorgaan. Topper!

Wanneer een Europees park uitpakt met een B&M worden de psychiatrische instellingen doorgaans overspoeld met stressy coasterfreaks. B&M’s zijn we namelijk niet gewend, in tegenstelling tot die rotverwende Amerikanen. Daar zijn staalconstructies van het Zwitserse duo immers alledaagser dan seksueel gefrustreerde geestelijken. Toch hoeven we niet eindeloos jaloers te blijven, want ook B&M is niet heilig. De standaard lay-out van floorless coaster ‘Scream’ kon me ditmaal niet overtuigen tot een ritje en ook Riddler’s Revenge doet me nog steeds weinig. Deze baan heeft met haar hoogte van zowat vijftig meter, bijna 1300 meter tracklengte en zes inversies weliswaar indrukwekkende statistieken, maar tijdens een achtbaanritje hoor je gewoonweg niet recht te staan. ‘Riddler’s Revenge’ zou in mijn ogen dus een stuk waardevoller zijn met conventionele treintjes, want nu voelde de baan vrij geforceerd aan.

Wie houdt van groene, naar superhelden gethematiseerde rollercoasters, is in Six Flags Magic Mountain aan het juiste adres. Naast ‘Riddler’s Revenge’ vind je immers (de intussen wel opererende) Green Lantern – First Flight. Helemaal nieuw was deze Intamin Ball Coaster niet voor mij, want twee jaar geleden mocht ik de Zweedse versie al aanvinken op m’n lijstje. Deze ‘Insane’ maakte haar naam toen helemaal waar en ‘Green Lantern’ hoeft daar beslist niet voor onder te doen. Het geheel ziet er van op de grond misschien relatief nietszeggend en tam uit, maar de onvoorspelbare draaiingen van het voertuig creëren een ritje om U tegen te zeggen. Laat je dus niet misleiden door de beperkte ritduur, want het spreekwoordelijke ‘kort maar krachtig’ is hier absoluut van toepassing. Het enige grote nadeel van deze ride is de belabberde capaciteit. Tijdens deze uitgestorven dag wachtte men letterlijk op passagiers, maar op drukke dagen sta je hier wellicht ettelijke uren aan te schuiven. Ik betwijfel dus of ‘Green Lantern’ de meest geschikte uitbreiding is voor een megapark als Six Flags Magic Mountain, maar dit zal wellicht een stevige boost betekenen voor de peperdure voorkruippasjes. De rij van ‘Green Lantern’ kan je namelijk enkel skippen met behulp van de duurste variant én een stevig supplement op de standaard verkoopprijs.

Heb je ervaring met Amerikaanse pretparken? Dan sluit je wellicht met een bang hartje aan in de wachtruimte van een doorsnee lokale woodie. Houten achtbanen durven in de Verenigde Staten namelijk vaak ruwer uit de hoek te komen dan we in Europa gewend zijn. Ook Colossus lijkt aanvankelijk aan alle criteria te voldoen om je een enkele reis richting spoedgevallen te bezorgen, maar schijn bedriegt. Ondanks haar allesbehalve comfortabele treintjes levert deze legendarische woodie je namelijk een verrassend soepel en fijn ritje op. Geen bottenbrekende toestanden dus, maar een wereldtopper is ‘Colossus’ evenmin. Daarvoor mist hij een extra dosis pit en een duellerende achtbaan voelt sowieso ietwat zoutloos aan zonder tegenstander. Jammer!

Het leven van ‘Colossus’ is hard. Ooit was deze coaster de topper van Six Flags en speelde hij zelfs een hoofdrol in de begingeneriek van ‘Step by Step’. Nu zie je deze witte beauty nog nauwelijks staan vanuit het park. Schuldige van dienst: Goliath, de feloranje hypercoaster die in 2000 geopend werd. Indrukwekkende stenen letters vormen een van ’s werelds meest legendarische toegangspoorten voor een achtbaan en leggen de verwachtingen al meteen torenhoog. Verwachtingen die overigens moeiteloos ingelost worden, want het relatief onbekende Giovanola leverde hier een regelrechte topcoaster af. ‘Goliath’ verwent je namelijk met een heerlijk diepe first drop, aangenaam bochtenwerk en een bizar soepel verloop. Het lijkt aanvankelijk jammer dat de midcourse brake je quasi volledig tot stilstand brengt, maar de intense afsluitende bochten leveren hier meteen een geldige reden voor. ‘Goliath’ is wegens het ontbreken van onverwachte wendingen en airtime nog niet half zo goed als de naamgenoot in Atlanta, maar hoort zonder twijfel bij de (familievriendelijke) toppers van Magic Mountain.

Aangezien Arrow multilooper ‘Viper’ me in 2008 onvergetelijke pijn bezorgd had, liet ik Nick deze credit op z’n eentje scoren. De nabijgelegen deed ik echter wel mee. Hoewel ook deze coaster me vooral herinnert aan het woordje ‘Auw’, is de baan namelijk te uniek om aan me voorbij te laten gaan. Het ene in bedrijf zijnde treintje leverde ons een kwartiertje wachten op (eerste en enige wachttijd van de dag overigens). In ruil daarvoor mochten we frontseat plaatsnemen, wat vooral tijdens de first drop een enorme meerwaarde levert. Je lijkt hier namelijk verticaal tegen de grond te knallen, tot je net op tijd terug richting hemel buigt. Dit is trouwens het enige moment dat ik me goed herinner, want er gebeurt gewoonweg te veel om alles goed te beseffen. ‘X²’ is een turbulente en ruwe, doch uiterst sterke en intense ervaring die haar gelijke zoekt. Ik zou er persoonlijk nog niet aan denken om deze legende in m’n top tien te noteren, maar moet toegeven dat het een onvergetelijke ervaring is. Ik ben nog nooit van een kilometershoge berg gedonderd, maar kan me sinds ‘X²’ perfect voorstellen hoe dat ongeveer moet aanvoelen. Een must voor elke coasterliefhebber.

Menig coasterfan zal ons gek verklaren, maar rond vijf uur raakten we stilaan uitgekeken op Six Flags. Hoewel het park nog drie uur geopend zou blijven, hielden we het na een bisnummertje op ‘Apocalypse’ dus voor bekeken. Conclusie: coasteren op wereldniveau gaat helaas vervelen. Wanneer je de ene achtbaan na de andere beleeft – zonder hiervoor de minste wachtrij te moeten trotseren – snak je immers verrassend vlug naar ‘iets anders’. Omdat er nul komma nul variatie is, gaan wereldtoppers als ‘Goliath’, ‘Tatsu’ en ‘Scream’ bijgevolg snel alledaags aanvoelen. Een darkride is misschien niet dé ideale uitbreiding voor een dergelijk park, maar het zou in mijn ogen een grote leegte opvullen. Toch hoeft Six Flags zich allerminst te schamen voor haar huidige verschijningsvorm: de groenaanleg oogt erg verzorgd, coasters draaiden ondanks de rust veelal met twee treintjes en het personeel leek me oprecht begaan met zijn/haar job. Magic Mountain komt dus een stuk beter uit de verf dan de duistere clichébeelden die vaak rond Six Flags opgehangen worden. Desalniettemin zal het park tijdens een volgende reis naar Los Angeles wellicht uit m’n agenda geschrapt worden, en dat ten voordele van Disneyland. Na twee bezoeken heb ik dit coasterparadijs namelijk écht wel gezien en de sfeerliefhebber in mij blijft helaas gedeeltelijk op z’n honger zitten. Eén ding is echter zeker: of je nu op zoek bent naar pijlsnelle, ontzettend ruwe, torenhoge, misselijkmakende, euforische, knotsgekke of gewoonweg unieke ritjes; this is the place to be. Hou ervan of haat het, maar de rit van je leven beleef je hier!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s