Casino’s, Canyons & Coasters – Disney C… Adventure

Wat vooraf ging

Neen wacht, scroll niet meteen naar beneden! Ik beloof je dat er geen nutteloos verhaal over koffie aankomt. ‘k Heb daar ook helemaal geen tijd voor, want ik moet rennen voor een ‘World of Color’ Fastpass… Staar dus maar vijf minuten naar volgend plaatje:

Je bent wellicht aardig opgewonden na een minutenlange staarsessie naar de voorgrond/achtergrond (schrappen wat niet past) van deze foto. En dat treft, want ik ben ook opgewonden! We gaan vandaag namelijk naar DCA, het tweede park van Disneyland Resort Anaheim. Je las in m’n eerdere tripverslag al – of dat mag ik toch hopen – dat Disneyland wereldwijde concurrentie moeiteloos de mond snoert. Iedereen vraagt zich nu uiteraard af of het park aan de overzijde even hoog scoort. Ik voel me dus mentaal verplicht om daar een kijkje te nemen en m’n ervaringen met jullie te delen. Eerste bedenking van de dag: vinden jullie het ook niet vreemd dat men dit park DCA genoemd heeft? Geef toe: echt lekker bekt déé-séé-aa niet meteen. Maar goed… ik zie het als een extra uitdaging om deze afkorting te ontrafelen en blijf je computerscherm net zo lang volspammen tot ik er uit ben. Voor alle dirty minds heb ik al meteen slecht nieuws: ‘Disney Condom Adventure’ of ‘Disney Callgirl Adventure’ zouden m’n leescijfers gegarandeerd vertienvoudigen, maar zijn helaas enkel op aanvraag en tegen betaling verkrijgbaar.

Als er één ding algemeen geweten is over dit park, is het wel dat Money Mouse hier momenteel tientallen miljoenen spendeert. En al bij aankomst merk je dat ‘Disney Construction Adventure’ haar naam inderdaad niet gestolen heeft. Hoewel de bezoekers netjes via een gloednieuwe toegangspoort het park betreden, houdt de fun daarna onmiddellijk op. Een niet mis te verstane rij houten panelen ontzegt je immers elke toegang tot Buena Vista Street, de brede laan die vanaf juni als inkomzone zal fungeren. Hoewel kale muren, onafgewerkte daken en metershoge stellingen het uitzicht grotendeels domineerden, maakte Disney me nu reeds duidelijk dat het menens is. Van kartonnen platen of betonnen bunkers is immers geen sprake meer. De goedkope Main Street van weleer wordt een matuur ogende, uiterst stijlvolle boulevard in zuiderse stijl. Om extra in de verf te zetten dat er geld teveel is, legt men bovendien de laatste hand aan bijhorende trammetjes. Wie dus te lui is om zelf naar ‘Tower of Terror’ te wandelen, neemt gewoon de tram. Handig toch?

Van tramlijnen of Californische flair konden we niet genieten, van ‘Disney Coulissen Adventure’ dan weer wel. Zo lang ‘Buena Vista Street’ in de steigers staat, perst men de bezoekers namelijk door een backstage-route. Niet buitengewoon voor een Europese Disneyliefhebber die ‘Walt Disney Studios’ gewend is, maar echt ideaal is het toch niet. Disney zou bovendien zichzelf niet zijn als het geen kilo zout in de open wonde zou strooien. Aan de hand van tientallen concept-arts en reclamepanelen maakt men je immers keihard duidelijk hoeveel mooie dingen over twee maanden openen, maar nu nog stevig op slot blijven. ‘In your face, Glenn!’ riep ‘Disney Cynical Adventure’ nog nadat ik deze verschrikkelijke backstage-route overwonnen had.

DCA bezorgde ons dus niet de grootse entree die je van een Disneypark verwacht, maar dropte ons meteen middenin de themazone ‘Golden State’. Flauw hoeven we er niet over te doen: dit gebied is het afvalbakje van het park. Thema’s die niet konden geïntegreerd worden in een ander parkdeel, werden gewoon netjes naast elkaar geploft. Je vindt hier namelijk een avontuurlijk kolkende rivier door dichte naaldbossen, een Pacifisch havenstadje en een zuiders wijnhuis op enkele stappen van elkaar. Om het nog iets extremer te maken, sta je even later bovendien op een militaire vliegbasis. En dat zou meteen onze eerste halte worden…

Een flashback naar 2008 herinnerde me eraan dat het scenario toen identiek verliep. De vier jaar jongere Glenn (zeg maar gerust Glenneke) beleefde toen z’n allereerste momenten in een niet-Europees Disneypark. Zonder het goed en wel te beseffen, leidden de ervaren rotten me toen ook meteen naar het machtige gebouw van Soarin’ Over California. Deze attractie draait al sinds parkopening in het aanbod mee en mag zich terecht een van de eyecatchers noemen. Zoals de naam al doet vermoeden, zweef je in ‘Soarin’ over de meest uiteenlopende landschappen van The Golden State. Disney perfectioneerde de belevenis met subtiele deiningen, herkenbare geuren, een bombastische soundtrack en het gevoel van de wind die door je haren waait. Toch is deze attractie helaas niet puur rozengeur en maneschijn: scènes wisselen zonder enige overgang en de ervaring is bovendien sterk afhankelijk van de zitplaats die je toegewezen krijgt. Probeer bij voorkeur op de eerste rij van gate B terecht te komen; daar is de rit optimaal. Meer zelfs: van daaruit bezorgt ‘Soarin’ me keer op keer kippenvel. En da’s meteen ook de enige manier om Tinkerbell te vergeven dat ze een majestueuze attractie als ‘Soarin’ op zo’n kitscherige manier moet afsluiten.

Hoewel de meeste locals het voorjaar duidelijk nog fris genoeg vonden om een jas aan te trekken, stripten wij er op los met temperaturen van ruim 25 graden. Op zulke momenten komen waterattracties goed van pas en het toeval wil dat DCA met Grizzly River Run een regelrecht pareltje in huis heeft. De omgeving ontvoert je met haar charmante blokhutten en massaal aangeplante naaldbomen in no-time naar de wildernis van Noord-Californië. Ken je die beelden op Discovery Channel waarin hongerige beren in een wilde rivier zalmen vangen? Wel, dààr zijn we nu. Maar dan zonder de zalmen en met plastieken grizzly’s… in een reddingsvest. Dat even terzijde gelaten, moet het van m’n hart: deze rapid river is tweehonderd procent genieten! Het begint al met de lifthill. Disney weet maar al te goed dat dit doodse moment niet aan het einde van de rit geplakt hoort te worden. Sterker nog: Disney maakt uitgebreid gebruik van deze lift als spanningsopbouwend element. Van zodra je boven bent – en da’s verrassend hoog – begint een wilde tocht door de prachtige rotsformaties van Grizzly Peak. In totaal donder je twee maal de diepte in, al creëren deze afdalingen niet de megalomane tsunami die Orlando’s ‘Kali River Rapids’ vrolijk over je boot kiepert. Kleren uitwringen is dus niet noodzakelijk na ‘Grizzly River Run’, maar een welkome verfrissing bezorgt deze topper je gelukkig wel. Zonder twijfel ’s werelds mooiste en fijnste rapid!

De Fastpass-automaten (‘Disney Cut-the-line Adventure’) van ‘Grizzly River Run’ zijn trouwens the place to be wanneer je een goed plaatsje wil voor het avondspektakel ‘World of Color’. Je kan hier namelijk een ticket ophalen dat je toegang geeft tot de betere plaatsen voor de show. Er circuleren op internet heel wat afschrikkende berichten dat Fastpasses in een mum van tijd de deur uit zijn en je dus genoegen zou moeten nemen met een B-locatie. Laat je hierdoor echter niet misleiden, want de meeste commentaren dateren wellicht uit de periode waarin ‘World of Color’ gloednieuw was. De gekte lijkt intussen – twee jaar na de première – ietwat getemperd, want zelfs op drukke dagen konden wij tot in de late namiddag een Fastpass ophalen zonder daarvoor één minuut te moeten aanschuiven. Wie niet noodzakelijk kaartjes voor de vroegste show wil, hoeft dus niet als een gek te hollen of moet geen picnic-deal boeken.
Toegegeven: ook ik had voordien alle berichtgeving serieus genomen en had via internet dus een ‘World of Color Picnic’ besteld van zodra onze data beschikbaar waren. Deze deal levert je een maaltijd naar keuze, een flesje frisdrank en een felbegeerde (?) Fastpass voor de show op. Mijn Aziatische schotel is me echter zo goed bevallen dat ik die zestien dollar niet eens als weggegooid geld beschouw. Aangezien je dit pakket gedurende de hele dag kan afhalen, gebruikten we dit smakelijke bordje afhaalchinees immers als hongerstillende lunch.

Nog meer fastfood-plezier in ‘Pacific Wharf’, aan de overzijde van het water. Dit havendorpje maakt van haar sterkte meteen ook haar zwakte: het barst hier van de originele restaurants, maar buiten etenstijd heerst hier dan ook een doodse stilte. Een educatieve walktrough in een bakkerij is namelijk de enige ‘attractie’ in ‘Pacific Wharf’ en dat is uiteraard onvoldoende om bezoekers aan te trekken. Ik heb echter een voorgevoel dat je vanaf volgende maand over de koppen kan lopen (‘Disney Crowded Adventure’) in ‘Pacific Wharf’. Niet omdat ‘The Bakery Tour’ opeens een populariteitsboost van 10.000 procent krijgt, wel omdat deze zone op de route naar ‘Disney Cars Adventure’ ligt. ‘Buena Vista Street’ is immers niet de enige constructiezone van het park. Sterker nog: de menigte zal vanaf juni wellicht hersenloos door de nieuwe boulevard rennen om als eerste aan te komen bij Cars Land. Na een schijnbaar eeuwig durende bouwtijd opent dan ‘Radiator Springs’ en haar machtige E-ticket ride ‘Radiator Springs Racers’. ‘Cars Land’ was al een hit voor er één spade in de grond ging en zal bijgevolg tegen torenhoge verwachtingen moeten opboksen. Ik ben er echter quasi zeker van dat deze gigantische investering elke dollarcent waard is en het een mooie kers op DCA’s verbouwingstaart wordt. Voor een panorama en prachtige maquettes konden we terecht bij het infocentrum ‘Blue Sky Cellar’, maar verder kwamen we voorlopig dus nog niet…

Ooit de attractie ‘Golden Dreams’ gedaan? Hoogstwaarschijnlijk is je antwoord nee en dat gaat in de toekomst ook zo blijven. Op 7 september 2008 deed ik deze filmvoorstelling voor het eerst en dat was toevallig de allerlaatste dag waarop je ‘Golden Dreams’ kon beleven. Best vreemd dat een attractie na nauwelijks zeven jaar tegen de grond gaat, niet? Toch was deze sloop een meer dan terechte beslissing, zeker wanneer je ziet wat er vandaag op dezelfde locatie te beleven is. Als je moet kiezen tussen een show waar zelfs een speed-junkie van indommelt of een darkride rond Disney’s lekkerste prinses, is de keuze immers vanzelfsprekend. ’t Is inderdaad een kleine schande dat sexy Ariel er ruim twintig jaar op moest wachten, maar inmiddels zijn Cinderella, Yasmine en co terecht stikjaloers wanneer ze de attractie van hun roodharige rivale zien.
Het vorig jaar geopende Ariel’s Undersea Adventure is namelijk een van ’s werelds meest perfecte darkrides. Het is vrij uniek dat men tegenwoordig nog een darkride zonder semi-virtuele gedeelten, 3D-brillen of laserpistolen opent, maar dat zorgt er meteen voor dat de gast z’n aandacht volledig kan focussen op het decor. En maar goed ook, want ‘Ariel’s Undersea Adventure’ verwent je met groots uitgewerkte scènes, aanstekelijke muzikale begeleiding en animatronics die wereldwijd hun gelijke zoeken. Ariel lijkt immers levensecht wanneer ze het dromerige ‘Part of Your World’ zingt en wanneer ze Eric nét niet kust tijdens de scène rond ‘Kiss The Girl’. Die laatste mag zich dankzij haar intieme setting trouwens meteen m’n favoriete gedeelte van de hele ride noemen, terwijl ik de absurd realistische Ursula met de prijs van ‘beste audio-animatronic ter wereld’ naar huis stuur. Laten we bovendien ook niet vergeten dat ‘Under the Sea’ een van de meest dynamische en kleurrijke scènes moet zijn die een darkride ons ooit voorschotelde. Zowat elke gast krijgt tijdens dit vrolijke hoogtepunt dan ook een glimlach op het gezicht.
Is er ook wat negatiefs te zeggen over deze gloednieuwe attractie? Goh, in mijn ogen eigenlijk niet. Het eindeloze vervoersysteem is weliswaar allesbehalve vernieuwend en hypothekeert elke kans op een verrassende wending, maar ‘Ariel’s Undersea Adventure’ is zo’n visueel meesterwerkje dat dit geeneens een nadeel vormt. ’t Is dus vooral jammer dat de rit relatief snel tot een einde komt, maar de wachtrij was gelukkig minstens even kort. Zelfs op drukke dagen moesten we nauwelijks vijf minuutjes aanschuiven voor een duikje met Ariel. En een dergelijk goeie darkride met een dergelijk korte wachttijd voelt aan als… het Paradijs!

Het lijkt bijgevolg geen toeval dat we intussen in ‘Paradise Pier’ staan. Deze oogverblindende themazone werd dankzij haar unieke gedaante een symbool voor het park en kan bovendien pronken met een aantal eersteklas attracties. Slechts één uitzondering vormt een doorn in het oog en da’s Goofy’s Sky School. Je verwacht van Disney sowieso meer dan een standaard wild mouse, maar het wordt pas helemaal rampzalig wanneer men niet eens de moeite doet om de kille staalconstructie weg te werken. Ik zal er nog een schepje bovenop doen door te zeggen dat ‘Goofy’s Sky School’ amper tien maanden geleden nog een restyle onderging om beter – kuch – in het nieuwe ‘Paradise Pier’ te passen. Toegegeven: het voormalige ‘Mulholland Madness’ was zo mogelijk nog schreeuweriger, maar zo’n epic fail los je bij voorkeur niet op door het geheel compleet blauw te schilderen. De enige verandering die dit verschrikkelijke stukje staal vooruit zou helpen, is dus de verbanning naar een vuilnisbelt aan de andere kant van Los Angeles (lees: Six Flags Magic Mountain). Misschien gaat Mickey dan eindelijk eens beseffen dat hij als muis niet noodzakelijk wild mouses moet aankopen, want ook in ‘Disney’s Animal Kingdom’ zorgde het al voor een afgrijslijk resultaat. Weg ermee, punt.

De gemiddelde RCT-speler kent het probleem maar al te goed: op een bepaald moment gaat een aantal gasten trager lopen of zoeken ze tijdelijk de rust van een bankje op. Stilte voor de storm, want je ziet van mijlenver aankomen dat gast 3821 iets later z’n hele maaginhoud over je pas aangelegde pad tentoon zal spreiden. Ook in de realiteit krijgt elk pretpark met dit soort bezoekers te maken, met als grote verschil dat men vervolgens geen onderbetaalde klusjesman in het plasje kan droppen om de smurrie in een halve seconde op te ruimen. Disney is vooruitstrevend en probeert dit probleem in te perken door haar meest intense attractie uit te rusten met papieren zakjes (ja juist, dat type dat je normaal gezien enkel op vliegtuigen aantreft). Ik kan me overigens best voorstellen dat deze ietwat bizarre investering haar geld waard is, want je staat inderdaad wankel op de benen na een ritje in Mickey’s Fun Wheel. Laat je dus niet misleiden door haar brave uiterlijk, want dit is zoveel meer dan een reuzenrad uit de standaardcataloog. Tweederde van de gondels zwaait immers wild heen en weer tijdens een ritje, waardoor je al vlug vergeet te genieten van het uitzicht over Disneyland Resort. Leuk en pittig ding, maar één keertje volstond.

Weet je nog dat ik ‘Ariel’s Undersea Adventure’ net zo leuk vond dankzij haar gebrek aan virtuele elementen en 3D-brilletjes? Aan de overzijde van ‘Paradise Bay’ bewijst Toy Story Midway Mania dat het absolute tegengestelde ook ontzettend fijn kan zijn. Deze interactieve darkride was in 2008 een voorbode van de jarenlange expansieperiode waar het park voor stond. ‘Toy Story Midway Mania’ vormde toen het levende bewijs dat Disney definitief voor duurzame en onberispelijke kwaliteit gekozen had in dit park, met stevige wachttijden als logisch gevolg. Ook nu moesten we quasi steeds 45 minuten aanschuiven, maar deze heerlijke attractie is elke seconde wachten waard. ‘Toy Story Mania’ dropt je in een reusachtige hal waarin je op schermen mikt met je (bizarre) pistool. Elk scherm staat voor een game waarin je vervolgens tientallen dynamische doelen probeert te raken. Meer dan een gigantisch computerspel is deze attractie in principe dus niet, maar het fungehalte en de herhalingswaarde liggen wel verrassend hoog. Phantasialand probeerde vorig jaar dit concept verder uit te werken door meer thema tussen de verschillende scènes in te bouwen, maar de games missen in deze Duitse versie helaas de power die ‘Toy Story Mania’ wel in zich heeft. De originelen in Orlando en Anaheim zijn dus nog steeds de onoverwonnen toppers van toen, al is deze attractie enorm belastend voor je – excuses voor de uitdrukking – trekarm. Geef je arm dus voldoende recuperatietijd na deze inspannende belevenis, tenzij je natuurlijk gewend bent aan treksessies voor een beeldscherm…

Eén ding is intussen zeker: DCA staat (helaas) niet voor ‘Disney Coaster Adventure’. Naast het banale ‘Goofy’s Sky School’ telt dit park immers maar één achtbaan. Er is echter ook goed nieuws: deze California Screamin’ is een absoluut pareltje. Ik heb het daarmee niet alleen over het visuele feest dat deze stralend witte Intamin je oplevert, maar doel eveneens op de uiterst sterke ritervaring. Hoewel hij over de gehele lijn familievriendelijk blijft, bevat ‘California Screamin’ namelijk een fijne lancering, ruim 1800 meter aan soepel lopende track en heel wat geslaagd bochtenwerk. Het is dan ook jammer dat een dergelijk sterke rollercoaster het met een saai aangepakte wachtruimte en een teleurstellend sober instapstation moet doen. Dat was helaas nog niet het grootste pijnpunt, want ook de amusante soundtrack liet het tijdens al onze ritjes afweten. Disney zou er dus goed aan doen om deze coaster te betrekken in de grootse make-over (een miljoentje meer of minder maakt toch al niet meer uit). Zonder muziek, geslaagd station of een sfeervolle wachtrij staat de ervaring namelijk gevaarlijk dicht bij die van een achtbaan zoals die in eender welk pretpark te vinden is. En hoewel ‘Paradise Pier’ gethematiseerd werd naar een klassieke pretparkpier, vrees ik dat dit onmogelijk Disney’s bedoeling kan zijn…

Met de twee grootste themazones achter de rug lijk ik nog steeds niet achterhaald te hebben waarvoor de mysterieuze ‘C’ staat. Misschien wel voor cinema, want dit park schotelt haar bezoekers niet minder dan twee bioscopen voor. Muppet Vision 3D is duidelijk het flauwste exemplaar, al ligt dat wellicht grotendeels aan m’n quasi onbestaande affiniteit met deze figuurtjes. De voorshow is nog best vermakelijk, maar de hoofdshow kan me helaas enkel boeien dankzij het imposante theater.
Ook It’s Tough to be a Bug verwent je met een knap interieur, maar deze variant gaat nog een heel stuk verder dan dat. Dit is een 4D-film zoals het hoort: vol verrassende effecten, geslaagde schrikmomenten en onverwachte wendingen. Hoewel dit attractietype haar houdbaarheidsdatum stiekem al jaren overschreden heeft, zijn er dus nog enkelingen die sterk uit de hoek komen. Mis ‘It’s Tough to be a Bug’ in geen geval, al moet je misschien even naar de ingang van deze mierenhoop zoeken…

Ik haat pretparken die voor de makkelijke oplossing kiezen. Geen zin hebben om de zijkant van een gebouw af te werken? Oh, geen probleem, dan noemen we ons park gewoon ‘Walt Disney Studios’. Vanaf dat moment kan je alles volstouwen met stalen stellages en hoef je techniek niet meer te verstoppen. Geldbesparend en leuk voor één keer, maar het verveelt sneller dan Bobbejaanland op een dag met vijftig bezoekers. Disneyland Resort Anaheim lijkt dit begrepen te hebben en beperkte haar ‘Hollywood Pictures Backlot’ tot een relatief kleine zone. Terugdenken aan Parijs kan je met Turtle Talk with Crush, de Amerikaanse versie van ‘Stitch Live’. En hoewel ik Crush een veel fijner character vind dan een random buitenaards mormel, komt ‘Stitch Live’ wel massa’s beter uit de verf. Stitch verrast je immers regelmatig met uiterst scherpe uitspraken, terwijl ‘Turtle Talk’ een voorgekauwde, overgecencureerde kindershow blijkt te zijn. Flauw!

In het nabijgelegen ‘Hyperion Theater’ levert Disney gelukkig meteen weerwerk. Deze enorme zaal is de thuishaven van Aladdin – A Musical Spectacular, een show die je alle braafheid van ‘Turtle Talk’ in een mum van tijd doet vergeten. Tijdens deze 45 minuten durende voorstelling vliegen de dubbelzinnige uitspraken je namelijk rond de oren. Zowel Iago als Jafar knaller erop los met hun stevige oneliners, maar het is vooral Genie die de show steelt. Zijn rake opmerkingen over Kim Kardashian, Facebook en Lady GaGa lijken niet allemaal kidsproof, maar zorgen er wel voor dat de volwassen toeschouwers helemaal uit hun dak gaan. Disney neemt uiteraard geen genoegen met louter platte comedy en zorgde voor een musical van de bovenste plank. Knappe decors, geslaagde songs en puike acteerprestaties zorgen voor stevige kippenvelmomenten met de wondermooie scène rond ‘A Whole New World’ als absoluut hoogtepunt. Een show van dergelijk niveau zou dan ook verplichte kost moeten worden voor elk Disneyresort. Orlando speelt met haar ‘Finding Nemo Musical’ in een zo mogelijk nog hogere categorie, maar Parijs mist daarentegen al jaren een waardige opvolger voor ‘Legend of the Lion King’. Laat maar komen!

Studiogerelateerde zones of parken hebben vaak de slechte gewoonte om grotendeels te teren op shows en attracties zonder herhalingsfactor. Da’s gelukkig buiten ‘Hollywood Pictures Backlot’ gerekend, want je vindt hier ook twee goeie rides. Numero uno is Monsters Inc. Mike & Sulley to the Rescue, een darkride rond de gelijknamige film. Deze attractie is quasi onbekend bij het grote publiek en haalde zelfs op drukke momenten nauwelijks een wachtrij. Zonde voor Disney, des te beter voor ons. Deze darkride verleidde ons met z’n fijne verhaallijn en dito animatronics immers keer op keer tot een herhalingsrondje. Een bescheiden hoogtepunt is het einde, waar je voertuig persoonlijk aangesproken wordt door de norse Roz. Hilariteit verzekerd!

Dit retourtje naar Monstropolis is echter niet dé blikvanger van dit gebied. Die eer gaat namelijk naar het even beruchte als beroemde ‘Hollywood Tower Hotel’. Ik moet je wellicht niet meer vertellen dat dit imposante staaltje architectuur The Twilight Zone – Tower of Terror huisvest. Wie deze naam niet graag uitspreekt, kan het ook bij ’Red-m’n-park-hotel’ houden. Toen bleek dat dit park al sinds 2001 zwaar onder de verwachtingen presteerde, stal ‘Disney Copy Adventure’ immers plannen uit een lade die voor Parijs bedoeld was en hoopte men dat deze attractie voor een stevige boost in de bezoekersaantallen zou zorgen. Het al even noodlijdende ‘Walt Disney Studios’ zou amper drie jaar later een identieke attractie neerzetten om een al even identiek doel te bereiken. Aangezien beide parken het momenteel meer dan behoorlijk doen, mag je ‘Tower of Terror’ dus gerust heilig verklaren.
Voor verdere commentaren over ‘Tower of Terror’ klik je maar een van de tientallen reports over Disneyland Paris open. De verschillen tussen beide versies zijn namelijk zo nihil dat ze het aanhalen niet waard zijn. Of misschien toch twee positieve dingen: je hoeft hier uiteraard niet steeds te vragen of de show in het Engels kan en de valbewegingen voelen in Anaheim net dat beetje heftiger aan. De omvang van een gemiddelde Amerikaan heeft dus ook z’n voordelen!

Toen ik dit park in 2008 bezocht, sloot men braaf de poorten om zes uur ’s avonds en dropen zowat alle bezoekers af naar Disneyland voor het nachtelijke entertainment. Op nauwelijks vier jaar tijd werd DCA echter gepromoveerd tot dagvullende belevenis, waar je bovendien ook na het invallen van de nacht nog enkele must-do’s kan beleven. Wie houdt van een stevig feestje is in ‘Hollywood Pictures Backlot’ bijvoorbeeld meteen aan het correcte adres, want vanaf acht uur barstte hier dagelijks ElecTRONica los. Inspiratiebron voor dit nachtelijk evenement is ‘Tron’, een film die ik eigenlijk enkel kon smaken omwille van de briljante soundtrack. We bezochten ‘ElecTRONica’ dus beslist niet voor de 3D-bioscoop waar men niks meer dan een langgerekt reclamefilmpje vertoonde. Het wordt gelukkig interessanter wanneer je met een lekkere Glowjito in de hand (ID please) geniet van goeie DJ-sets op het centrale podium. De Amerikaanse jeugd vond deze openluchtdiscotheek duidelijk een volwaardig alternatief voor een 21+ nachtclub en liet zich stevig gaan op de pompende beats. Ook ‘Laserman Reloaded’ scoorde heel wat succes. Deze originele show leunt volledig op de correcte timing en coördinatie van de hoofdrolspeler, die minutenlang met lichteffecten speelt. Hij liet niet het minste steekje vallen en ‘Laserman Reloaded’ bleek daardoor een uiterst amusant tussendoortje. Wie zich ook in het hypermoderne feestje wil mengen, is er helaas aan voor de moeite. Kort na ons bezoek werd ‘ElecTRONica’ namelijk stopgezet. Het is nu wachten tot juni, want vanaf dan zal er een gelijkaardig evenement plaatsvinden in de straten van dit themadeel.

Het epicentrum van het avondentertainment situeert zich echter in ‘Paradise Pier’, waar twee keer per avond World of Color speelt. Deze show draait inmiddels bijna twee jaar en zorgt al even lang voor lovende commentaren, zelfs bij de meest kritische toeschouwers. Het werd dus tijd om dit alles zelf te ontdekken en ik kan je – om de wowfactor uit te drukken – alvast verklappen dat we de voorstelling uiteindelijk drie maal gezien hebben. Eén keer deden we dat vanuit de gele zone, die ons een plaatsje op nauwelijks enkele meters van de oever opleverde. Het uitzicht was hier uiteraard ongelooflijk, want het grootste deel van de tijd bevond er zich een imposante muur van felgekleurde waterstralen voor ons. Het enige pijnpunt aan deze locatie was dat het overzicht soms een beetje ontbrak. Toen we de twee daarop volgende keren in de blauwe zone belandden, pakten we het dan ook helemaal anders aan. Via een piepkleine zij-ingang kan je hier immers opteren voor een plaatsje op de brug naar ‘Paradise Pier’. Je staat hier een stuk verder van de actie, maar het uitzicht is minstens even indrukwekkend als vanuit het veel drukkere ‘Paradise Park’. Je kijkt hier frontaal op de show en ziet elke fontein in één oogopslag. Een panoramisch uitzicht om van te snoepen dus, al geniet wellicht elke ziel die zich binnen een straal van honderd meter bevindt. ‘World of Color’ overdondert namelijk vanaf het eerste moment en bleef me ook tijdens het daarop volgende halfuur permanent kippenvel bezorgen. Verwacht echter geen coherent verhaal, want ‘World of Color’ breit een aantal van Disney’s mooiste filmscènes aan elkaar zonder daar overbodige poespas tussen te persen. Aangezien men niet vasthoudt aan een rode draad, volgen de hoogtepunten elkaar in sneltempo op. Vooral de indrukwekkende scènes rond ‘Pocahontas’ en ‘Pirates of the Caribbean’ zorgen voor een dergelijk explosieve combinatie van kleur en water dat de show ten einde leek te zijn. Uiteindelijk kan je gelukkig dertig minuten lang blijven genieten, tot de sterke ‘World of Color’-soundtrack er een imposante finale aan rijgt.

Je beseft het op dat moment niet volledig, maar het is duidelijk dat de bedenkers van deze show een levensgroot standbeeld verdienen en dat ‘World of Color’ oneindig zou moeten blijven duren. Een enkele aandachtige ziel weet gelukkig dat je niet meteen hoeft te vertrekken, want in een epiloog geven de fonteinen nog één keertje het beste van zichzelf op een snelle versie van de aanstekelijke themesong. Dit laatste moment benadrukt nog maar ‘ns wat je al een halfuur door hebt: ‘World of Color’ blaast elke vorm van concurrentie omver en moet op themaparkniveau dus zonder twijfel een van ’s werelds knapste ervaringen zijn.

Pssst… mag ik je een geheim verklappen? Ik vind het hier stiekem wel leuk! Het is dan ook jammer dat je na ‘Disney Color Adventure’ verplicht wordt om ‘Disney Ciao Adventure’ te zeggen tegen ‘Disney Closed Adventure’. Een langgerekte lofzang als dit verslag laat het al doorschemeren, maar ook dit tweede onderdeel van Disneyland Resort speelt in de hoogste klasse. In tegenstelling tot ons Europese nevenpark – dat in mijn ogen niet meer dan een leuke aanvulling op Disneyland Park vormt – is ‘Disney Complete Adventure’ een volwaardig themapark. Bezoekers worden er immers verwend met grootse themazones, een aantal regelrechte topattracties en entertainment van erg hoog niveau. Beter nog: de aanwezige thema’s werden niet enkel sterk uitgewerkt, maar zijn ook allesbehalve alledaags. Deze originaliteit en de perfect ingebouwde attracties zorgen er dan ook voor dat dit park niet onder moet doen voor het ruim 45 jaar oudere exemplaar aan de overzijde. Alleen al dankzij het iconische ‘Paradise Pier’ en haar buitengewone ‘World of Color’ moet dit park namelijk op de agenda van ieder Disneyliefhebber terecht komen. Daar ik zelf tot die categorie behoor, moet ik dus bekennen dat dit park haar hoge notering in m’n top tien nogmaals bevestigd heeft. En aangezien men vanaf volgende maand ook ‘Buena Vista Street’ en ‘Cars Land’ tot het permanente aanbod mag rekenen, lijkt het feestje zelfs nog niet eens begonnen.

Het is dus met spijt in het hart dat we rond elf uur naar de uitgang wandelen. En wanneer we iets later nog ‘n laatste keertje achterom kijken, zeggen we tot morgen tegen…

Oh… dàt dus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s